การตอบแทนพระคุณ : หน้า 214/334

โลกนาถตรัสว่า อานนท์มิได้ให้เพราะเห็นแก่หน้า แต่ว่าภิกษุหนุ่มรูปนั้นมีอุปการะแก่เธอมาก ชื่อว่า ผู้มีอุปการะเราควรทำาอุปการะตอบด้วยความกตัญญูกตเวทีบัณฑิตแต่ปางก่อนก็ยังทำอุปการะตอบแก่ ผู้มีอุปการะแก่ตนเหมือนกัน เมื่อภิกษุทูลอาราธนา จึงทรงนำเรื่องในอดีตมาตรัสดังนี้ ในอดีต มีราชสีห์ตัวหนึ่งยืนอยู่บนยอดเขามองดูเนื้อแล้วกระโดดลงจากยอดเขาสุดแรง ไม่สามารถยั้งความเร็วได้จึงตกจมลงในเปือกตมแห้งขึ้นไม่ได้ ยืนปักเท้าทั้ง 4 เหมือนเสา อดอาหาร อยู่ถึง 7 วัน ขณะนั้นเองมีสุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่งเที่ยวเสาะหาอาหารอยู่ เที่ยวเดินมาโดยไม่ได้ดูตาเสือ ตาสิงห์ พลันพบราชสีห์จริง ๆ ก็ตกใจกลัวสุดขีด ขาสั่นกำลังจะออกวิ่ง... “พ่อมหาจำเริญสุนัขจิ้งจอก! ท่านอย่าหนีเลยนะ ตอนนี้ข้าพเจ้ากำลังลำบากติดหล่มอยู่ ได้ โปรดช่วยข้าพเจ้าด้วยเถิด” ราชสีห์ขอร้องด้วยน้ำเสียงอันไพเราะ ทำให้สุนัขจิ้งจอกต้องชะงักเท้าค้าง ไว้ เหลียวกลับมาดู เห็นราชสีห์ขอร้องด้วยจริงใจไม่มีเลศนัยแอบแฝง จึงเห็นใจค่อยๆ เดินเข้าไปหา ราชสีห์แล้วกล่าวว่า.. “ข้าพเจ้าช่วยยกท่านขึ้นมาได้ แต่เมื่อยกท่านขึ้นแล้วเกรงท่านจะกินข้าพเจ้าเสียน่ะซิ!” หากสุนัขจิ้งจอกรู้ว่าราชสีห์อดอาหารมากี่วันแล้ว บางทีคงต้องชั่งใจมากกว่านี้ ในโลกจะมี คนที่อดอาหารมาหลายวันเพียงนี้ เมื่อเห็นเหยื่ออันโอชะอยู่ตรงหน้าจนหน้ามืดตาลายแล้วยัง สามารถอดใจไว้ได้อีก ถ้าไม่มีความซื่อสัตย์ฝังแนบแน่นติดในกมลเสียแล้วไหนเลยจะทนทานได้ ราชสีห์กล่าวยืนยันกับสุนัขจิ้งจอกว่า.. “ท่านอย่าได้กลัวไปเลย ข้าพเจ้าจะไม่กินท่านแน่! แต่ข้าพเจ้าจะสนองคุณท่าน ท่านจงหา ทางช่วยข้าพเจ้าขึ้นไปทีเถิด” สุนัขจิ้งจอกไว้ใจ และมั่นใจว่าดูน้ำใจราชสีห์ไม่ผิด นับว่าเดิมพันน้ำใจกันด้วยชีวิต สถานการณ์เช่นนี้ การมอบน้ำใจของสุนัขจิ้งจอกกลับมีค่าอย่างมหาศาล เพราะหากสุนัขจิ้งจอกมอบ น้ำใจให้ผิดตัว นั่นหมายถึงชีวิตของตนต้องสูญสิ้นทันที ฉะนั้นการช่วยครั้งนี้นับว่าสุนัขจิ้งจอกได้มอบ ชีวิตให้ราชสีห์ไปแล้ว ประการนี้มิตรสหายในโลกมีมากน้อยเท่าใดที่จะเข้าใจได้ สุนัขจิ้งจอกเริ่มออกแรงสุดตัว ตะกุยเล่นรอบ ๆ เท้าทั้งสี่ของพญาไกสรราชสีห์เมื่อขุดเป็นลำราง ข้างเท้าทั้งสี่ให้น้ำไหลเข้าไปได้แล้ว ก็เอาลอดใต้ท้องราชสีห์ ใช้ศีรษะดุนท้อง ร้องบอกราชสีห์ให้ช่วย ออกแรงกระโดดด้วย ราชสีห์ออกกำลังสุดแรงกระโดดขึ้นจากหล่มไปยืนอยู่บนบกได้สำเร็จ ราชสีห์พักเหนื่อยอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงลงสระอาบน้ำชำระโคลน เมื่อหายเหนื่อยแล้วก็อดกลั้น ความหิว ออกวิ่งฆ่าควายได้ตัวหนึ่ง เอาเขี้ยวฉีกเนื้อชั้นวางไว้หน้าสุนัขจิ้งจอก แม้ตนจะหิวเพียงไหน ก็ให้ผู้มีพระคุณได้กินก่อน เมื่อสุนัขจิ้งจอกกินแล้ว ตนจึงกินต่อในภายหลัง จากนั้นสุนัขจิ้งจอก คาบเนื้อชิ้นหนึ่งไว้ ด้วยตั้งใจจะเอาไปให้นางจิ้งจอกผู้เป็นภรรยา ราชสีห์ทราบดังนั้นจึงขอไปพบ บทที่ 7 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด สั จ จ บารมี DOU 197