การต่อสู้ภายในใจของโจรโปรสาท : หน้า 251/334

หม่อมฉันด้วยเถิด หม่อมฉันไม่อาจงดเว้นได้จริง ๆ ได้โปรดเลือกพรข้ออื่นเถิด” “ท่านมัวแต่รักษาของรักอยู่นั่นแหละเจนท่านได้ทิ้งความดีไปแล้วตอนนี้ตัวท่านก็เหมือนพวก ขี้เมาดื่มสุราเจือยาพิษจะต้องได้รับทุกข์ในเบื้องหน้าแน่นอน ท่านทนฝืนใจแก้ไขตัวเองไปก่อนแล้ว เดี๋ยวนานไปก็จะดีได้เอง เหมือนอย่างคนไข้ฝืนใจดื่มยาเดียวก็หายได้ ท่านมุ่งไปเสวยสุขในเบื้องหน้า เถิด อย่าอาลัยอาวรณ์เลย” พระเจ้าสุตโสมตรัส โจรโปริสาทยังคร่ำครวญรำพันอยู่อย่างอึดอัดใจเสียดายจนตัดใจยังไม่ได้รู้สึกทรมานใจเหลือ กำลัง กล่าวออกไปว่า.. “โอ..หม่อมฉันได้ทิ้งพระชนกชนนี ทิ้งเบญจกามคุณจนหมดสิ้น ยอมลำบากเข้าป่ามาเพื่อเนื้อ มนุษย์เท่านั้นจริง ๆ หม่อมฉันเลิกไม่ได้แล้ว!” “บัณฑิตย่อมไม่พูดจากลับกลอกเป็นสอง ท่านบอกข้าพเจ้าแล้วว่าจะให้พรแต่ตอนนี้ท่านไม่ ยอมให้คำทั้งสองมันไม่สมกันเลย” พระเจ้าสุตโสมตรัสทวนสัจจวาจา โจรโปริสาทเห็นพระเจ้าสุตโสมไม่ยอมเลิกราก็รู้สึกกดดันอึดอัดใจอย่างยิ่งจนพูดอะไรไม่ออก เมื่อถูกคาดคั้นเอาตอนนี้จึงร้องไห้โฮออกมาไม่รู้จะทำอย่างไรเพราะใจมันติดเสียแล้วพอนึกถึงอาการที่ ตนจะไม่ได้กินเนื้อมนุษย์อีกต่อไปก็ให้เสียดายยิ่งนัก ทำใจไม่ได้ กล่าวว่า... “หม่อมฉันยอมทำบาปมาสารพัดจนใจยอมรับบาปได้หมด หวังก็แค่เนื้อมนุษย์นี้ หม่อมฉัน ทำใจเลิกไม่ได้จริงๆ นะท่าน” “คนเราให้พรใดแล้วกลับไม่ให้ก็ไม่ควรจะให้พรว่าขอพระสหายจงมั่นพระทัยรับพรเถิดแม้ชีวิต หม่อมฉันก็สละถวายได้ การเสียสละชีวิตได้นั้นเป็นธรรมของบัณฑิต บัณฑิตย่อมมีปฏิญาณเป็นสัตย์ ท่านให้พรแก่เราก็จงให้โดยฉับพลันอย่าลังเลใจท่านต้องรีบประพฤติธรรมของสัตบุรุษทันทีอย่าคิดมาก เลย นรชนพึงสละทรัพย์เพื่อรักษาอวัยวะพึงสละอวัยวะเพื่อรักษาชีวิต ต่อเมื่อนึกถึงธรรมก็พึงสละอวัยวะ ทรัพย์ และแม้ชีวิตทั้งหมดได้ก็เพื่อประพฤติธรรมเท่านั้น! บุคคลรู้ธรรมะจากผู้ใดและผู้นั้นก็เป็นคนดี สามารถบรรเทาความสงสัยได้ ผู้นั้นย่อมเป็นที่พึ่งพำนักของบุคคลนั้น บัณฑิตไม่พึงทำลายไมตรีจาก บุคคลนั้นเลย” โจรโปริสาทเหมือนหมดอาลัยตายอยากเมื่อหวนคิดถึงคำพูดของตนที่ว่า “ตนจะสละชีวิตให้ ก็เริ่มจะตัดใจได้ค่อย ๆ คลายความผูกพันในเนื้อมนุษย์ลงโดยคิดว่าจะอย่างไรก็แค่ตาย และคิดว่า ท่านสุตโสมก็เป็นอาจารย์ของเราและพรเราก็ถวายไปแล้วเราจะทำอะไรได้อย่างมากก็ให้มันตายไปแล้ว ก็จบกันไปเสียชาติหนึ่ง! เราจะไม่กินเนื้อมนุษย์ก็ได้ เรายอมถวายพรข้อนี้แล้ว... โปรสาทตัดใจไปน้าตาก็ไหลพรากไปไม่ขาดสาย ลุกขึ้นถวายบังคมพระบาทพระเจ้าสุดโสม พลางกล่าวว่า.. 234 DOU ช า ด ก วิ ถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี