การสนทนาระหว่างโพธิปริพาชกและพระราชา : หน้า 299/334

โพธิปริพาชกนั่งลูบหนังลิงอยู่บนแผ่นหินคนเฝ้าสวนรีบวิ่งไปกราบทูลพระราชา พระราชาทรง ดีพระทัยยิ่งนัก รีบเสด็จมาหาโพธิปริพาชก พวกอำมาตย์ตกใจเหลือประมาณรีบวิ่งตามพระราชามา เพื่อทูลยุยงให้กำจัดโพธิปริพาชกให้ได้ โพธิปริพาชกไม่แยแสสนใจพระราชา ยังคงลูบหนังสิ่งต่อไป.. “ทําไมท่านไม่ยอมพูดจากับข้าพเจ้าเลย มัวแต่ลูบคลำหนังลิงอยู่ได้ หนังลิงของท่านมี อุปการคุณมากกว่าตัวข้าพเจ้าเชียวหรือ?” พระราชาตรัส.. “ถูกแล้ว! มหาบพิตร ลิงตัวนี้มีอุปการะแก่ข้าพระองค์มาก เรานั่งบนหลังของมันไปในที่ต่างๆ ลิงนี้นำหม้อน้ำมาให้เรา (เอาหนังลิงพาดบ่าแบกน้ำ), กวาดที่อยู่ให้เรา เอาหนังลิงปัดพื้น), ปฏิบัติขัดสี ให้เรา(เอาหนังลิงขัดถูตัว) แต่เราก็กินเนื้อของมัน เอาหนังมันมาตากแห้งปูนั่งนอนเพราะจิตใจเรา ชั่วช้า!” พวกอำมาตย์พากันปรบมือหัวเราะเยาะเย้ยว่า.. “โอ้! พวกเราดูการกระทำของบรรพชิตนี้สิ ฆ่าลิงแล้วยังเอาหนังของมันอีก นักบวชประสาอะไร ทำปาณาติบาตได้ปานนี้!” “พวกท่านหัวเราะเยาะเราทำไม?” โพธิปริพาชกถามอย่างมีเชิง “ท่านทำร้ายมิตร ซ้ำยังทำปาณาติบาตอีก ท่านไม่รู้ตัวเลยรึไง?” อำมาตย์คนแรกตอบ “ตัวท่านเที่ยวสอนชาวบ้านว่า โลกนี้ไม่มีบาปกรรม จะทำอะไรก็ได้ ถ้าคำของท่านเป็นจริง อย่างนั้นเราฆ่าลิงก็มีเห็นเป็นไร เราไม่มีโทษผิดเลย ถ้าท่านคิดจริงอย่างที่พูด ท่านจะมาว่าเราทำไม ท่านต้องสรรเสริญเราสิ! เพราะเราได้ทําตามคำสอนของท่าน แต่ท่านกลับไม่เชื่อคำพูดของตนเองแล้ว มาติเตียนเรา” โพธิปริพาชกพูดสวนกลับอำมาตย์คนแรก และกล่าวกับอำมาตย์คนที่สองต่อว่า... “ส่วนตัวท่านนี้เที่ยวบอกชาวบ้านว่า พระเจ้าสร้างชีวิต สร้างฤทธิ์ สร้างความพินาศ สร้างกรรม ดี กรรมชั่ว ให้แก่ชาวโลก อย่างนั้นชีวิตเรานี้ก็ทำตามคำสั่งของพระเป็นเจ้า พระเจ้าเปื้อนบาปเอง เรา ไม่ได้บาป ถ้าคำพูดของเจ้าไม่ชั่วช้า เป็นคำจริง เราฆ่าลิงก็มิเห็นเป็นไร ท่านจะมาหัวเราะติเตียนเรา ทำไมเล่า” แล้วกล่าวกับอำมาตย์คนที่สามต่อไปว่า... “ส่วนท่านสอนว่าทุกข์สุขในโลกเป็นของเกิดขึ้นเอง ไม่มีบุญ ไม่มีบาป ทุกการกระทำล้วน เกิดมาจากอดีตของมันเอง อย่างนั้นเราฆ่าลิงจะผิดอะไร ถ้าท่านเชื่อตามคำของท่านจริง เราก็ไม่ผิด” แล้วกล่าวกับอำมาตย์คนต่อไปว่า.. “เจ้าเที่ยวสอนชาวบ้านว่า การให้ทานได้ผล ตายแล้วก็ขาดสูญ ไม่มีปรโลกใด ๆ ถ้าเจ้าเชื่อ ถ้อยคำของเจ้าเอง แล้วบาปจะมีแก่เราที่ไหน” 282 DOU ช า ด ก วิถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี าง บาร