การระแวงและการฆ่า : หน้า 296/334

“ตอนนี้ชาวเมืองทั้งหมดเป็นพวกของโพธิปริพาชกหมดแล้วเหลือแต่ข้าพระองค์ทั้งห้าเท่านั้น ที่ยังไม่ทิ้งพระองค์ ถ้าพระองค์ไม่ทรงเชื่อก็ทอดพระเนตรดูข้างล่างเถอะ! พระเจ้าข้า” พระราชาเสด็จทอดพระเนตรดู เห็นโพธิปริพาชกเดินมาโดยมีชาวบ้านผู้มาฟ้องร้องคดี แห่แหนห้อมล้อมมากมาย ความระแวงพระทัยก็เกิดขึ้นทันที ความกลัวภัยทำให้พระองค์ทรงเชื่อ อำมาตย์ แต่ก็มิอาจรับสั่งให้จับโพธิปริพาชกได้ทันทีเพราะยังไม่เห็นความผิด อำมาตย์จึงแนะว่าให้ลด การอุปัฏฐากที่เคยทำ เช่นนี้แล้วปริพาชกนั้นคงจะแอบหนีไปเอง แต่ท่านกลับไม่ยอมหนีไปสักที พวก อำมาตย์ทูลว่า ที่ท่านโพธิ์ไม่หนีไปเพราะต้องการราชบัลลังก์นั่นเอง! ต้องรีบชิงฆ่าเสียก่อน พระองค์ จึงรับสั่งให้อำมาตย์ลอบฆ่า แล้วหั่นสับเป็นชิ้นๆ ทิ้งลงส้วมปกปิดหลักฐาน เหตุการณ์พลิกผันเยี่ยงนี้ได้เพราะอำมาตย์รู้ว่า “ระแวง” มีผลต่อผู้คนมากเพียงใด ถึงกับทำ ผู้มั่นคงดั่งภูผาให้หวั่นไหวมามากมายแล้ว พระราชาก็ไม่ผิดกัน! พระมเหสีทรงสดับเรื่องราวจนจบ ทรงห่วงราชสมบัติเช่นกับพระราชา หากพระราชาทรง เกิดภัย นั่นย่อมหมายถึงภัยของพระนางเองด้วย ดังนั้นพระนางจึงทรงแนะนำพระราชาว่า... “ถ้าเป็นศัตรูถึงเป็นลูกก็ต้องฆ่า!” พระองค์ได้พระนางสนับสนุนส่งเสริมอย่างนี้ จึงสบายพระทัยบรรทมหลับลงได้ ขณะนั้น มีสุนัขเหลืองตัวหนึ่งเผอิญได้ยินพระราชาตรัสเล่าเหตุการณ์ให้พระมเหสีฟังทั้งหมด จึงไปดักรอโพธิปริพาชกที่หน้าประตูวัง หวังจะแจ้งข่าวนี้ตอบแทนพระคุณที่ท่านให้ข้าวน้ำเลี้ยงดูอยู่ ทุกวัน รุ่งขึ้นโพธิ์ปริพาชกเข้ามาฉันตามปกติ สุนัขรีบเข้ามาอ้าปากแยกเขี้ยวร้องเสียงดังว่า.. “ท่านไปหาอาหารที่อื่นไม่ได้แล้วหรือ? พระราชาทรงให้อำมาตย์ซุ่มฆ่าท่านอยู่ตรงซอกประตู นี้เอง ท่านอย่ามารับความตายเลย จงรีบกลับไปโดยเร็วเถิด” โพธิปริพาชกพอมีวิชาติดตัวอยู่บ้าง สามารถรู้สำเนียงเสียงร้องของสัตว์ได้ทุกชนิด จึงเดินกลับ ไปที่พักของตนทันที แล้วรีบเก็บบริขารเตรียมเข้าสู่ป่าหิมพานต์ที่ตนเคยอยู่อย่างสงบสุขเมื่อ 12 ปีก่อน ขณะนั้นพระราชาประทับยืนดูอยู่ที่สีหบัญชร ทรงดำริว่า.. “ถ้าโพธิปริพาชกเป็นศัตรูของเราจริง ก็จะต้องกลับไประดมพรรคพวกมาแน่ แต่ถ้าไม่จริง คงเก็บของแล้วจากไปเลย” พระราชาเสด็จตามไป ทรงทอดพระเนตรเห็นโพธิปริพาชกจะจากไปแน่แล้ว รีบเข้าไป กราบนมัสการตรัสถามว่า.. “ข้าแต่ท่านอาจารย์! เหตุไรท่านถึงรีบร้อนเก็บข้าวของถือไม้เท้า ร่ม รองเท้า บาตร พาดผ้า จะรีบไปไหนหรือ?” บ ท ที่ 9 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด เ ม ต ต า บ า ร มี ท DOU 279