ม้าศึกไม่ทิ้งสนาม : หน้า 154/334

โอกาสของพระราชาจากต่างเมืองที่จะมาชิงราชบัลลังก์ก็ปะทุขึ้นแล้ว! พระราชาที่มามีถึง 7 พระองค์ ศึกครานี้ใหญ่หลวงยิ่งนัก กระทั่งใหญ่กว่าทุกครั้งที่ผ่านมา กองทัพใหญ่ 7 กองทัพพากันมาล้อมนครพาราณสีไว้หมดสิ้นแล้ว ม้าเร็วส่งหนังสือถึงพระเจ้า พาราณสี เป็นหนังสือข่มขู่ให้พระองค์ทรงมอบราชบัลลังก์ อำมาตย์กราบทูลให้พระองค์ส่งยอดขุนศึก ทหารม้าออกรบแทนพระองค์ไปก่อน ถ้ารบแพ้ค่อยปรึกษากันอีกที พระราชาจึงทรงมีรับสั่งเรียก ยอดขุนศึกฝีมือดีมามอบหมายภารกิจครั้งนี้ ขุนศึกทหารม้าใจเด็ดไม่เคยคิดกลัวตายในสนามรบ และรู้ดีว่าหน้าที่ของตนมิใช่ไปตาย แต่ไปเอาความสำเร็จ! ศึกครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก ถ้าผิดพลาดนั่นคือ ตาย! และถ้าตนตายก็คงไม่มีใครสรรเสริญเพราะผู้สรรเสริญก็ตายด้วย หากตนรบแพ้ พระราชาผู้มี พระคุณต้องตาย ชาวเมืองต้องรับเคราะห์อาจตายทั้งเป็น ตนเป็นความหวังเดียวในยามนี้ เมื่อภารกิจ หนักอึ้งถึงเพียงนี้ ยิ่งมิอาจเลินเล่อหลงตัวได้เลย ขุนศึกทหารม้าคิดได้ดังนี้แล้ว จึงกราบทูลพระราชา ว่า.. “ขอเดชะพระราชา! ถ้าข้าพระบาทได้ม้าลือชาโภชาชานียะของพระองค์แล้วไซร้ อย่าว่าแต่ พระราชา 7 เมือง 7 กองทัพเลย ต่อให้รบกับพระราชาทั่วทั้งชมพูทวีปก็ยังได้ พระเจ้าข้า” “ได้เลย! จะมาอะไรก็ได้ ขอให้ท่านชนะข้าศึกป้องกันภัยให้ชาวเมืองได้ก็แล้วกัน!” พระราชา ตรัสอนุญาต กองทัพม้าพาราณสีออกประจันหน้า 7 ทัพใหญ่ ม้าศึกอาชาไนยได้พุ่งทะยานดุจเกาทัณฑ์หลุด จากแห่ง กองทัพศัตรูยังมิทันขยับทำอะไร ม้าศึกโภชากับขุนศึกผู้กล้าก็ไวปานสายฟ้าแลบแปลบปลาบ อยู่ในสนามรบ ทั้งม้าก็เจนจบทั้งนักรบก็เด็ดเดี่ยว เที่ยวทำลายกองพลที่ 1 ถึง 6 ได้ในพริบตาแล้ว จับเป็นพระราชา 6 พระองค์ส่งกลับเมืองไปได้ เหลืออีกเพียงพระองค์เดียว กองพลสุดท้าย! ขณะที่ ม้าโภชาโจนทะยานไปหาพระราชาองค์ที่ 7 ก็พลันปรากฏมีลูกศรพุ่งเร็วแรงแทงทะลุอาน ม้าศึก โภชาบาดเจ็บสาหัสเลือดอาบปวดแปลบไปทั่วร่าง ลูกศรเหมือนแทงทะลุหัวใจม้าแล้วทะลุเลยถึงใจ ขุนศึกไปด้วย ขุนศึกแทบสิ้นกำลังใจ แต่เนื่องจากเป็นขุนศึกอาชีพจึงฮึดสู้ต่อไปมุ่งเอาชัยเพื่อราชาผู้มี พระคุณเป็นที่ตั้ง ขุนศึกคิดเปลี่ยนม้า แต่ม้าศึกโภชารู้กำลังข้าศึกดีว่าพระราชาองค์ที่ 7 นี้เก่งกว่า ทุกผู้คน ลำพังกำลังฝีมือยอดขุนศึกฝ่ายตนมิอาจเอาชนะได้แน่ หากไม่มีม้ากำลังแรงมาผนวกกัน แล้วต้องแพ้แน่นอน! และในตอนนี้ม้าศึกอื่นที่จะสอดประสานกันกับขุนศึกจนสามารถเอาชัยได้ ไม่มีอีกแล้ว ม้าศึกโภชาจึงตัดใจยอมสู้ตายเพื่อแลกกับความสำเร็จ แม้สิ้นชีพจะเป็นไรไป ม้าศึกโภชายิ่งคิดก็ยิ่งชัดเจนในใจว่าถ้าตนยอมอ่อนล้าลงไม่ยอมลุกขึ้นสู้ตอนนี้แม้สู้ตอนไหนก็ สายไป มีแต่ตอนนี้เท่านั้นที่ต้องสู้ มิฉะนั้นความพยายามทั้งหมดที่รบมาก็สูญเปล่าสิ้นเชิง พระราชา ต้องถูกฆ่า ขุนศึกผู้กล้าก็ต้องตาย คิดได้ดังนี้ จึงลืมตาขึ้นกลั้นใจข่มความเจ็บปวดที่สะท้านเสียดแทง ไปทั่วร่าง กล่าวว่า.. บทที่ 5 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด วิริยบารมี DOU 137