ความทุกข์จากกาม : หน้า 85/334

ไว้ให้ได้ จึงรีบเสด็จเข้าไปหาพระราชาแล้วตรัสว่า... “ขอพระองค์โปรดฟังก่อน! กามนั้นรสชาติแสนอร่อย จะสุขใดยิ่งไปกว่ากามนั้นไม่มีอีกแล้ว ผู้ใดมาเสพกามก็จะได้ไปสวรรค์ นะเพคะ” พระราชาตรัสสวนไปว่า.. “เจ้าคนถ่อยเอ๋ย เจ้าพูดอะไร! ความสุขในกามมีที่ไหนกัน! กามนั้นมีรสน้อย ทุกข์อื่นยิ่งไป กว่ากามไม่มีอีกแล้ว ผู้ใดมักเสพกามจะไปนรกต่างหาก ดาบที่ลับคมแล้วเชือด กระบี่ที่ขัดดีแล้วแทง หอกที่พุ่งอย่างแรงปักอก กามทั้งหลายเป็นทุกข์ยิ่งกว่านั้น หลุมถ่านเพลิงลุกโพลงเผาไหม้ ผาลที่เขา เผาร้อนอยู่ทั้งวัน กามทั้งหลายเป็นทุกข์ยิ่งกว่านั้น ยาพิษกลั่นร้ายแรง น้ำมันที่เดือดพล่าน ทองแดงที่ ร้อนละลายคว้าง กามทั้งหลายเป็นทุกข์ยิ่งไปกว่านั้น” พระราชาทรงสละราชสมบัติให้เหล่าอำมาตย์ปกครองแทนแล้วเข้าฌานเหาะไปสู่ป่าหิมพานต์ สร้างอาศรมน่ารื่นรมย์ผนวชเป็นบรรพชิต ในที่สุดแห่งพระชนมายุได้เสด็จไปพักสู่แดนพรหมโลก.. ประชุมชาดก พระทศพลทรงประชุมชาดกว่า พระปัจเจกพุทธเจ้าปรินิพพานแล้ว พระเทวีได้มาเป็น พระมารดาพระราหุล ส่วนพระเจ้าพาราณสีก็คือตถาคตแล “น่ารังเกียจกามทรามมีกลิ่นเหม็น เป็นเสี้ยนหนามผู้แสวงทางสุขล้น หลงเรือนกายซ่อนเครื่องในเน่าเหลือทน ทุกข์มืดมนยกให้ไม่เกินกาม” จากชาดกเรื่องนี้ พระราชาทรงเกลียดกามมากจนถึงกับทรงอุทานออกมาว่ากามมีกลิ่นเหม็น ที่เป็นเช่นนี้ เพราะกามเปรียบเหมือนภาพมายาที่ฉาบไล้ทาฉากหน้าให้สวยงามชวนหลงใหล แต่ ความจริงที่เป็นไปในร่างกายล้วนสกปรกมีกลิ่นเหม็น เป็นดังถุงเก็บอวัยวะมีปอด ตับ ม้าม ไต หัวใจ ไส้ อุจจาระ ปัสสาวะ เส้นเอ็น กระดูก น้ำมูก น้ำเลือด น้ำหนอง มันข้น มันเหลว เป็นต้น ที่พกพา เคลื่อนที่อยู่ตลอด เมื่อสัมผัสกับสิ่งใดก็ถูกกั้นด้วยผิวหนังบาง ๆ ที่มิดชิดแนบเนียน เมื่อลอกผิวออกแล้ว มาอยู่รวมกันต้องมีกลิ่นคละคลุ้งเปรอะเปื้อน น้ำเลือดน้ำหนองไหลนองออกหมดจนทนกันไม่ได้ ต้องอาเจียน สะอิดสะเอียนเห็นจะเป็นลมกันทั้งนั้น กามจึงไม่น่าหลงใหล อีกทั้งกามสุขเป็นความสุข นิดหน่อย ล้วนจำเจ น่าเบื่อหน่าย มีแต่ความขมขื่น โหยหา อาลัย โศกเศร้าแห้งใจ ใจไม่มีหยุดนิ่ง เป็นทาสความโหยหาอยู่ตลอดเวลา ดังนั้น ผู้ที่ตัดใจจากกามได้ดี จำต้องสั่งสมความเบื่อหน่ายในกาม หมั่นพิจารณาโทษของกามไว้เสมอ “นิสัยเบื่อหน่ายกาม และชอบพิจารณาโทษของกาม” จึงนับเป็นนิสัยในวิถีนักสร้างบารมี ที่นับเนื่องเข้าในเนกขัมมบารมี 68 DOU ช า ด ก วิถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี