พรจากท้าวสักกะ : หน้า 40/334

พระทัยแปรเปลี่ยนเป็นความเลื่อมใสทันที ตอนนี้พระองค์ทรงดำริจะให้บ้างแล้ว จึงตรัสว่า .. “กระผมขอถวายพรพระคุณเจ้า พระคุณเจ้าประสงค์สิ่งใด โปรดบอกมาเถิด” พระฤๅษีทูลว่า.. “ถ้ามหาบพิตรให้ได้ อาตมาจะขอว่า เมื่ออาตมาได้สิ่งใดมาแล้วความโลภอย่าได้มีในอาตมา เมื่อเสียสิ่งใดไปความโกรธได้อย่ามีในอาตมา ขออย่าได้เห็นได้ยินคนพาล อย่าให้อยู่ร่วมกับคนพาล และจะไม่ขอเจรจาปราศรัยกับคนพาลเลยตลอดกาล” น ดวยฉงน “คนพาลนั้นทำอะไรให้ท่านรึ? ทำไมท่านไม่อยากเห็นคนพาลปานนี้?” ท้าวสักกะตรัสถาม “คนพาล มีปัญญาทราม ชอบให้ทำตามในสิ่งที่ไม่ควร มักชักชวนให้เสียเวลา การแนะนำชั่ว ถือเป็นความดีของเขา คนพาลถึงเราจะเตือนดีๆ ก็โกรธ ไม่เห็นโทษในการผิดระเบียบวินัย กระทั่งใครๆ ก็ไม่สามารถจะแนะนำได้ การไม่เห็นคนพาลซะเลยนั่นแหละ! เป็นความดีอย่างยิ่ง อาตมาขอเห็น นักปราชญ์ ขอฟังนักปราชญ์ ขอได้อยู่ร่วมกับปราชญ์ เพราะนักปราชญ์แนะนำแต่สิ่งที่ควร ชักชวน แต่สิ่งที่ดี ไม่ชมชอบความโกรธ และรักระเบียบวินัยเป็นที่ยิ่ง” ฤาษีตอบ “ถ้อยคำประเสริฐ กล่าวสมควรแล้ว ๆ โยมขอถวายพระพรอีก” ท้าวสักกะตรัส “ถ้ามหาบพิตรจะประทานพรอีก ขออาหารทิพย์จงบังเกิดมี และผู้มีศีลจงรีบมาขออาตมา เมื่ออาตมาให้ทานศรัทธาอย่าเสื่อมสิ้น อย่าคิดแม้เสียดาย อย่าคลายความเลื่อมใสให้มีปีติอย่าขาดช่วง และล่วงจากนี้ไป ขอมหาบพิตร อย่าได้เข้ามาหาอาตมาภาพอีกเลย” ฤาษีกล่าว “ผู้คนนับไม่ถ้วนล้วนปรารถนาจะพบเห็นโยม ไฉนการเห็นโยมเป็นภัยแก่ท่าน?” ท้าวสักกะ ตรัสถามด้วยฉงนพระทัยยิ่งนัก “เทวดามีทุกอย่างพร้อม หากว่าอาตมาภาพเกิดประมาทคิดปรารถนาตำแหน่งของท่าน ความคิดนั้นจะเป็นภัยแห่งพระบารมีของอาตมา” ฤาษีกล่าว “ดีแล้วๆ พระคุณเจ้า โยมขอถวายพรตามที่ท่านมีใจปรารถนา” ท้าวสักกะบังคมลาพระฤาษี ไม่กล้ากลับมาอีกเลย พระฤาษีมีสุขยิ่งล้น เที่ยวนั่งสมาธิตาม ไพรสณฑ์จนได้ผลสมาบัติสว่างไสวอยู่ในป่า ป่าที่สว่างไสวไม่น้อยไปกว่าใจของพระฤๅษีผู้ที่มีแต่ให้ ประชุมชาดก บ พระทศพลทรงประชุมชาดกว่า ท้าวสักกะครั้งนั้นมาเป็นพระอนุรุทธะ ส่วนอกิตติฤาษี คือตถาคตแล บ ท ที่ 1 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด ท า น บ า ร มี DOU 23