การตัดสินใจของพระราชา : หน้า 27/334

ข่าวนั้นรวดเร็วปานสายฟ้า เหล่าสนมนารี หมู่เสนาอำมาตย์ ข้าราชบริพาร แม้แต่ชาวเมือง กรูกันเข้าวังทูลทัดทานด้วยสารพัดเหตุผล.. “อย่าเลย พระองค์อย่าทรงบริจาคเลย พระองค์ทรงพระราชทานทรัพย์มากมายมหาศาล ปานนี้ยังไม่พอพระทัยอีกหรือ อย่าทรงให้ดวงเนตรเลย” พระองค์จะทรงรับฟังหรือไม่? จะให้คล้อยตามได้หรือ? หากพระองค์ทรงเชื่อและคล้อยตามคำ ชาวเมือง มีเพียงบารมีไม่เกิด กระทั่งยังไม่มีพระพุทธเจ้าให้เสด็จมาอุบัติอยู่ทุกวันนี้แล้ว ไฉนผู้คนมัก มองแต่เพียงสั้นจนบางครั้งห้ามในสิ่งไม่ควรห้าม หากพระองค์ทรงทำตามไหนเลยคนเหล่านี้จะตาม พระองค์เข้านิพพานได้ เนื่องเพราะตอนนั้น พระองค์ก็ต้องเป็นคนอื่นไปแล้ว ย่อมมิใช่พระพุทธเจ้า ดังนั้นพระเจ้าสีวิราชจึงตรัสว่า.. “พวกเธอทั้งหลาย คนที่บอกว่าจะให้แล้วกลับใจไม่ยอมให้ ก็เหมือนเอาห่วงมารัดคอตนเอง เป็นคนลามกยิ่งกว่าผู้ลามกทั้งหมด จะตกนรกแน่แท้ ความจริงผู้ขอขอสิ่งใดผู้ให้ก็ควรให้สิ่งนั้น ไม่ขอ สิ่งใดก็ไม่ให้สิ่งนั้น ชายชรานี้มาขอดวงตากับเรา เขามิได้ขอทรัพย์ เราก็จะให้ดวงตา” ดวงตาเป็นดั่งความรื่นรมย์ของชีวิต พระองค์ยอมสละความรื่นรมย์ของชีวิต อย่างไรก็ยากที่ ผู้คนจะเข้าใจพระองค์ได้ เหล่าอำมาตย์จึงกราบทูลต่อว่า... “พระองค์ให้ดวงตาไปเพื่ออะไรกัน? หรือพระองค์ปรารถนาอายุ วรรณะ ความสุข หรือกำลัง อันใดอีก ก็พระองค์ทรงมีพร้อมทุกอย่าง ทรงเป็นราชาผู้เลิศ มีเกียรติยศสูงสุด ไม่มีอะไรประเสริฐยิ่ง กว่าที่พระองค์มีอีกแล้ว!” “เราให้ดวงตานี ใช่ว่าอยากจะได้เกียรติยศชื่อเสียง แต่เราหาเพื่อหนุนสันดานให้แก่รอบ เพื่อบ่มอัธยาศัย สร้างบารมีที่บัณฑิตในกาลก่อนสั่งสมมาดีแล้ว ใจของเราจึงชอบการให้” พระราชาตรัสตอบพร้อมไม่อยากเสียเวลาไปกับการสนทนา จึงทรงตรัสกับหมอหลวงทันที.. “ท่านทำตามคำของเราให้จงดี! จงควักดวงตาทั้งสองของเรา วางไว้ในมือวณิพกผู้นี้!” “การให้จักษุเป็นเรื่องใหญ่นะ พระเจ้าข้า ขอพระองค์ทรงใคร่ครวญให้ดีก่อน!” หมอหลวงทูล ถามเชิงห้าม “เราใคร่ครวญดีแล้ว! ท่านอย่ามัวชักช้าร่ำไรอยู่เลย” ทรงรับสั่งให้หมอหลวงรีบเร่งดำเนินการ หมอหลวงจำใจบดยาใส่เบ้าพระเนตรขวาของพระเจ้าศิริราช พริบตานั้นพระเนตรพลันพร่าลง ทันทีความเจ็บปวดแสนสาหัสปะทุขึ้นมาที่เบ้าพระเนตรอย่างรวดเร็ว คนเรามีแต่ตกอยู่ใน ความมุ่งหวังอันสูงสุดเท่านั้นถึงจะยอมรับความเจ็บปวดปานนี้ได้ความเจ็บปวดอย่างเหลือเชื่อ แต่นั่นเป็นเพียงทางผ่านที่พระองค์ทรงต้องดำาเนินทางผ่านสู่ความหวังอันสูงสุดพระองค์มุ่งหวังอะไรกัน หนอ? หมอหลวงหยุดมือลงชั่วขณะ แล้วกราบทูลอย่างมีหวัง.. 10 DOU ช า ด ก วิถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี บาร