การรักษาศีลและบาป : หน้า 70/334

ความชั่วเพียงเท่าปลายขน ย่อมปรากฏชัดเหมือนเมฆบนท้องฟ้าแก่ผู้แสวงหาความสะอาดเป็นนิตย์ การรักษาศีลเป็นการป้องกันบาปมิให้ซึมซาบเข้ามาในใจ การปฏิเสธข้อด่างพร้อยของตนจึงเหมือน เรือรั่วที่แล่นไปสู่หายนะ คนมักง่ายคือคนที่ปล่อยความผิดทิ้งไว้ในใจ ข้อบกพร่องก็หมักหมมเรื่อยไป จนคุ้นเป็นนิสัย ทําให้จิตมีกำลังต่ำาเป็นปกติ ขาดภูมิต้านทานกิเลส มักลุแก่โทสะ ติดในลาภสักการะ กระทบกระทั่งผู้อื่นอยู่เสมอ เมื่อได้ฟังกัลยาณมิตรแนะนำตักเตือนเป็นเหมือนคนไข้ได้ของแสลง ภาษิตในชาดก บาปเป็นการกระทำของผู้มีชาติอ่อนแอ ผู้กล้าหาญย่อมไม่ทำบาป ผู้เป็นพหูสูตบัณฑิตไม่ควร กระทำ วิญญูชนติเตียนบาปเหมือนชาวเมืองติเตียนของโสโครก หิริคือความละอายต่อการทำบาป เหมือนคนเมื่อจะถ่ายอุจจาระปัสสาวะในที่ฝูงชน แม้ถูกบีบคั้นจนอาจมเล็ดก็ถ่ายไม่ได้ ฉะนั้น ส่วน โอตตัปปะคือความกลัวภัยในอบายจึงไม่ทำบาป เหมือนคนไม่ยอมจับก้อนเหล็กร้อนเพราะกลัวไหม้ ะ ฉะนน ควรพูดแต่ค่าที่ถูกใจเท่านั้น ไม่ควรพูดคำที่ไม่ถูกใจ ไม่ว่าเวลาไหน บุคคลลามกเห็นบาปว่าดีตราบที่บาปยังไม่ส่งผล แต่เมื่อใดบาปส่งผลจะเห็นแต่บาปเท่านั้น ผู้เจริญเห็นบาปได้แม้กรรมดีจะยังไม่ส่งผล เมื่อกรรมดีส่งผล ผู้นั้นจะเห็นแต่กรรมดีเท่านั้น ผู้ใช้ ปัญญาหลอกลวงคนอื่นจะไม่ได้สุขอยู่เป็นนิตย์ ต้องประสบผลบาปที่ทำไว้ ควรเปล่งแต่วาจางามเท่านั้น ไม่ควรเปล่งวาจาชั่วเลย เปล่งวาจางามให้ประโยชน์สำเร็จได้ เปล่งวาจาชั่วย่อมจะเดือดร้อน บุคคลไม่ควรไว้วางใจในผู้ที่ยังไม่คุ้นเคย แม้ผู้คุ้นเคยกันแล้วก็ไม่ควรวางใจ ภัยย่อมมาจาก ผู้ที่คุ้นเคยกัน ผู้ใดเทิดธรรมเป็นธงชัย ให้สัตว์ทั้งหลายตายใจจนเกิดความไว้วางใจว่าผู้นี้มีศีล แล้วซ่อน การทําชั่วอยู่ลับๆ ความประพฤติของผู้นั้นชื่อว่าเป็นพรตล่อลวง บุคคลได้ส่งใดควรยิน สิ่งนั้น เพราะความโลภเกินไปชั่วนัก ควรยินดีสิ่งนั้น เฮ้ย! ชฏิลเจ้าเล่ห์เราเข้าไปหาเจ้าเพราะคิดว่าเจ้าเป็นผู้มีศีล แต่ความเจ้าเล่ห์ของเจ้าเรารู้แล้ว มหาโจรอย่างเจ้าบวชไปทำไมกัน ฮุย! ชฏิลปัญญาทราม! ไร้ความรอบรู้ เจ้ามุ่นชฎาไปทำไมเล่า? เจ้าไม่มีสังวรคุณที่คู่ควรกันแล้วจะนุ่งหนังเสือทำไม ข้างในเจ้ามันรุงรัง เจ้าตัวขัดสีแต่ภายนอก บ ท ที่ 2 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด ศี ล บ า ร มี DOU 53