การใช้ปัญญาในการต่อสู้กับยักษ์ : หน้า 120/334

รับประทานเถิด ยักษ์เอ๋ย ท่านคงไม่โง่พอที่จะทิ้งประโยชน์อันมากมาย เพื่อสิ่งเพียงเล็กน้อยหรอกนะ ฟังให้ดี! ถ้าท่านกินเรา ต่อไปคนที่จะนำอาหารมาให้ท่านจะหาได้ยากทีเดียว เช่นนั้นแล้วอาหาร สําหรับท่านก็จะไม่มีอีก และเรารู้ว่าตัวท่านไม่อาจไปจับพระราชาถึงในวังได้ เพราะพระราชามิได้อยู่ ใต้ร่มเงานี้แล้ว ส่วนตัวเราก็จะไม่ให้ท่านกินด้วย เพราะเรามิได้ยืนอยู่บนพื้นใต้เงาไม้ แต่เรายืนอยู่ บนฉลองพระบาท และยืนใต้ร่มฉัตรมิใช่ใต้เงาต้นไม้ของท่าน ถ้าท่านจะต่อสู้กับเรา เราก็จะใช้ พระขรรค์นี้ฟันท่านออกเป็น 2 ท่อน เพราะวันนี้เราเตรียมตัวมาอย่างดีแล้ว” สุดนะใช้ความกล้าหาญมาข่มขู่ยักษ์ พร้อมทั้งใช้ปัญญาปิดกั้นทางเลือกของยักษ์หมดสิ้น ทุกทาง ผู้ใดมีเปรียบ? ผู้ใดชนะ? ผลย่อมปรากฏชัดแจ่มแจ้งแล้ว ยักษ์เห็นว่าชายหนุ่มนี้พูดถูก เกิดมี จิตเลื่อมใส กล่าวชื่นชมว่า.. “ประโยชน์ทั้งหมดตามที่ท่านพูดมามีมากต่อเราจริง ๆ ตกลงเราอนุญาตท่านแล้ว ท่านจง กลับไปโดยสวัสดีเถิด” สุตนบัณฑิตได้ยินค้ายักษ์แล้วปลื้มใจว่า งานสําเร็จแล้ว ได้กลับไปหาแม่ ทั้งยังปราบยักษ์ ลงได้ ได้ช่วยชีวิตพระราชาและชาวเมืองไว้ พลันนึกขอบคุณยักษ์ขึ้นมา กล่าวกับยักษ์ว่า... “ท่านยักษ์! ขอท่านจงมีความสุขกับหมู่ญาติทั้งหลายเหมือนเราเถิด เมื่อก่อนท่านทำ บาปกรรมเอาไว้มากจึงต้องมากินเลือดเนื้อผู้อื่นเป็นอาหาร แต่นี้ไปท่านอย่าได้ทำมันอีกเลย ท่านจง รักษาศีลเถิด จะได้เกิดเป็นมนุษย์ อยู่ที่นี่ไม่มีประโยชน์หรอก มาเถอะ! เราจะให้ท่านไปอยู่ที่ประตู เมืองที่มีคนพลุกพล่าน และให้ท่านได้อาหารดีๆ จากชาวเมือง” ชายหนุ่มกับยักษ์เดินทางออกจากป่า ยักษ์อาศัยอยู่ประตูเมืองรักษาศีลจนชั่วชีวิต ฝ่าย พระราชาก็แต่งตั้งสุตนบัณฑิตให้เป็นเสนาบดีบริหารบ้านเมือง สุตนมหาเสนาบดีกล่าวสอนธรรม พระราชาอยู่เนืองนิตย์ และชวนพระราชา เสนาอำมาตย์ ข้าราชบริพาร รวมทั้งชาวนครทั้งหมดให้ หมั่นทำบุญ ทำทานมิให้ขาด ละโลกแล้วก็ไปพักในสวรรค์กันถ้วนหน้า... ประชุมชาดก พระทศพลทรงประชุมชาดกว่า ยักษ์ในครั้งนั้นมาเป็นพระองคุลิมาล พระราชามาเป็น พระอานนท์ ส่วนมาณพเป็นตถาคตแล จากชาดกเรื่องนี้ ลูกต้องการตอบแทนพระคุณแม่ให้ได้ จึงพยายามเค้นปัญญานักหาวิธีการ ต่าง ๆ ออกมาได้สําเร็จ เมื่อเห็นพระคุณมากก็ต้องคิดตอบแทนให้มากและยิ่งใหญ่ ทำให้ต้องใช้ปัญญา ยิ่งใหญ่ตามไปด้วย หากเห็นพระคุณได้น้อยก็ใช้ปัญญาเพียงเล็กน้อยมาทำตอบแทน ดังนั้น ความ กตัญญูจึงจัดเป็นนิสัยแห่งปัญญาบารมี ส่วนผู้อกตัญญูมีใจทุรพลต่ำช้า ย่อมไม่คิดหาทางตอบแทนคุณ ปัญญาจึงไม่เกิดสร้างสรรค์ มีแต่แสวงหาชื่อเสียงอำนาจเอาแต่ประโยชน์ตน ทําร้ายผู้อื่นทำตนให้ตกต่ำ ไปอบาย บทที่ 4 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด ปั ญ ญ า บ า ร มี DOU 103