ชาดก วิถีนักสร้างบารมี : หน้า 233/334

ตาบอด ชีวิตย่อมมีตายเป็นธรรมดา แต่คุณธรรมต้องไม่ตาย! นายพรานมองดูลิงทั้ง 3 ลิงสองพี่น้องยังวางใจดูท่าทีนายพรานอยู่และคิดว่าคงจะไม่มีมนุษย์ คนใดเห็นลิงแก่ชราตาบอดมีบุตรนั่งป้อนข้าวอยู่อย่างนี้แล้วจะอำมหิตคิดฆ่าได้ลงคอ แต่นี้คือความคิด ของลิง! หาใช่ความคิดของคน! โดยเฉพาะพรานป่า พรานป่าไม่ใช่คน! กลายเป็นสัตว์ไปแล้ว ดังนั้น นายพรานกำลังโก่งธนูเล็งไปที่นางลิงแก่ตาบอดก่อนใคร ลิงนันทิยะผู้พี่เห็นดังนั้นเกิดตระหนกยิ่งนัก มิคิดว่าพรานจะโหดเหี้ยมปานนี้ รีบกระโดดไปป้องกันแม่แล้วกล่าวกับน้องว่า.. “น้องรัก! คนผู้นี้จะยิงแม่แน่นอน พี่จะสละชีวิตแทนแม่ เมื่อพี่ตายน้องจงเลี้ยงดูแม่ให้ดีนะ” จนบัดนี้ลิงก็ยังคิดว่านายพรานนี้เป็นคนอยู่อีก โดยยังหวังใจว่าพรานป่าจะต้องการลิงแค่ตัว เดียว เป็นชีวิตแทนชีวิต.. ลิงนันทิยะกล่าวอ้อนวอนกับนายพรานว่า.. “ท่านพรานผู้เจริญ ขอท่านอย่ายิงมารดาของฉันเลย มารดาฉันตาบอดทุพพลภาพมากแล้ว ฉันจะสละชีวิตท่านให้แทนมารดาเอง ขอท่านอย่าได้ฆ่ามารดาฉันเลยนะ ฆ่าฉันแทนเถิด” พรานป่ารับปากลิง ลิงดีใจที่พรานป่ารับคำจึงหมดห่วงมารดา เดินไปนั่งตรงหน้าลูกศรอย่าง ปลดกังวลไม่คิดอาลัยในชีวิต จิตใจสงบนิ่งรอความตายอย่างเป็นสุขที่ได้เห็นมารดารอดปลอดภัย.. นันทิยะตายแล้ว พรานหยิบธนูขึ้นมาอย่างช้าๆ ขึ้นสายธนูเล็งไปที่ลิงแก่ชราตาบอด ลิง จุลลนันทิยะกำลังโศกเศร้าไม่หายที่เสียพี่ชายไป กลับสะท้านใจไม่คิดว่าพรานป่าจะกล้าผิดสัญญา ที่ให้ไว้ อย่างโหดเหี้ยมเช่นนี้คิดว่าถ้าขาดเราไปเสีย อย่างน้อยมารดาก็จะยังมีชีวิตได้อีกหนึ่งวัน ก็ยังดี จึงรีบออกปากห้ามนายพรานว่า.. บ “ช้าก่อนท่าน! ท่านผู้เจริญ ท่านอย่ายิงมารดาเราเลย เราจะสละชีวิตให้ท่านแทนมารดาก็แล้ว กัน ท่านเอาเราสองพี่น้องไป แต่จงไว้ชีวิตมารดาของเราจะได้ไหม?” พรานป่ารับค่า ลิงจุลลนันทิยะไม่กล้าไว้ใจแต่มิอาจไม่ไว้ใจ เนื่องเพราะนี้เป็นความหวังเดียวที่ แม่จะรอดชีวิตได้ มีแต่ต้องเสี่ยงเดิมพันเท่านั้น อื่น ๆ ใดไม่มีปัญญาคิดออกอีกแล้ว ในที่สุด พรานก็ยิ่งจุลลนันทิยะแล้วขึ้นพาดสายธนูยิงลิงแก่ชราตาบอด หาบลิงทั้ง 3 กลับบ้าน แต่เมื่อมาถึงบริเวณบ้านของตนก็หาบ้านไม่เจอเสียแล้วชาวบ้านแถวนั้นเดินผ่านมาเล่าเหตุการณ์ให้ฟัง ว่า เมื่อสักครู่มีสายฟ้าเพิ่งฟาดตกลงมาที่บ้านหลังนี้จนไฟไหม้ไปทั้งบ้าน ภรรยาและลูกทั้งสองของ เจ้าของบ้านถูกครอกตายจนหมดสิ้นเหลือแต่เพียงเสากับชื่อ... นายพรานมิได้ยินเสียงสายฟ้าฟาดเพราะ เสียงนั้นดังในเวลาเดียวกับเสียงปล่อยสายธนูครั้งสุดท้ายพอดี.. พรานป่าก็เศร้าเป็น บัดนี้นายพรานได้ถูกความเศร้าโศกรุมเร้าไปทุกขุมขนจนกลายเป็นคน เสียสติขนาดหนัก ทิ้งหาบลิงและคันธนูประคองแขนร่ำไห้ ผ้าผ่อนหลุดร่อนวิ่งเข้าไปในบ้าน ชื่อก็หัก 216 DOU ช า ด ก วิถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี า