การรักษาคำสัตย์ : หน้า 246/334

“ข้าพเจ้ายังเชื่อไม่ได้หรอก! พระองค์กลับไปเพลิดเพลินด้วยกามคุณคงไม่กลับมาแล้วกระมัง ถ้าพระองค์ได้ชีวิตที่แสนรักกลับคืนมาได้ แล้วพระองค์จะกลับมาหาข้าพเจ้าสู่ความตายอีกทำไมกัน เล่า?” โจรโปริสาทกล่าวอย่างสงสัย “คนที่กล่าวคำโป้ปดเพราะต้องการของรักใด ของรักนั้นก็มิอาจรักษาคนๆ นั้นให้พ้นจาก นรกไปได้เลย โปรสาทเอ๊ย! แม้ลมจะพัดภูเขาได้ แม้ดวงจันทร์และดวงอาทิตย์จะตกลงสู่แผ่นดินได้ กระทั่งแม่นํ้าทั้งหมดจะไหลทวนกระแสไปได้ ถึงกระนั้นข้าพเจ้าจะไม่ยอมพูดเท็จอย่างเด็ดขาด!" พระเจ้าสุดโสมทรงยืนยันหนักแน่นต่อโจร ในที่สุดจอมโจรโปริสาทก็ยอมเชื่อ พระเจ้าสุตโสมตรัสให้โจรมั่นใจอีกว่า... “สหายโปรสาท! ท่านก็รู้จักข้าพเจ้ามาตั้งแต่ยังเยาว์มิใช่รึ? ท่านเคยได้ยินข้าพเจ้าพูดเท็จสักคำ บ้างไหม? ข้าพเจ้าไม่เคยพูดแม้แต่จะล้อเล่นแล้วข้าพเจ้าจะพูดเท็จได้อย่างไร บัดนี้ข้าพเจ้าดำรงอยู่ ในราชสมบัติแล้ว รู้จักถูกผิด ยิ่งมิอาจพูดเท็จได้เลย ท่านจงเชื่อใจข้าพเจ้าเถิด ข้าพเจ้าจะกลับมาหา ท่านแน่ในวันรุ่งขึ้น” พระเจ้าสุดโสมกลับมาสู่พระราชวัง ทรงมุ่งตรงไปยังบุรุษหนุ่มนั้นทันที ทรงรับสั่งให้นำบุรุษ หนุ่มนั้นไปอาบน้ำลูบไล้ของหอมให้สดชื่นสบายใจให้ประดับเครื่องอลังการเสร็จแล้วจึงเชิญมาเข้าเฝ้า พระองค์ทรงเคารพในธรรม ทรงลงสรงสนานที่หลังบุรุษนั้น แล้วพระราชทานกระยาหารของ พระองค์แก่บุรุษหนุ่มให้นั่ง ณ บัลลังก์ส่วนพระองค์ประทับนั่งอาสนะบูชาเครื่องสักการะแก่บุรุษก่อน ฟังธรรม แล้วตรัสอาราธนาว่า.. “ท่านอาจารย์! ข้าพเจ้าขอฟังพระคาถาที่ท่านนำมาเพื่อข้าพเจ้าด้วยเถิด” บุรุษนั้นจึงฟอกมือทั้งสองด้วยของหอมค่อย ๆ บรรจงหยิบพระคัมภีร์มีค่าออกจากถุง ยกขึ้น สองมือแล้วกราบทูลว่า.. “บัดนี้ขอมหาบพิตรจงทรงสดับพระคาถาตามที่พระกัสสปทศพลทรงแสดงไว้ เพื่อถอน ความเมา มีราคะเป็นต้น และเพื่ออมตมหานิพพาน” บุรุษมองดูคัมภีร์แล้วเริ่มกล่าว.. “การคบหาบัณฑิตเพียงคราวเดียวเท่านั้นย่อมรักษาผู้คบหานั้นได้ ส่วนการคบคนพาลแม้ คบหาเป็นจำนวนมากก็รักษาผู้คบหาไว้ไม่ได้ บุคคลควรคบสัตบุรุษควรทำความสนิทสนมกับสัตบุรุษ เพราะการรู้ธรรมของสัตบุรุษย่อม มีความเจริญไม่มีความเสื่อมเลย ราชรถที่เขาแต่งให้วิจิตรยังเก่าคร่ำคร่าได้ แม้ร่างกายก็แก่ชราคร่ำคร่าได้เหมือนกัน แต่ ธรรมของสัตบุรุษย่อมไม่เก่า ไม่ชรา ไม่คร่ำคร่า บทที่ 7 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด สั จ จ บ า ร มี DOU 229 บ