การแสดงธรรมของพระเจ้าสุตโสม : หน้า 249/334

“ความดี เราทำไว้แล้ว ทางปรโลกเราก็สะสางสะอาดดีแล้ว ผู้ที่ตั้งอยู่ในธรรมใครเล่าจะ กลัวตาย เรามิได้เดือดร้อนที่จะไปสู่ปรโลกเลย พระชนกชนนี เราก็ได้บำรุงเลี้ยงดูอย่างดีแล้วความเป็น พระเจ้าแผ่นดิน เราก็ปกครองแล้วโดยธรรม อุปการะแก่ญาติมิตรเราก็ทำไว้แล้ว ทานเราได้ให้ไว้ดีแล้ว แก่คนเป็นจำนวนมาก สมณพราหมณ์ เราอุปถัมภ์ดีแล้ว ท่านโปริสาท บัดนี้เชิญท่านบูชายัญกินเรา เสียเถิด” พระเจ้าสุตโสมตรัสตอบ โจรโปริสาทฟังแล้วให้เกิดความประหวั่นพรั่นพรึงอย่างยิ่งคิดว่า... “คนๆ นี้ช่างเป็นสัตบุรุษโดยแท้! ถ้าเรากินคนผู้นี้ ศีรษะเราจะต้องแตกเป็น 7 เสี่ยงแน่นอน หรือไม่เช่นนั้นแผ่นดินก็ต้องแยกช่องสูบเราลงไปโดยมิต้องสงสัย” โจรโปรสาทคิดได้ดังนี้ความคิดที่จะฆ่าพระเจ้าสุดโสมพลันหายไปหมดสิ้น กล่าวว่า.. “พระสหายสุดโสม! พระองค์เป็นคนที่ข้าพเจ้าไม่ควรกินอย่างยิ่ง บุรุษจะกลืนกินยาพิษหรือ จับอสรพิษฤทธิ์ร้ายได้อย่างไร ใครกินคนที่กล่าวคำสัตย์เช่นพระองค์ ศีรษะจะต้องแตกเป็น 7 เสี่ยง พระองค์เป็นเหมือนยาพิษร้ายแรงใครจะกินพระองค์ไปได้เล่า!” โจรโปริสาทเกิดความเลื่อมใสในพระสหาย และตอนนี้รู้สึกอยากฟังธรรมเหลือเกินแต่ พระสหายก็ไม่ยอมแสดงให้ฟังเสียที จึงอ้อนวอนต่อสหายอย่างใจจริงว่า.. “สหายสุตโสมคนทั้งหลายได้ฟังธรรมแล้วย่อมรู้จักบาปบุญคุณโทษ หากข้าพเจ้าได้ฟัง คาถานั้นแล้วก็คงจะยินดีในธรรมได้บ้าง ท่านได้โปรดแสดงให้ข้าพเจ้าฟังบ้างเถิด” พระเจ้าสุตโสมเห็นว่าจิตใจของจอมโจรอ่อนลงมามากแล้วจึงยอมแสดงพระคาถาของ พระกัสสปสัมมาสัมพุทธเจ้าให้ฟัง โดยกำชับให้โจรตั้งใจเงี่ยโสตสดับให้ดีแล้วกล่าวพระคาถาที่ได้ฟัง มาจนจบเมื่อโปริสาทฟังจบร่างกายตั้งแต่ผมจรดปลายเท้าเกิดเต็มด้วยปีติทุกขุมขนกลายเป็นผู้มีจิตใจ อ่อนโยนนอบน้อมต่อพระเจ้าสุดโสม สำคัญพระเจ้าสุดโสมว่าเป็นดุจพระชนก ดำริว่า เราไม่มีเงิน ทองอะไรที่จะถวายพระเจ้าสุดโสมได้เลย เราจะถวายพรทำตามที่พระองค์ขอก็แล้วกัน จึงกล่าวว่า.. “พระสหายผู้เป็นจอมชน พระคาถาเหล่านี้มีประโยชน์มากจริงๆ พระองค์ตรัสไพเราะมาก ข้าพเจ้าสดับแล้วเพลิดเพลินปลื้มใจ อิ่มใจเสียเหลือเกิน ข้าพเจ้าอยากขอถวายพระพร 4 อย่างคืนแด่ พระองค์ให้สมกับพระคาถาทั้ง 4 บทนี้บ้าง” ว่า.. พระเจ้าสุตโสมทรงประสงค์จะให้โปริสาทมีใจหนักแน่นที่จะทำตามที่พระองค์ทรงขอจึงตรัสไป “สหายผู้มีธรรมอันลามก! ท่านจะให้พรอะไรเราได้ ท่านไม่เคยพิจารณาถึงความตายเลย ท่านไม่รู้สึกถึงสิ่งที่เป็นประโยชน์และไม่เป็นประโยชน์ ไม่รู้ถึงนรกและสวรรค์ มัวเป็นผู้ติดอยู่แต่ในรส ตั้งตนอยู่ในความชั่วเช่นนี้แล้วจะให้พรอะไรแก่เรา?” 232 DOU ช า ด ก วิถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี บาร