การสละทรัพย์ : หน้า 38/334

ที่บิดามารดาทิ้งไว้ให้ ประกาศแก่ผู้คนผ่านไปมาว่า.. “ท่านทั้งหลาย! ทรัพย์นี้เราสละให้แล้ว ใครอยากได้โปรดมาเอาไปทีเถิด” ผู้คนหมุนเวียนกันมารับทรัพย์จนผ่านไป 7 วันแล้ว ทรัพย์ก็ยังไม่หมด ชายหนุ่มนั่งรอ แจกทรัพย์อยู่นานจนเกิดสะดุ้งกลัวว่า... “ความตายจะมาเมื่อใดก็ไม่รู้ มัวมารออยู่อย่างนี้ เสียเวลาไปเปล่าๆ เราเองยังมิได้หา ความสุขสำราญใจอย่างแท้จริงเลย พอกันทีกับสมบัติเหล่านี้ จะเป็นอย่างไรก็ช่างเถิด!” ว่าแล้วก็รีบเข้าป่าออกบวชทันที อกิตติฤาษีนั่งสมาธิในป่าอันแสนรื่นรมย์ มีเสียงนกพงไพร ร้องสดใส ก้องด้วยเสียงน้ำไหล ช่างยังใจให้เบิกบานโดยแท้ พระฤาษีกำลังนั่งเข้าฌาน ใจเปี่ยมปีติ เป็นสุขล้นพ้น ไม่ต้องกังวลผูกพันกับสิ่งใดอีก อุทานในใจว่า “สุขจริงหนอ ๆ” โลกนี้...นอกจากมีคนประเภทชอบหาความสุขแล้ว ยังมีประเภทชอบเสาะหาคนมีสุขอีกด้วย ดังนั้นจึงมีผู้คนพบเห็นอกิตติฤาษีในป่าลึกนี้ แล้วเล่าลือต่อ ๆ กันไป คนผู้เลื่อมใสพากันมาแน่นขนัด ป่าที่เคยเงียบสงบเห็นไกล ๆ คล้ายมรกต บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นเสียงเจื้อยแจ้ว แต่มิใช่จากนกพงไพร กลับเป็นเสียงวาจามนุษย์ที่คุยกัน กระทั่งป่าก็เปลี่ยนสีไปแล้ว เป็นสีสันหลากหลายของเสื้อผ้า อาภรณ์คล้ายดังอยู่ในตลาดสด ผู้คนมาขอแบ่งปันความสุขจากฤาษีบ้าง ฤาษีไม่รังเกียจที่จะแบ่งปัน ความสุขให้ผู้คน ทั้งมิได้รังเกียจคน แต่รังเกียจลาภสักการะ เกลียดการสรรเสริญ เนื่องเพราะท่านต้อง มัวเสียเวลาหมดเปลืองไปกับการจัดเก็บดูแลลาภผลและนั่งรับสักการะทั้งวัน ทั้งยังต้องมารับฟัง ค่าสรรเสริญจากผู้คนจนไม่มีเวลาเข้าฌานแสวงหาทางหลุดพ้นได้อีกแล้ว! ความจริงท่านชอบเป็นผู้ให้มากเสียกว่าจะเป็นผู้รับลาภสักการะและคำสรรเสริญเยินยอ ดังนั้น เมื่อชาวบ้านกลับไปกันหมด ท่านจึงเหาะหนีหายสาบสูญไปจากป่าทันที แล้วเหาะลงที่เกาะ หมากเม่า ที่เกาะแห่งนี้มีแต่ต้นหมากเม่าซึ่งมีแต่ใบหมากเม่า ท่านสร้างอาศรมพักผ่อนอยู่อย่าง สงบสุข ฤาษีพอใจความสุข ความสุขเยี่ยงนี้เพียงพอที่จะให้ฤๅษีมักน้อยสันโดษได้ดียิ่ง ท่านพอใจ ฉันแต่ใบหมากเม่านั่งทุกวัน รสชาติไม่ได้อยู่ที่ใบ แต่รสชาติอยู่ที่ใจแล้ว แต่ใจคนกลับผิดแผกกัน ขณะที่คนหนึ่งสุขกลับทำให้อีกผู้หนึ่งทุกข์ ซึ่งฤาษีไม่มีวันคาดคิดได้เลยว่า ท้าวสักกะทุกข์ใจยิ่งแล้ว เดชแห่งศีลของฤๅษีที่มักน้อยอย่างยิ่งเช่นนี้ ถึงกับกระเทือนไปถึงบัลลังก์ของท้าวสักกเทวราช บัลลังก์สนั่นหวั่นไหว ท้าวสักกะรีบตรวจตราดู ร่าฟังว่า.. “ฤาษีท่านนี้มีศีลมาก อยากมาแทนตำแหน่งเราหรือกระไร?” ท้าวสักกะหายวับไปจากสวรรค์ทันใดนั้นมีชายชราคนหนึ่งมายืนขออาหารอยู่หน้าอาศรมฤๅษี ฤๅษีเห็นชายชราก็ดีใจยิ่งนัก เห็นเป็นโอกาสดีที่ตนมาอยู่เกาะก็ยังมีโอกาสทำทาน จึงรีบเข้าไปเอา ใบหมากเม่านึ่งซึ่งเตรียมไว้ฉันในวันนี้ มามอบให้ชายชราจนหมดสิ้น ชายชรารับแล้วก็จากไป ฤาษีก็ มิได้นั่งใหม่อีก เพราะถือว่าอาหารส่วนของตนได้ให้ไปแล้ว จากนั้นได้เข้าไปนั่งสมาธินึกถึงทานบารมี บ ท ที่ 1 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด ท า น บ า ร มี DOU 21