วิถีนักสร้างบารมี : หน้า 81/334

“พำนักอยู่ริมฝั่งแม่น้ำใกล้ๆ นี้เอง” ปุโรหิตตอบ “ข้าพเจ้าเองก็ไม่มุ่งหวังราชสมบัติที่เหมือนน้ำลายที่พี่ชายบ้วนทิ้งแล้วหรอกนะพ่อ! สัตว์ ทั้งหลายผู้โง่เขลาเบาปัญญาย่อมไม่อาจทิ้งกิเลสกามได้ แต่ข้าพเจ้าทิ้งได้! กามทั้งหลายเป็นเปลือกตม ที่ข้ามออกไปยาก มันทำให้สัตว์จมลง มีจิตเลวทราม เมื่อก่อนนี้ข้าพระองค์ได้ทำกรรมหยาบช้าไว้มาก ผลแห่งกรรมย่อมมาถึงข้าพระองค์ ขอข้าพระองค์อย่าได้ทำกรรมอันหยาบช้านั้นอีกเลย” อัสสปาละกราบลาพระราชาและบิดา แล้วพาบริวารไปหาพี่ชาย พระราชากับปุโรหิตคอตก ผิดหวังเดินไปหาบุตรคนที่สามต่อไป ส่วนหัตถิปาละนั่งอยู่บนอากาศแสดงธรรมแก่อัสสปาละ แล้ว กล่าวว่า “น้องรัก! สมาคมนี้จะใหญ่ยิ่ง ขอให้พวกเราจงรออยู่ที่นี้ก่อนเถิด” เมื่อพระราชากับราชปุโรหิตมาถึงบ้านของโคปาละก็ใช้อุบายเดิมทดสอบ แต่โคปาละ ปฏิเสธราชสมบัติทันทีแล้วขอลาออกบวช พระราชากับปุโรหิตอ้อนวอนให้รอก่อนสัก 2-3 วันเพื่อ ให้เห็นหน้ากันนานๆ ก่อน โคปาละก็กล่าวว่า “ความดีควรรีบทำวันนี้ ไม่ควรผิดเพี้ยนว่าจะทำวันพรุ่งนี้ ผู้ผัดผ่อนงานที่ควรทำวันนี้ว่าจะ ทำพรุ่งนี้ย่อมเสื่อมจากการงานนั้น” กล่าวจบก็พาบริวารไปหาพี่ชายที่ริมน้ำเพื่อออกบวชทันที แม้บุตรคนเล็กสุดคืออชปาละก็ทำเช่นเดียวกัน พากันไปหาพี่ชายที่ริมน้ำออกบวช ปุโรหิต สิ้นหวังแล้ว พลันได้คิดว่า.. “ลูกๆ ทิ้งเราไปบวชหมดแล้ว เหลือแต่เราคนเดียวเป็นเหมือนมนุษย์ตอไม้ แล้วเราจะมัวอยู่ ไปทำไม? ออกบวชดีกว่า!” จึงประชุมมหาเสนาประกาศว่า... “เราจะไปบวชกับบุตรของเรา พวกท่านเล่าจะทำอย่างไรต่อไป?” เหล่าเสนามองหน้าหารือกัน แล้วกล่าวว่า.. “นรกเป็นของร้อนเฉพาะท่านผู้เดียวก็หาไม่มันก็ร้อนสำหรับพวกเราด้วยเหมือนกัน พวกเรา ก็จะไปบวชด้วย!” ฝ่ายภรรยาปุโรหิตรู้ข่าวว่าสามีจะไปบวชคิดว่า... “ลูกและผัวของเราพากันไปหมดสิ้นแล้ว แล้วเราจะมัวอยู่ทำไมกัน? เราก็จะไปบวชเช่นกัน” จึงเรียกภรรยาเหล่าเสนาทั้งหลายมาแจ้งว่า “เราจะไปบวชกับลูกชายของเราแล้วนะ” ภรรยาเสนาเหล่านั้นก็พากันกล่าวว่า.. “พวกเราก็จะขอบวชบ้างสิ!” ทั้งหมดจึงออกเดินทางไปริมแม่น้ำนอกเมือง หาหัตถิปาละ 64 DOU ช า ด ก วิ ถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร