การให้ทานในยามยาก : หน้า 42/334

ทั้งสองช่วยกันค้นหาทั่วบ้าน แต่ก็ไม่พบพานแม้แต่เศษสตางค์ “เว้นจากเสื้อผ้าที่เราใส่อยู่แล้ว ไม่เห็นอะไรอื่นเลย” ภรรยากล่าวอย่างประหลาดใจ “เราไม่อาจหักใจได้ เรายินยอมตายแต่จะไม่ยอมขาดการให้ทานเป็นอันขาด!” เศรษฐีกล่าว พร้อมวานให้ภรรยาช่วยค้นหาข้าวของดูอีกครั้ง ก็พบเห็นเคียวคาน พร้อมเชือกมัดหญ้าฟังอยู่ที่ซอก ประตู เศรษฐีดีใจ ดวงตามีประกายแวววาวคิดว่า... “เราไม่เคยเกี่ยวหญ้ามาก่อน แต่ตอนนี้จะลองเกี่ยวดู ถ้าเอาหญ้าไปขายได้เงินมา ก็จะ สามารถให้ทานแก่คนอื่นได้แล้ว” เศรษฐีทุลักทุเลเกี่ยวหญ้าอย่างร่าเริง จนได้หญ้ามา 2 ฟอนคล้องที่คานเอาไปขายหน้าประตู เมือง ขอเพียงได้ทรัพย์มาทำทาน เศรษฐีไม่กลัวอดตาย และไม่สนใจสายตาเหยียดหยามทำลาย จิตใจจากผู้คนรอบข้าง เนื่องเพราะความอิ่มใจจากการให้ย่อมมีประโยชน์กว่ามากความถือยศศักดิ์ พลานุภาพของการให้ทาน รสชาติแห่งการให้ทานเป็นความสุขปานใดตอนนี้มีแต่เศรษฐีที่รู้ดี เศรษฐีขายหญ้าได้เงิน แล้วนำมาให้ผู้ที่มาขอทันที แต่ผู้มาขอมีมากเกินไป จนขอกระทั่งค่า อาหารที่เศรษฐีเจียดไว้ซื้ออาหารให้ตนกับภรรยากินกันในวันนี้ ถ้าให้ไปย่อมหมายถึงการอดข้าว ไปหนึ่งวัน! สองสามีภรรยารู้ดีว่า การผ่านช่วงเวลาที่หิวโหยนั้นทรมาน ยากที่จะผ่านไปได้ นับเป็น ช่วงเวลาแห่งการตัดสินใจ เป็นการตัดสินความเป็นความตายของสามีภรรยาคู่หนึ่ง มิว่าผู้ใดน้อยคน นักในช่วงเวลาเช่นนี้จะไม่เกิดกลัว ทั้งกลัวหิว ทั้งกลัวตาย แค่สองประการนี้ก็ยากยิ่งแล้วที่จะไม่ตระหนี่ แต่ย่อมไม่ใช่กับคนเช่นวิสัยหเศรษฐี ท่านเหลียวมองภรรยาอย่างเป็นห่วงว่าเธอจะลำบากไปด้วย เพราะก็เป็นค่าอาหารของเธอเช่นกัน แต่ภรรยาดั่งรู้ใจสามี สบตาราวกับจะบอกว่าแม้ตายก็ยอม! บัดนี้ล่วงไป 6 วันแล้ว แม้ข้าวสักเม็ดก็ไม่เคยตกถึงท้องสองสามีภรรยาเลย ดวงใจของทั้งสอง ถึงขีดสุดแล้วเลยความตายไปไกลแล้ว เศรษฐีเกี่ยวหญ้าขายได้เงินมาก็ให้ทานจนหมดแล้วนอนเอาแรง ฟื้นขึ้นมาก็ไปเกี่ยวหญ้าต่อ ทำเช่นนี้มา 6 วันแล้ว ในโลกนี้ยังมีคนเยี่ยงนี้อยู่จริงๆ! โลกจึงมิเคยขาด ความมหัศจรรย์ แต่ก็น่าเสียดาย มีคนจำนวนน้อยเกินไปที่มีปัญญาเข้าใจบุคคลเยี่ยงนี้ได้ มิฉะนั้นความ อัศจรรย์คงบรรเจิดอยู่ในโลกไม่ขาดสาย และโลกจะต้องสุขสันต์อย่างยิ่งแล้ว! ม ร่างกายเศรษฐีไร้เรี่ยวแรง ผ่ายผอมจนไม่เหลือสภาพเดิม แต่จิตใจยังเบิกบานดีอยู่วันนี้เป็น วันที่ 7 วิสัยหเศรษฐียึดพลังขึ้นวูบหนึ่งไปเกี่ยวหญ้าอีกครั้ง นัยน์ตาเศรษฐีลึกพร่ามัว ในที่สุดก็เป็น ลมนอนล้มทับหญ้าที่เกี่ยว ท้าวสักกะพลันมาปรากฏตัวตรงหน้าเศรษฐี แล้วตรัสเตือนสติว่า.. “วิสัยหะ! ท่านเอาแต่ให้ทานจนจะตายอยู่แล้ว สมบัติทุกอย่างของท่านก็หายสิ้นไปหมด ไม่ เห็นมีอะไรดีขึ้นมาเลย ท่านยังให้ทานอยู่อีกทำไม? ทำไมไม่เก็บเอาไว้บ้างเล่า? ถ้าท่านหยุดให้เสียบ้าง บ ท ที่ 1 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด ท า น บ า ร มี DOU 25