ชาดกเรื่องสุวรรณสาม : หน้า 290/334

จนตาบอดสนิท สุวรรณสามรู้ว่าพ่อแม่ตาบอดก็โศกเศร้าเสียใจที่ท่านต้องประสบชะตากรรมเช่นนี้ แต่ก็ ดีใจที่ตนจะได้มีโอกาสปรนนิบัติพ่อแม่ ตอบแทนพระคุณท่านทั้งสองสืบไป สุวรรณสามปลอบบิดามารดาให้เบาใจ แล้วจัดแจงผูกเชือกเป็นราวให้บิดามารดาเดินจับ นำทางไปทุกแห่งหนภายในบ้าน มีที่พักกลางวัน ที่พักกลางคืน ที่จงกรม บรรณศาลา ที่ถ่ายอุจจาระ ปัสสาวะ ทุกๆ วันสุวรรณสามไปหาผลไม้ในป่ามาเก็บไว้ กวาดถูอาศรม ถือหม้อน้ำไปตักน้ำที่แม่น้ำ เตรียมอาหาร ไม้สีฟัน และน้ำบ้วนปาก ให้บิดามารดารับประทานก่อนแล้วจึงทานที่เหลือต่อจาก บิดามารดา ยามเย็นก็ต้มน้ำร้อนให้อาบ ล้างเท้าให้บิดามารดา นำกระเบื้องถ่านเพลิงมาผิงให้ แล้ว เช็ดมือเช็ดเท้าท่านให้แห้ง ยามใดไปหาผลไม้ก็มีหมู่กวางล้อมหน้าล้อมหลังเดินตามไปด้วยหมู่กินนรี มาช่วยเก็บผลาผล สุวรรณสามต่างเป็นที่รักและไว้ใจของฝูงสัตว์ป่านานาพันธุ์ แม้กระทั่งสัตว์ดุร้ายก็ ยังขอเป็นมิตรด้วย ทั้งนี้เพราะสุวรรณสามมิคิดเบียดเบียนสัตว์ ทั้งยังเมตตาเอ็นดูต่อสรรพสัตว์ในป่า นี้เป็นอย่างดี คอยแผ่เมตตาให้อยู่เนืองนิตย์ เย็นวันหนึ่ง สุวรรณสามถือหม้อน้ำไปที่แม่น้ำ ลงอาบน้ำจนชื่นใจ แล้วขึ้นจากสระมาห่มผ้า เปลือกไม้สีแดง ยกหม้อน้ำขึ้นพาดป่าจะกลับสู่อาศรม ทันใดนั้นเอง ลูกศรอาบยาพิษพุ่งมาอย่างแรง ทะลุเข้าสีข้างของสุวรรณสาม ฝูงกวางตกใจกลัววิ่งหนีเข้าป่า สุวรรณสามตั้งสติวางหม้อน้ำลง หัน ศีรษะไปทิศที่บิดามารดาอยู่ แล้วล้มตัวลงนอนข่มความเจ็บปวด กล่าวว่า... “ในป่านี้เรามิเคยมีเวรกับใคร บิดามารดาเราก็ไม่เคยมีเวรกับใครเลย ใครหนอใช้ลูกศรยิง เราแล้วซ่อนตัวอยู่” สุวรรณสามพูดไปพลางถ่มโลหิตที่ท่วมกลบปากออก กล่าวต่อว่า “เนื้อของเรานี้ก็กินไม่ได้ หนังของเราก็เปล่าประโยชน์ แล้วเราถูกยิงด้วยเหตุอันใดหรือ? ท่านเป็นใคร? เราจะรู้จักกันได้อย่างไรล่ะสหาย โปรดบอกมาเถิด ทำไมถึงยิงเราแล้วซ่อนตัวอยู่” บุรุษผู้ซ่อนตัวได้ฟังจนเคลิบเคล้มไปแล้วคิดว่า... “นี่ขนาดถูกเรายิ่งด้วยศรอาบพิษ เจ็บปวดถึงเพียงนี้ ไม่ด่าว่าเราเลยสักคำ กลับเรียกหาเรา ด้วยคำอ่อนหวานเช่นนี้ได้ เหลือเชื่อจริง ๆ เอาล่ะ! เราจะออกไปหาเขา” ชายผู้ยิงศรปรากฏตัวแล้วกล่าวว่า.. “เราคือพระเจ้ากปิลยักษ์! เป็นพระราชาของชาวกาสี เราแม่นธนูและฉลาดในศรศิลป์ แม้ ช้างศึกเข้ามาก็ไม่พ้นลูกศรเราไปได้ วันนี้เราออกมาล่าสัตว์ แล้วท่านล่ะเป็นใครกันหรือ? ใครเป็น บิดามารดาของท่าน?” “ขอจงทรงพระเจริญ! ข้าพระองค์เป็นบุตรของฤาษี มีชื่อว่าสามะ วันนี้ข้าพระองค์นอนอยู่ บนปากทางแห่งความตายแล้ว ข้าพระองค์ถูกพระองค์ยิงด้วยลูกศรอาบยาพิษ เหมือนกวางถูก บ ท บ ท ที่ 9 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด เ ม ต ต า บ า ร มี DOU 273