การตอบแทนพระคุณ : หน้า 227/334

ที่จะพาไปเนื่องเพราะพระราชามิใช่ผู้ที่จะไว้ใจได้ง่าย ๆ เกิดพระองค์ตรัสสั่งให้ฆ่าหงส์เสียก็จะเป็นการ ไม่ปลอดภัยแก่หงส์ทั้งสอง แต่ในที่สุดนายพรานก็นำหงส์ทั้งสองไปเข้าเฝ้าพระราชาจนได้เพราะ ทนคำรบเร้าของหงส์ทั้งสองไม่ไหว.. “ข้าแต่พระมหาราชเจ้า! หงส์ทั้งสองนี้เกิดในตระกูลธตรฐ ตัวนี้เป็นพระราชา ส่วนตัวนี้เป็น อัครเสนาบดีในหมู่หงส์ พระเจ้าข้า” นายพรานทูลแนะนำตัวหงส์ เมื่อพระราชาตรัสถามที่มาที่ไป นายพรานก็กราบทูลเรื่องราวให้ทรงทราบทุกประการ นายพรานกล่าวอย่างประทับใจว่า.. “ทั้งหมดนี้เป็นการกระทำอันแสนยากที่จะทำได้นะพระเจ้าข้า! หงส์นี้สละชีวิตตนเพื่อ ประโยชน์ของนาย ยืนสรรเสริญคุณของนายอยู่ไม่ขาด และเอาแต่ร้องขอชีวิตของนายตน ข้าพระองค์ ได้สดับค่าของหงส์นี้แล้ว เกิดความเลื่อมใสจึงปล่อยพญาหงส์นั้นออกจากบ่วงแล้วให้บินกลับไปได้ ตามสบาย แต่ทั้งสองยืนยันจะมาเฝ้าพระองค์ให้ได้” พระราชาทรงสดับเรื่องราวทั้งหมดแล้วทรงเลื่อมใสตรัสสั่งให้จัดทำดั่งทองคำประทานแก่หงส์ ทั้งสองแล้วน่าน้ำผึ้งน้ำอ้อยมาให้ทาน เมื่อพญาหงส์อิ่มแล้วพระราชาได้ตรัสถามพญาหงส์ว่า.. “นายพรานนี้ได้ทำอะไรรุนแรงกับท่านบ้างไหมล่ะ?” “นายพรานนี้มิได้ทําอะไรในข้าพระองค์ทั้งสองเลย นายพรานได้ฟังค่าของสุมุขหงส์แล้วเกิด ความเลื่อมใส ปล่อยข้าพระองค์จากบ่วงนั้น และอนุญาตให้ข้าพระองค์กลับได้ตามสบาย แต่สุมุขหงส์ ปรารถนาทรัพย์ให้นายพรานนี้เพื่อตอบแทนคุณจึงคิดมาสานักของพระองค์” พญาหงส์ทูลอธิบาย พระราชาจึงตรัสว่า.. “ท่านทั้งสองมาดีแล้ว เรายินดีที่ได้เห็นท่านทั้งสอง นายพรานนี้จะได้ทรัพย์อย่างมากมาย แน่นอน ท่านไม่ต้องห่วง” พระราชาทรงมีรับสั่งให้อำมาตย์พานายพรานไปตัดผมโกนหนวด ให้อาบน้ำลูบไล้ของหอม แล้วประดับตกแต่งอย่างอลังการ จากนั้นได้มอบทรัพย์สมบัติให้อย่างมากมายแล้วส่งนายพรานกลับ บ้าน.. เมื่อพระราชาสนทนากับพญาหงส์ได้สักครู่ พญาหงส์ก็ได้กล่าวแสดงธรรมแก่พระราชา ทูล ขอให้ทรงทศพิธราชธรรม พระราชาทรงสดับแล้วก็เกิดความเลื่อมใสต้องการบูชาธรรมนั้น จึงทรง มอบราชสมบัติให้แก่พญาหงส์ พญาหงส์ได้ถวายกลับคืน พระราชาตรัสชวนให้พักอยู่ด้วยกันที่ในวัง แต่ พญาหงส์ก็ปฏิเสธ เนื่องเพราะหมู่ญาติรออยู่ที่เขาจิตตกูฏ หงส์ทั้งสองจึงต้องทูลลากลับไปยังภูเขา จิตตกูฏในเย็นวันนั้นเอง.. 210 DOU ช า ด ก วิถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี