การบูชายัญ : หน้า 193/334

แม้ต้องยอมตนเป็นทาสรับใช้กัณฑหาละที่น่ารังเกียจปานนี้ก็ยอมเพื่อรักษาชีวิตทุกคนเอาไว้ก่อน โดยเข้ากราบทูลต่อพระราชาว่า.. “ข้าแต่พระองค์ผู้สมมติเทพ! พระองค์อย่าได้ฆ่าข้าพระองค์ทั้งหลายเลย โปรดพระราชทาน ข้าพระองค์ทั้งหลายให้ไปเป็นทาสของกัณฑหาลปุโรหิตเถิด ถึงแม้พวกเราจะถูกจองจ๋าด้วยโซ่ก็จะ เลี้ยงช้างเลี้ยงม้าให้เขา จะช่วยขนมูลมาให้เขา หากพวกเราถูกขับไล่จากแว่นแคว้นก็จะเที่ยวขอทาน เลี้ยงชีวิตได้ พระเจ้าข้า ขอพระองค์อย่าได้ฆ่าข้าพระองค์ทั้งหลายเลย.. พระองค์เฝ้าพร่ำรำพันร้องขอชีวิตทุกคน โดยยอมทิ้งเกียรติยศศักดิ์ศรีแห่งองค์รัชทายาทซึ่ง มีราชสมบัติรออยู่วันหน้าแน่นอนแล้วเพื่อแลกกับชีวิตทุกคนจึงยอมไปเป็นขี้ข้าปุโรหิต! ประการนี้นับว่า ตายยังง่ายดายยิ่งกว่า แต่พระองค์มิอาจตายเพราะชีวิตมากมายรออยู่เบื้องหลัง พระราชาทรงฟังค่าพร่ำกล่าวของพระราชโอรสดังนั้นก็รู้สึกสงสารปานประหนึ่งว่าพระอุระ จะแตก มีพระเนตรนองด้วยพระอัสสุชล ตรัสว่า... เจ้าพร่ำเพ้ออยู่จนพ่อทุกข์นักแล พวกท่านทั้งหลายจงรีบปล่อยพระกุมารทั้งหลายเร็วๆ เถิด เราขอพอกันที! กับการเอาบุตรมาบูชายัญ” กล่าวว่า.. ฝ่ายกัณฑหาลพราหมณ์กำลังจัดหลุมบูชายัญฝันหวานอยู่ ชาวบ้านคนหนึ่งเดินผ่านมา “เฮ้ย! กัณฑหาละ ไอ้ชั่วร้าย พระราชาทรงปล่อยทุกคนไปแล้ว เจ้าไปฆ่าลูกเมียของเจ้าแล้ว เอาเลือดในลำคอมาบูชายัญเสียเถอะ!” กัณฑหาลพราหมณ์สะดุ้งตกใจรีบลุกขึ้นลนลานหน้าตื่นวิ่งไปอย่างเร็วปานลมพัดเข้าเฝ้า พระราชา กล่าวว่า.. “ข้าพระองค์ทูลไว้แล้วไม่ใช่หรือ พระเจ้าข้า ว่าการบูชายัญเยี่ยงนี้ทำได้ยาก บัดนี้พระองค์ ทรงทำยัญที่ข้าพระองค์ตระเตรียมไว้ให้เสียหายไปเพราะเหตุอันใดกัน? ผู้ใดบูชายัญเองก็ดี ให้ผู้อื่น บูชายัญก็ดี ผู้อนุโมทนาก็ดี ชนเหล่านั้นจะได้ไปสุคตินะ พระเจ้าข้า” พระราชาถูกปุโรหิตชั่วพูดจาหว่านล้อมจนคล้อยตาม แล้วมีรับสั่งให้จับทั้งหมดอีกครั้ง พระจันทกุมารก็พร่ำรำพันร้องขอชีวิตทุกคนจนสำเร็จอีกเช่นเดิม พระราชาทรงเปลี่ยนพระทัย ไปๆ มาๆ อย่างนี้จนพระจันทกุมารตรัสเตือนพระสติพระราชาว่า “ข้าแต่มหาราช! ถ้าใครบูชายัญด้วยบุตรแล้วไปสวรรค์ได้ ขอให้ปุโรหิตบูชายัญก่อน แล้ว พระองค์ค่อยบูชาภายหลังก็ยังไม่สาย ถ้าดีจริง ทำไมกัณฑหาละไม่ฆ่าลูกตัวเองไม่ฆ่าญาติทุกคนของตน เล่า!” 176 DOU ช า ด ก วิ ถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี