ชาดก วิถีนักสร้างบารมี : หน้า 90/334

จึงได้เอาเหง้าบัวไปซ่อนไว้ พวกท่านทั้งหลายเป็นผู้บริสุทธิ์หาบาปมิได้เลย นี้เป็นเหง้าบัว ของท่าน ท้าวสักกะตรัส พลางมอบเหง้าบัวคืนไว้บนแผ่นหิน มหากาญจนฤๅษีทูลเดือนท้าวสักกะว่า.. “ท้าวสหัสนัยน์ ฤๅษีเหล่านี้มิใช่นักฟ้อนรำาของท่าน และมิใช่ผู้ที่ท่านจะมาล้อเล่นเลย พวก เรามิได้เป็นสหายของท่านด้วยการล้อเล่น เหตุไฉนจึงมาดูหมิ่นทดสอบกับหมู่ฤๅษี” ท้าวสักกะรู้ว่าพระองค์ทรงทำกรรมหนักเสียแล้ว ทรงกลัวบาปเป็นอย่างยิ่ง รีบตรัสว่า “ข้าแต่ท่านผู้ประพฤติพรหมจรรย์เอยขอท่านทั้งหลายจงเป็นดั่งอาจารย์ และบิดาของข้าพเจ้า ด้วยเถิด ข้าพเจ้าขออยู่ใต้เงาเท้าของพวกท่าน ได้โปรดอดโทษให้สักครั้งหนึ่งเถิด” หมู่ฤๅษียอมอดโทษให้ แล้วเข้าสู่อาศรมเจริญกสิณภาวนาจนได้ฌานและอภิญญา หาความสุข เลิศล้ำอยู่กับสมาธิ มีชีวิตสงบร่มเย็นมาช้านาน เมื่อถึงกาลละร่างกายก็ไปพักที่พรหมโลกสืบไป.. ประชุมชาดก พระทศพลทรงประชุมชาดกว่า ตถาคต สารีบุตร โมคคัลลานะ กัสสปะ อนุรุทธะ ปุณณะ และอานนท์เป็น 7 พี่น้องในครั้งนั้น อุบลวรรณาเป็นน้องสาว ขุชชุตตราเป็นทาสี จิตตคฤหบดีเป็นทาส ปาลิเลยยกะเป็นช้าง มธุระเป็นวานร กาฬุทายีเป็นท้าวสักกะ ท่านทั้งหลายจงทรงจำชาดกไว้ ด้วย ประการฉะนี้แล จากชาดกเรื่องนี้ บัณฑิตผู้มีปัญญาทั้งหลายชอบที่จะมองเห็นโทษของกามมากกว่าที่จะไป ลุ่มหลง ในเรื่องนี้คนทั้งหมดรังเกียจกามอย่างมากจนถึงขนาดขยะแขยงไม่อยากได้ยินได้ฟัง ทั้ง ๆ ที่ ทั้งหมดมิได้เคยมีครอบครัว หรือได้รับสุขสัมผัสจากกามมาก่อนบวชเลย แต่เป็นเพราะตนได้บ่ม เนกขัมมะและมีปัญญาที่สั่งสมมาข้ามชาติ จึงพิจารณาเห็นโทษของกามได้อย่างแจ่มแจ้ง หากว่ามิได้ สั่งสมเนกขัมมบารมีมา ถึงจะเสพกามไปทั้งชีวิตก็คิดถึงโทษไม่ออกอยู่นั่นเอง การแสวงหาความสุขทางใจนั้นเป็นสุขอิสระ กว้างขวาง เบิกบานไร้ขีดจำกัด แม้ยังมิได้ บรรลุธรรม ใจก็ยังรู้สึกปลอดโปร่งโล่งเบา ไร้เครื่องพันธนาการ เป็นสุขที่บริสุทธิ์มากกว่าสุขสัมผัส ทางร่างกายซึ่งเป็นความสุขอย่างทาส ไม่เป็นอิสระ ต้องขึ้นอยู่กับบุคคลอื่น มีหวง ห่วง ห้วงคำนึงคิดถึง คอยตามรับใช้ความสุขสัมผัสเหมือนทาสรับใช้เจ้านาย ไม่เป็นตัวของตัวเอง จิตใจเหมือนถูกผูกให้ ชักลากไปตลอดเวลา นอกจากสุขสัมผัสทางกายจะน่ารังเกียจน่าเบื่อหน่ายแล้ว ชีวิตทางโลกยังเต็ม ไปด้วยเชือกตมคือความกังวลและเครื่องพันธนาการ วนเวียนอยู่ในโลกธรรม ต้องพัวพันอยู่กับทรัพย์ ลาภสักการะ ชื่อเสียงเกียรติยศ และผู้คนทั้งหลายจนไม่ค่อยจะมีเวลามาแสวงหาความสุขทางใจอัน สงบเงียบเสียเลย บ ท ที่ 3 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด เ น ก ข ม ม บ า ร มี DOU 73