การปฏิบัติต่อบิดาและการเตือนสติ : หน้า 122/334

“ฉันมีอุบายดีๆ! เช้าพรุ่งนี้เธอปลุกพ่อแล้วพูดกับพ่อว่า ฉันจะไปหาลูกหนี้ของพ่อ ถ้าฉันไป ลำพัง เขาก็จะไม่ยอมใช้หนี้ให้ พรุ่งนี้เราไปหาลูกหนี้ด้วยกันนะพ่อ.. จากนั้นเธอก็พาพ่อไปป่าช้า ขุดหลุม แล้วทำเป็นเสียงโจรปล้น เธอก็ฆ่าพ่อของเธอแล้วฝังซะ! จากนั้นก็รีบกลับมาไงล่ะ” ภรรยาเล่า อย่างออกรสชาติราวกับเป็นเรื่องน่าสนุก มีบุรุษที่สามได้ยินคำาสนทนาของสามีภรรยาเสียแล้ว บุรุษที่สามเป็นเพียงเด็กอายุ 7 ขวบ! มารดามิได้ระแวงบุตรน้อยของตน ขณะที่บุตรเล่นอยู่ข้าง ๆ ได้ยินชัดทุกถ้อยคำ เด็กแม้ 7 ขวบ คิดเป็น เด็กรู้จักคิด ไฉนผู้ใหญ่ไม่คิด! กุมารคิดว่า.. “แม่ของเรานี้ช่างลามกเสียจริง! ยุยงพ่อของเราให้ทำปิตุฆาต เราจะไม่ยอมให้พ่อได้ทำ ปิตุฆาตอย่างเด็ดขาด!” ว่าแล้วก็ค่อยๆ หลบเข้าไปนอนอยู่กับปู่ รุ่งเช้าพ่อมาพาขึ้นเกวียน ลูกน้อยก็ขอขึ้นด้วย เมื่อถึงป่าช้าก็ลงมือขุดหลุมทันที เด็กชายลงจากเกวียนถามพ่อว่า... “พ่อ! ตรงนี้ไม่มีหัวมันกับฟักเลยนี่ พ่อขุดหาอะไรในป่าช้า?” “ปู่ของเจ้าแก่มากแล้วล่ะ ป่วยหนักด้วย พ่อจะฝังปู่เจ้าในหลุมนี้แหละ ปู่เจ้าจะได้สบาย” บุตรจึงคว้าจอบช่วยบิดาขุด แต่ชุดอีกหลุมใกล้ ๆ กัน บิดาถามว่า.. “ลูกจะขุดอีกหลุมทำไม?” “เมื่อพ่อแก่ลง ลูกจะฝังพ่อหลุมนี้บ้าง ลูกจะทำตามที่พ่อทำ” บุตรตอบ พ่อหน้าซีดราวไม่เชื่อหูตัวเอง กล่าวว่า.. “ลูกเอ๋ย ไฉนลูกจึงกล่าวกระทบกระเทียบขู่เข็ญพ่อเช่นนี้ล่ะ! เจ้าเป็นลูกรักของพ่อนะ ทำไม ไม่คิดอนุเคราะห์พ่อบ้างเลย” “พ่อครับ! ใช่ว่าลูกจะไม่คิดอนุเคราะห์พ่อ แต่ลูกไม่กล้าห้ามพ่อทำบาปตรงๆ จึงต้องพูด กระทบกระเทียบแบบนี้ พ่อคิดจะเปลื้องคุณตาออกจากทุกข์แต่กลับผูกด้วยมรณทุกข์แทน นี้เป็น กรรมหนักนะพ่อ! ผู้เบียดเบียนมารดาบิดาซึ่งไม่เคยคิดร้ายต่อลูก ผู้นั้นตายไปต้องไปตกนรกร้ายแรง โดยไม่ต้องสงสัยเลย” ลูกเตือนสติพ่อ พ่อฟังคำลูกแล้ว เกิดกลัวนรกขึ้นจับใจ พลันตาสว่างกล่าวว่า... “โอ้! เจ้าอนุเคราะห์พ่อจริงๆ ลูกรัก เพราะพ่อถูกแม่เจ้ายุแท้ๆ ถึงกล้าทำชั่วช้าได้เพียงนี้” “พ่อครับ! มันเป็นธรรมดาของสตรีอยู่แล้ว เมื่อสตรีมีโทสะขึ้นแล้ว ย่อมข่มไว้ไม่ได้ สตรีจึง บ บ า ที่ 4 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด ปั ญ ญ า บ า ร มี DOU 105