การฟังธรรม : หน้า 247/334

คนดีกับคนดีย่อมรู้กันได้ ฟ้าและแผ่นดินไกลกัน สองฝั่งมหาสมุทรก็ไกลกัน แต่ธรรมของ บัณฑิตกับธรรมคนพาลไกลกันยิ่งกว่า” ชายหนุ่มกล่าวจบแล้วนั่งนิ่งอยู่ พระเจ้าสุตโสมฟังธรรมพิจารณาตามแล้วมีพระหฤทัยโสมนัส ยิ่งนักคิดว่า.. “การกลับมาของเราได้ประโยชน์มากจริงๆ นี้ไม่ใช่ภาษิตของพระสาวก ไม่ใช่ภาษิตของฤาษี ไม่ใช่ภาษิตของกวีแต่เป็นภาษิตของพระสัพพัญญู แม้เราให้จักรวาลทั้งสิ้นที่เต็มด้วยรัตนะ 7 ตลอด ถึงพรหมโลกก็ไม่อาจจะทำให้สมควรค่าแก่พระคาถานี้เลย เราพอที่จะให้ราชสมบัติในนครอินทปัต แก่บุรุษคนนี้ได้หรือไม่หนอ?” พระเจ้าสุตโสมทรงตรวจพิจารณาดูด้วยองค์คุณวิทยาว่าจะฝากฝังบ้านเมืองไว้แก่ชายผู้นี้ได้ หรือไม่ก็เห็นว่าบุรุษนี้ไม่อาจจะรองรับราชสมบัติและตำแหน่งทางการใด ๆ ได้เลยกระทั่งตำแหน่งผู้ใหญ่ บ้านก็มิอาจทรงตรวจดูว่าทรัพย์เพียงไหนที่ชายผู้นี้จะนำไปใช้ได้เห็นว่ามีเพียง 4,000 กหาปณะเท่านั้น จึงตกลงพระทัยว่าจะบูชาบุรุษนี้ด้วยทรัพย์ 4,000 กหาปณะแล้วทรงรับสั่งให้จัดรถไปส่งบุรุษนั้น กลับบ้านโดยสวัสดี.. จากนั้นพระเจ้าสุตโสมได้เข้าไปทูลลาพระราชบิดามารดาเพื่อไปพบโจรโปริสาท ทั้งสอง ตรัสห้ามมิให้ไป ทรงเสนอให้จัดแต่งทัพไปปราบโจรแต่พระเจ้าสุตโสมยืนยันหนักแน่นในสัจจวาจา ของพระองค์ พระราชบิดามารดาทรงมีพระพักตร์นองด้วยอัสสุชล ทรงกันแสงพิไรร่ำรำพันพร่ำเพ้อว่า อย่าไปนะลูก! ไปไม่ได้นะลูก! ทั้งพระสนมกำนัลและราชบริพารต่างก็ปริเวทนาว่าพระองค์จะเสด็จ ไปไหน? อย่าทิ้งพวกข้าพระองค์ไว้ให้อนาถา ชาวนครทั้งสิ้นเกิดโกลาหลกันใหญ่.. มาถึงแล้ว โจรโปริสาทท่าจิตกาธานก่อไฟขึ้นลุกโพลงนั่งถากหลาวรอเวลาอยู่ พระเจ้าสุตโสมก็เสด็จ “สหาย! ท่านไปทำสิ่งที่อยากทำเสร็จแล้วรึ?” จอมโจรถาม “ใช่แล้วท่านโปรสาท! เชิญท่านบูชายัญเราตอนนี้ได้เลย” พระเจ้าสุดโสมตรัสตอบ โจรโปริสาทนึกเลื่อมใสอยู่ในใจว่า พระราชาองค์นี้ไม่กลัวเราเลย ช่างองอาจเสียจริงที่ไม่ หวาดหวั่นต่อความตาย หรือคงเป็นเพราะคาถาธรรมที่ไปฟังมาคาถานั้นมีอานุภาพเพียงใดกันแน่ หากเราได้ฟังบ้างคงดีมิใช่น้อย จึงกล่าวกับพระเจ้าสุตโสมว่า... “การที่เราจะกินเนื้อท่านนั้นกินเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ข้าพเจ้าขอสดับคาถาที่ท่านไปฟังมาเสียก่อน จะได้ไหมล่ะ?” “ท่านโปริสาทเอ๊ย! ท่านเป็นคนประพฤติไม่ชอบธรรมเที่ยวฆ่าคนกินเนื้อ ต้องทิ้งราชสมบัติ มาเป็นมนุษย์กินคนแบบนี้เพราะเห็นแก่กินโดยแท้แต่คาถาที่ท่านถามถึงหน่ะ! ล้วนแต่กล่าวสรรเสริญ 230 DOU ช า ด ก วิถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี บาร