ความกตัญญูของกวางนันทิยะ : หน้า 217/334

“พ่อจ๋าแม่จ๋า ถ้ามีคนเดินเข้ามา พ่อกับแม่อย่าออกไปนะจ๊ะ” ชาวบ้านเดินเข้ามาฟาดพุ่มไม้กวางนันทิยะก็รีบกระโจนพรวดออกไปทันทีพวกชาวบ้านเข้าใจ ว่าในตอนนี้คงมีกวางอยู่แค่ตัวเดียวจึงไม่เดินลึกเข้าไปอีก ชาวบ้านต้อนเนื้อทุกตัวเข้าสวนกั้นประตูทูล มอบถวายให้พระราชา แต่นั้นมาเนื้อก็ถูกสังหารวันละตัวเพื่อเป็นอาหารของพระราชา ถึงวาระใครเนื้อ ตัวนั้นก็ไปยืนเป็นเป้านิ่งที่ลานสังหาร นันทิยะดื่มน้ำในสระ กินหญ้าแสนอร่อยรอคอยวาระของตน มาถึง... หลายวันผ่านไป พ่อแม่ของกวางนันทิยะคิดถึงลูกมาก รู้ว่าลูกมีพละกำลังมากสามารถ กระโดดข้ามรั้วออกมาได้จึงฝากความไปถึงนันทิยะว่าพ่อแม่คิดถึงมาก พ่อแม่แก่แล้วอยากพบหน้า ลูกเหลือเกิน “มีใครชื่อนันทิยะบ้างไหม?” ผู้ส่งสาส์นตะโกนถามเข้าไปในคอก “ข้าพเจ้าเอง!” นันทิยะตอบพลางกระโดดมายืนใกล้ๆ รอฟังข่าว เมื่อทราบสาส์นแล้วจึง ตอบกลับไปว่า.. “ข้าพเจ้าต้องกลับไปหาพ่อแม่แน่ล่ะ แต่จะไม่กระโดดข้ามรั้วไปเนื่องเพราะข้าพเจ้าได้กินน้ำ และหญ้าของพระราชาอยู่ในฐานะเป็นหนี้ชีวิตเขาแล้วข้าพเจ้าก็อิ่มท้องสุขสบายอยู่ในนี้มานานยังไม่ได้ ตอบแทนพระราชาเลย ข้าพเจ้าจะไม่กินอาหารของพระราชาเปล่า ๆ ข้าพเจ้ารอคอยวาระอยู่ จะเอียง สีข้างให้พระราชาทรงยิ่ง หากเมื่อใดเราพ้นภัย พระราชาทรงอนุญาตแล้ว เราคงเป็นสุขใจได้กลับไป พบแม่บ้าง” กวางนันทิยะฝากความไปถึงพ่อแม่แล้วกลับเข้าไปในคอกดังเดิม ต่อมาวาระของนันทิยะก็มาถึง พระราชาทรงโก่งคันธนู กวางนันทิยะยืนสงบเป็นเป้านิ่งแล้ว แผ่เมตตาให้พระราชาอยู่ พระราชาโก่งธนูสุดแรงแต่ลูกศรมิยอมหลุดออกจากแบ่งสักที พระราชา ทรงฉงนพระทัยยิ่งนัก ทรงทอดพระเนตรดูกวางนันทิยะก็นึกเอ็นดูค่อย ๆ คลายพระทัยคิด เบียดเบียนพร้อมกับทรงเลื่อมใสในกวางนันทิยะ ทรงดำริว่าลูกศรนี้คงจะรู้คุณกวางตัวนี้เป็นแน่จึงยิง อย่างไรก็ไม่ออก ทรงทิ้งธนูแล้วตรัสว่า.. “ท่อนไม้ไม่มีจิตยังคิดถึงคุณธรรมของท่านได้ ข้าพเจ้าเป็นคนเสียเปล่ากลับไม่รู้เลย เรา ขออภัยเจ้าด้วย” กวางนันทิยะทูลว่า.. “เมื่อพระองค์ให้อภัยแก่หม่อมฉันได้ แล้วฝูงกวางทั้งหมดในอุทยานนี้ล่ะ พระเจ้าข้า” “อืม เราก็ให้อภัยด้วยเช่นกัน” พระราชาตัดพระทัยสละให้ “แล้วนกบนฟ้า ปลาในน้ำ สัตว์บนบกล่ะ พระเจ้าข้า” กวางนันทิยะทูลถามต่อ 200 DOU ช า ด ก วิถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี าง บาร