การปลดปล่อยและการให้อภัย : หน้า 252/334

“นั่นเป็นอาหารที่ชอบใจของหม่อมฉันมานานทีเดียว หม่อมฉันเข้าป่าก็เพราะเหตุนี้ แต่ถ้า พระสหายตรัสขอหม่อมฉันในเรื่องนี้ หม่อมฉันก็ยอมถวายแด่พระองค์ได้” พระเจ้าสุตโสมทรงปลาบปลื้มพระทัยมาก ตรัสชื่นชมโสมนัสว่า “สหายเอ๋ย! คนที่ตั้งอยู่ในศีลถึงจะตายก็ประเสริฐแล้ว เราขอรับพรที่ท่านประทาน ท่านได้ ตั้งอยู่ในทางของพระอริยะตั้งแต่วันนี้แล้ว และถ้าความรักในตัวเรายังมีอยู่ขอท่านจงรับศีล 5 เถิดนะ มหาราช” พระเจ้าสุตโสมให้โจรโปรสาทรับศีลแล้วกล่าวว่า.. “สหาย! ท่านโปรดปลดปล่อยกษัตริย์เหล่านี้เสียเถอะนะ” โปรสาทขอให้พระเจ้าสุตโสมไปเป็นเพื่อนเพื่อปลดปล่อยพระราชาเหล่านั้นด้วยเพราะเกรงว่า จะถูกรุมราชาทัณฑ์ พระเจ้าสุดโสมจึงทูลขอร้องเหล่ากษัตริย์ทั้ง 101 ว่า “พวกท่านโปรดอย่าได้คิดแค้นเคืองทำร้ายโจรโปริสาทนี้เลย ขอให้ทุกท่านจงรับสัจปฏิญาณ ต่อหม่อมฉันด้วยเถิด” กษัตริย์ทั้งหมดยินยอมรับทําปฏิญญาแต่โดยดี นับว่าเป็นความรอบคอบของพระเจ้าสุตโสม หากพระเจ้าสุตโสมไม่ทรงให้ทุกคนทำปฏิญญาไว้ก่อน เมื่อปลดปล่อยแล้วหากมีใครเคียดแค้น ทําร้ายขึ้นมาก็จะห้ามกันไม่อยู่ จากนั้นโจรโปริสาทจึงตัดเชือกทีละเส้น พระเจ้าสุตโสมก็ช่วยรับประคองกษัตริย์เหล่านั้น ทีละพระองค์ด้วยความเมตตาดังบุตรที่เกิดแต่อก ทรงชะล้างแผล ล้างหนองและเลือด ทำแผลให้จน สะอาด ฝ่ายโปริสาทก็ฝนเปลือกไม้มาประคบ ให้ดื่มน้ำซาวข้าวจนพระอาการเป็นปกติทุกพระองค์ ทุกอย่างเสร็จสิ้นถึงคราวต้องออกจากป่ากันแล้ว พระเจ้าสุตโสมชวนโปรสาทกลับไป ครองราชย์ดังเดิม โปริสาทร้องไห้ฟุบอยู่แทบบาทยุคลพระเจ้าสุดโสมแล้วทูลว่า.. “พระสหายจงพาพระราชาทั้งหลายเสด็จไปเถิด หม่อมฉันจะกินรากไม้และผลไม้อยู่ในป่านี้ ตามอัตภาพ..จนกว่าจะตาย!” “สหายจะทำอะไรในป่านี้! พระนครของพระองค์น่ารื่นรมย์จงเสด็จไปเสวยราชสมบัติเถิด” พระเจ้าสุดโสมตรัสให้ออกไปด้วยกัน “พระสหาย! ตอนนี้ข้าพระองค์กลายเป็นศัตรูของชาวเมืองทั้งหมดไปแล้ว ชาวเมืองจะด่า หม่อมฉันว่า กินมารดาบิดาของเขา กินบุตรของเขา กินญาติของเขา แล้วจะพากันจับหม่อมฉัน ตั้งข้อหาว่าเป็นโจร จะฆ่าหม่อมฉัน หม่อมฉันรับศีลจากพระองค์แล้วย่อมไม่อาจจะต่อสู้เขาได้ หม่อมฉันจึงไม่อาจไปกับพระองค์ หม่อมฉันงดเนื้อมนุษย์แล้วจะอยู่ได้นานสักเท่าไรก็ยังไม่รู้ คงไม่ได้ บทที่ 7 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด สั จ จ บารมี DOU 235