การทดสอบจิตใจของพระเวสสันดร : หน้า 48/334

ดังนั้นพระเวสสันดรได้ตรัสแก่บุตรสุดรักว่า.. “พ่อชาลีเอ๋ย เจ้าไม่รู้หรือว่าพ่อวิตกถึงทานบารมีของพ่อเพียงไหน เจ้าช่วยทำน้ำใจของพ่อให้ ถึงที่สุดด้วยเถิด" เมื่อพระโอรสพระธิดายินดีรับคำของพระราชบิดาแล้ว พระเวสสันดรก็จับพระหัตถ์บุตรแล้ว นํานํ้าเต้าหลั่งน้ำลงในมือชูชก มอบปิยบุตรเป็นทานให้ทันที และในพริบตาเดียวกันเมทนีดลก็กึกก้อง กัมปนาท ารามสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นอีกคลื่นมหาสมุทรโหมกระหน่ำาราวกับจะท่วมจักรวาลขุนเขาสิเนรุ ก็เอนเอียงราวถูกไฟลนจนอ่อนตัว คนทั่วทั้งจักรวาลเกิดอัศจรรย์ใจในเหตุการณ์เสียงสาธุการของเหล่า มหาพรหมและเหล่าเทพก้องกลบภพสาม องค์อัมรินทร์ปรบพระหัตถ์ร่าเริงยินดี หมู่สัตว์พิสดารใน หิมพานต์ต่างบันลือสีหนาทจนก้องเป็นเสียงเดียวกันหมด สายฟ้าอัสนีบาตฟาดราวช้างตกมันสายฝนที่ เย็นฉ่ำชื่นใจก็ตกหลั่งไหลไม่หยุดหย่อนคล้ายกับจะชื่นชมพระองค์ผู้ชำนาญในการให้ เป็นผู้เลิศล้ำใน ทานเหนือกว่าเทพเจ้าใดๆในฟากฟ้าและแดนดิน แผ่นดินหวั่นไหวครั้งใหญ่สุด หวั่นไหวให้กับใจคนที่ ไม่หวั่นไหว พระเวสสันดรกำลังทรงปีติ พระองค์มอบน้ำพระทัยให้ชูชก แต่ชูชกกลับมอบบททดสอบให้ พระองค์! กระทั่งยังท้าทายพระองค์ บททดสอบแรก ชูชกเอาเถาวัลย์มัดมือกุมารทั้งสองติดกันแล้ว ลากไปพลางเอาไม้เฆี่ยนตีไปพลางจนเนื้อปริแตก โลหิตไหลนองต่อหน้าพระองค์ พี่น้องสองกุมาร ต่างเจ็บแสบไปทั่วร่าง แต่ยังอดไม่ได้ที่เอาหลังเข้ารับไม้แทนกันและกัน ชูชกก็เร่งลากจูงไปดุจลาก วัวควาย ชูชกสะดุดหินล้มลง มือสองกุมารก็หลุดจากเถาวัลย์ กุมารทั้งสองเกิดความกลัวต่อมนุษย์ปีศาจ ตนนี้มากเหลือประมาณ จนลืมความตั้งใจเดิมที่ปฏิภาณไว้ในสระบัว ทั้งคู่คิดว่าจะไม่ยอมไปกับ มนุษย์ปีศาจนี้อีกแล้ว รีบวิ่งกลับไปหาพระบิดาด้วยน้ำตานองหน้า และนี่คือบททดสอบที่พระองค์จะ ต้องผ่านไปโดยยากยิ่ง! พระกุมารทูลอ้อนวอนพระบิดาพลางตัดพ้อว่า... “เสด็จพ่อ! พราหมณ์นี้มิใช่คน แต่เป็นยักษ์! จะกินเนื้อหม่อมฉันนะเสด็จพ่อ ธรรมดาบิดา มารดาย่อมมีใจอ่อนโยนต่อบุตร ไม่อาจทนดูบุตรทรมานได้ แต่พระหฤทัยของพ่อเหมือนแผ่นหิน หรือไร? หรือใจของพ่อใช้เหล็กผูกเอาไว้! หม่อมฉันทั้งสองทุกข์ขนาดนี้ ทำไมพ่อไม่เดือดร้อนอะไรเลย ไฉนพ่อยังนั่งเฉยอยู่เหมือนไร้ความรู้สึกล่ะ” ไม่ทันที่พระกุมารจะตรัสอะไรได้ต่อ ชูชกก็ปราดเข้ามาดึงตัวพระกุมาร จับเถาวัลย์ที่รัดมือ กุมารอยู่แล้วลากโบยตีต่อหน้าพระเวสสันดรอีกจนแผลเหวอะหวะทั่วร่าง นับเป็นบททดสอบจิตใจ ของพระองค์ที่เข้ามาโดยมิทันตั้งตัวและถาโถมซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนพระหฤทัยพระองค์แทบจะแตกสลาย ไปแล้ว! หรือโลกนี้ยังจะมีใครที่ทนเยี่ยงนี้ได้อีก ในที่สุดบททดสอบของชูชกผู้ชั่วช้าก็เป็นผลจนได้ เนื่องเพราะบัดนี้ดวงพระเนตรของพระเวสสันดรมีสีแดงดั่งเปลวเพลิง อารมณ์พระองค์ถึงขีดสุดแล้ว พระองค์ถึงกับทรงลืมพระสัพพัญญุตญาณไปแล้ว! ท้องฟ้าบัดนี้ช่างอึมครึมเหลือเกินความเศร้าโศก บ ท ที่ 1 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด ท า น บ า ร มี DOU 31