การขอดอกบัว : หน้า 202/334

มาแล้ว พระทศพลเสด็จมาทรงทราบเรื่องสนทนาแล้วตรัสว่า แม้ในกาลก่อนผู้กล่าวค้าดีก็ได้แล้วเหมือน กัน จึงทรงนำเรื่องในอดีตมาสาธกดังนี้ อดีตกาลนานมาแล้ว ณ เมือง ๆ หนึ่ง ได้มีงานมหรสพใหญ่ใจกลางนคร งานเทศกาลกำลัง จะเริ่มขึ้นแล้ว ชายหนุ่ม 3 คนกำลังเดินทางมาร่วมงาน ระหว่างทางผ่านสระบัวใหญ่สระหนึ่ง ชายทั้ง 3 คิดอยากจะได้ดอกบัวมาประดับออกงาน แต่สระนี้มีชายจมูกแหว่งเฝ้ารักษาอยู่ บุรุษหนุ่มคนแรก เดินเข้าไปอย่างมั่นใจแล้วกล่าวว่า... “คุณลุง! ฉันขอดอกบัวสักดอกจะได้ไหม? ฉันหน่ะ! จะขอให้จมูกของคุณลุงงอกขึ้นมาใหม่ ได้อีกเหมือนผมกับหนวดของคุณลุงเลย” ชายคนแรกมิคาดคิด นอกจากไม่ได้ดอกบัวแล้วยังถูกเจ้าของสระโกรธใส่เข้าอีก เป็นอันว่า บุรุษคนแรกตกรอบไป เป็นโอกาสบุรุษคนที่สองบ้าง.. “สหายเอ๋ย! ฉันขอดอกบัวท่านสักดอกจะได้ไหมล่ะ? ฉันขอให้จมูกของสหายงอกขึ้นใหม่ได้ เหมือนต้นไม้ที่งอกขึ้นได้สักวัน” เจ้าของสระยิ่งไม่พอใจหนักเข้าไปอีก ชายคนที่สามจึงเข้ามาขอบ้างว่า.. “สองคนนั้นพูดเพ้อเจ้อ เพราะคิดว่าท่านจะให้ดอกบัวเขา แต่เขาย่อมไม่ได้จากท่านแน่ เพราะ เขาจะพูดหรือไม่พูด จมูกของท่านไม่งอกขึ้นอีกได้เลย ดังนั้น สหายเอ๋ย! ฉันขอดอกบัวจากท่าน ท่าน ให้ฉันสักดอกเถิด” ชายเจ้าของสระกล่าวตอบอย่างพึงพอใจว่า.. “สองคนนั่นพูดโกหกแก่เรา แต่ท่านกล่าวตามความเป็นจริง สหายเอ๋ย! อย่าว่าแต่ดอก เดียวเลย ดอกบัวทั้งสระนี่คู่ควรแก่ท่านแล้ว” ชายจมูกแหว่งเดินถือดอกบัวบานหลากสีกำใหญ่มาให้ชายหนุ่มได้ดอกบัวที่นับค่าไม่ได้เพราะ ได้มาด้วยสัจจวาจาโดยแท้ “คนจริงคำจริงแท้ ไม่พ่ายแพ้วาจาตน สัจจบารมี หากหลอกตนลวงกมล หมดสิ้นค่าชั่วสิ้นดี’ ประชุมชาดก พระทศพลทรงประชุมชาดกว่า บุตรเศรษฐีที่ได้ดอกปทุมครั้งนั้นมาเป็นตถาคตแล จากชาดกเรื่องนี้ พูดเกินจริงนอกจากคำไม่จริงแล้ว ยังไม่จริงใจอีกด้วย “นิสัยชอบพูดคำจริง และจริงใจ” จึงนับเป็นนิสัยในวิถีนักสร้างบารมีที่นับเนื่องเข้าใน บทที่ 7 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด สั จ จ บารมี DOU 185