การเรียนรู้จากความผิดพลาด : หน้า 167/334

รูทวารก็ปิดลงจิ้งจอกติดอยู่ในท้องช้างจนร่างกายผ่ายผอมกำลังจะตายเดชะบุญที่ฝนตกลงมาจนรูทวาร ชุ่มนํ้าเปิดออกอีกครั้ง จิ้งจอกไม่รอช้ารีบพุ่งพรวดครูดตัวออกมาทางช่องน้อยๆ ซึ่งเป็นทางออกเดียว เมื่อพรวดออกมาได้ก็รอดแต่ตัวส่วนขนหลุดติดรูทวารหมดเกลี้ยงจิ้งจอกเจ็บแสบแสนสาหัสรู้สึกสำนึก เสียใจ พลันนึกถึงฤๅษีขึ้นมาได้จึงคิดว่า “เพราะความโลภของเราแท้ๆ จึงแทบแย่เลยสิเรา! ถ้าเราข่มความโลภในอาหารไม่ได้ล่ะก็ จะไม่ขอออกหาอาหารอีกเลย ขอยอมตายเสียดีกว่า” ะ จิ้งจอกเดินโซซัดโซเซตรงไปอาศรมฤาษีแล้วหามุมอุ่น ๆ ซุกนอนจําศีลข่มความโลภอยู่ใกล้ๆ อาศรมนนเอง.. อีกด้านหนึ่งที่ท้ายป่า หมีก็ไปก่อเหตุเช่นกัน มันได้หลุดเข้าไปในถิ่นชาวบ้านเพราะอยากลิ้ม ชิมรสแปลกดูบ้าง ได้ถูกชาวบ้านยิงธนูใส่ หัวแตก เลือดอาบ ซมซานวิ่งกะเผลกรอดตายกลับมาได้ อย่างหวุดหวิด ร่างกายบอบช้ำาหนักครางโอดโอย พลันนึกถึงฤๅษีได้จึงคิดว่า.. “เพราะความอยากลองของแปลกแท้ๆ เข็ดแล้วเรา! เราจะไปฆ่าความโลภกับท่านฤาษี ถ้า พยายามทำไม่ได้ก็ขอนอนตายดีกว่าจะไม่ออกหาอาหารอีกแล้ว” หมีซมซานไปยังอาศรมฤๅษีแล้วนอนหมอบจำศีลข่มความโลภอยู่ข้างๆ อาศรมนั้นเอง.. สัตว์ผู้ทุกข์ยากทั้ง 4 มาอาศัยฤาษีเป็นที่พึ่ง แต่ฤาษีหาที่พึ่งให้ตนเองยังมิได้เนื่องเพราะฤาษียัง มัวถือเนื้อถือตัวทำตัวสำรวยอยู่ นิสัยบุตรเศรษฐีเก่ายังติดตัวมาทำให้ติดความสะดวกสบาย ถึงคราว ลำบากลำบนก็ทนไม่ค่อยไหวจึงไม่อาจทำฌานให้เกิดขึ้นได้สักที คราวนั้นยังดีที่มีพระปัจเจกพุทธเจ้า เหลืออยู่อีกองค์หนึ่ง ท่านทรงทราบความที่ฤๅษีนี้ติดมานะไม่อาจคลายได้ เมื่อทรงตรวจดูก็พบว่า ที่แท้สัตว์ผู้นี้เป็นยอดนักสร้างบารมีคนหนึ่งซึ่งได้สร้างบารมีฝึกนิสัยมายาวนานอีกไม่นานก็จะบรรลุ พระสัพพัญญุตญาณในกัลป์นี้แล้ว จึงอาสาเป็นกัลยาณมิตรให้ พระปัจเจกพุทธเจ้าเหาะมาที่อาศรมแล้วนั่งลงบนแผ่นหินของฤาษี ฤๅษีได้ยินเสียงจึงรีบ ออกมาดูก็เห็นพระปัจเจกพุทธเจ้านั่งอยู่บนที่ของตนจึงโกรธเป็นการใหญ่ ปรี่เข้าไปตบมือตวาดว่า “ฉิบหายเถิด! ไอ้กาลกรรณี ไอ้ถ่อย! ไอ้สมณะหัวโล้น จึงมานั่งเหนือแผ่นกระดานของกูทำไม!” พระปัจเจกพุทธเจ้าได้กล่าวเตือนสติว่า.. “พ่อคนดี เหตุใดท่านจึงมีแต่มานะ อวดดื้อ ถือที่นักล่ะ! ข้าพเจ้านี้ได้บรรลุปัจเจกพุทธญาณ แล้วนะ ตัวท่านเองก็จะได้บรรลุสัพพัญญุตญาณในกัลป์นี้แล้ว... ฉะนี้แล้วท่านจะมัวมามีมานะถือตัวเป็น คนหยาบคายแบบนี้เพื่ออะไรกัน สิ่งนี้ไม่สมควรแก่ท่านเลย” ฤๅษียังคงไม่สนใจคำพูดของพระปัจเจกพุทธเจ้า ทั้งไม่ไหว้ท่าน ทั้งไม่ถามไถ่อะไรทั้งสิ้น 150 DOU ช า ด ก วิถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี าง บาร