พระจันทกุมาร : หน้า 192/334

จากเหตุการณ์ครั้งนั้นพระจันทกุมารมีเพียงได้รับเสียงแซ่ซ้องจากมหาชนเท่านั้นกระทั่งยังได้ รับตำแหน่งจากพระราชาให้ตัดสินคดีความทั้งหมดแทนกัณฑหาลปุโรหิตอีกด้วย ในที่สุดกัณฑหาละ ก็สูญสิ้นผลประโยชน์ รวมทั้งยังได้ยินแต่เสียงผู้คนติเตียนโพทนาดังก้องอยู่ในโสตประสาท ปุโรหิตจึง แค้นกำหมัดแน่น ดวงตาคล้ายดั่งเปลวเพลิง ปากสั่นกระตุกให้รู้สึกชิงชังอาฆาตในพระจันทกุมาร เป็นยิ่งนัก บัดนี้ร่างกายปุโรหิตคล้ายมนุษย์แต่ใบหน้ากลับกลายดุจปีศาจไปแล้ว คนเราเมื่อตก ในอารมณ์โกรธจึงมีท่าทีอัปลักษณ์ได้เช่นนี้ พระจันทกุมารยามนี้เหมือนมีดวงตาคู่หนึ่งติดตามจ้องจับผิดอยู่ตลอดเวลา กัณฑหาล ปุโรหิตยังไม่ได้โอกาสอยู่เสมอมา มิคาดโอกาสกลับมาหาเอง คืนหนึ่งพระราชาทรงสุบินเห็นสวรรค์ ตรัสเรียกหาปุโรหิตถามหาทางไปสวรรค์ ปุโรหิตเจ้าเล่ห์คิดเล่ห์หลอกพระราชาว่าต้องให้ทานชนิด ล่วงล้ำ! จึงจะสามารถไปสวรรค์ได้แน่ “ทานล่วงล้ำเป็นยังไงรึ?” พระราชาเชื่อเสียสนิท ปุโรหิตก็ทูลตอบอย่างสมภูมิคนถ่อยว่า.. “ต้องฆ่าคนที่ไม่สมควรฆ่า นี่แหละ! เป็นบุญให้ไปสวรรค์ ถ้าพระองค์ประสงค์สวรรค์ต้อง ทำเช่นนี้แหละ พระเจ้าข้า” “แล้วใครกัน? คือคนไม่ควรฆ่า” พระราชาตรัสถามด้วยทรงสนพระทัยยิ่งนัก ปุโรหิตแววตา เคียดแค้นทูลตอบไปว่า... “ก็คือราชบุตรทั้งหลาย อีกทั้งพระมเหสี เศรษฐี ชาวเมือง โค ม้าอาชาอย่างละ 4 พระเจ้าข้า” บ คาดไม่ถึง พระราชากลับทรงเชื่อตามจริง ๆ พระองค์ถูกตัณหาอยากไปสวรรค์ครอบงำจน ไม่คิดพิจารณาสนพระทัยอะไรอีกแล้ว ตรัสสั่งทหารคุมตัวพระโอรส พระธิดา มเหสี เศรษฐีประจำเมือง และสัตว์อาชามาบูชายัญ มหาชนลุกฮือมิยอมให้ญาติตนถูกฆ่าสังหาร ส่วนพระราชบิดาและพระราช มารดาก็มาทูลอ้อนวอนขอชีวิตทุกคนแต่มีเป็นผล มิน่าเชื่อว่าเพียงแค่ตัณหาส่วนพระองค์กลับทำให้ คนเดือดร้อนทั่วเมือง และตัณหานี้ก็เกิดมาจากปุโรหิตเพียงคนเดียวกุเรื่องขึ้นมา! พระจันทกุมาร รู้ทันทีว่าผลครั้งนี้ต้องเกิดจากเจ้าพราหมณ์ชั่วกัณฑหาละนี้มีต้องสงสัย และมิได้จองเวรกับคนอื่น แต่จองเวรกับพระองค์ผู้เดียวเท่านั้น แต่พระองค์ไม่คาดคิดว่าปุโรหิตชั่วนี้ถึงกับคิดจะสังหารทุกคน ดังนั้นพระองค์ต้องช่วยคนเหล่านี้ให้ได้.. พระองค์ทรงข่มกลั้นความโกรธมิให้มีในพระทัย เนื่องเพราะหากผิดพลาดไปนั่นคือชีวิต ทุกคนต้องตาย ความจริงพระองค์สามารถรวมกำลังพลในอาณัติมากำจัดปุโรหิตชั่วได้ในชั่วพริบตา อีกทั้งมหาชนก็ล้วนอยู่ฝ่ายของพระองค์ทั้งหมด แต่ชัยชนะที่ได้มาโดยแพ้อธรรมจะมีผลอันใดเล่า กลับยิ่งทำให้ประสบทุกข์หนักในอบาย พระองค์กลับใช้ความอดทนข่มกลั้นเกียรติยศศักดิ์ศรีเข้าสู้ บ ท ที่ 6 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด ขั น ติ บารมี DOU 175