การให้ความสำคัญกับคนเก่า : หน้า 209/334

ให้ดีเหมือนอย่างเคย วันหนึ่งเกิดสงครามชายแดนขึ้น พระราชาพากองกำลังรีบรุดไปปราบกบฏ พอไปถึง สนามรบพวกทหารเก่าต่างละล้าละลังตั้งท่าทีมองดูทหารใหม่อยู่คิดว่าทหารที่มาใหม่จะรู้หน้าที่ดี ส่วนทหารใหม่ที่เป็นแขกก็ไม่รบตั้งท่าที่ดูทหารเก่าเพราะคิดว่าทหารเก่าจะรู้หน้าที่ดี ตกลงว่าทั้ง ทหารเก่าและทหารใหม่ไม่รบเลย พระราชาสู้รบอยู่พระองค์เดียวทรงพ่ายแพ้ปราชัยอย่างยับเยิน ชนิดถูกพับสนาม แล้วเสด็จกลับประทับรอยร้าวแห่งความสำนึกผิดในพระทัยว่า... “ที่เราปราชัยครั้งนี้ เพราะเราทำการสงเคราะห์แต่พวกทหารใหม่ที่เป็นแขกแท้ๆ” พระราชาทรงกลุ่มพระทัยที่ปราบกบฏกองทัพเล็กๆ ก็ยังไม่ได้ จึงไปสนทนากับท่านบัณฑิต ให้สบายพระทัย บัณฑิตแห่งนครทูลเล่าเรื่องเป็นอุทาหรณ์ถวายพระราชาว่า.. ในกาลก่อน มีพราหมณ์คนหนึ่งชื่อธูมการีได้ต้อนแพะฝูงใหญ่สร้างคอกไว้ในป่า ก่อควันไฟ ป้องกันยุง ดูแลให้ฝูงแพะดื่มนมกันอย่างสบาย ต่อมาวันหนึ่งเขาเห็นฝูงชะมดผิวสีทองเดินมาหา เขา เกิดสิเน่หาในชะมดเหล่านั้นอย่างมากเอาไฟมาก่อกันยุงให้เอาข้าวของและอาหารต่างๆ ที่ให้แก่แพะมา ให้ชะมดหมดทุกอย่าง ไม่เอาใจใส่แพะเลย จนเมื่อถึงฤดูกาลที่ยุงซาลงแล้วเหล่าชะมดก็หนีกลับเข้า ป่าหิมพานต์ตามเดิม พราหมณ์กลับมาดูแพะก็ไม่เห็นแพะเสียแล้ว และต่างกระจัดกระจายเข้าป่าหนีไป หากินกันหมด พราหมณ์จึงเป็นโรคผอมเหลืองเพราะความเศร้าโศก ในที่สุดก็สิ้นชีวิตลงตรงนั้นเอง.. “มหาบพิตร พราหมณ์คนนี้ทำการสงเคราะห์สัตว์ที่จรมาจึงเศร้าโศกถึงความพินาศมากกว่า พระองค์ตั้งร้อยเท่าพันเท่า” แล้วทูลต่อว่า... “ผู้ใดละทิ้งคนภายในของตนซึ่งเป็นคนเก่าแก่แล้วทำความรักใคร่คนที่มาใหม่ผู้นั้นย่อมเศร้า โศกมากเหมือนพราหมณ์รูมการีที่ข้าพระองค์ทูลแสดงถวายพระองค์ไปแล้วฉะนั้น” พระราชาทรงได้พระสติจำเดิมแต่นั้นมาพระองค์ก็ทรงทำการสงเคราะห์แต่คนภายในเท่านั้น ทรงหมั่นบำเพ็ญบุญ ทำทาน เป็นผู้มีสวรรค์เป็นที่ไปในภายภาคหน้า ประชุมชาดก พระทศพลทรงประชุมชาดกว่า พระเจ้าธนัญชัยในครั้งนั้นมาเป็นพระอานนท์พราหมณ์มการ มาเป็นพระเจ้าปเสนทิโกศล บัณฑิตมาเป็นตถาคตแล จากชาดกเรื่องนี้ ผู้มีบริวารและหมู่มิตรสหายควรจริงใจต่อกันให้เสมอต้นเสมอปลาย เพราะ อย่างไรก็ร่วมทุกข์ร่วมสุข มีอุปการะต่อกันมาก่อน มาตรแม้นมีคนใหม่เข้ามาเป็นธรรมดาที่ต้องให้การ ต้อนรับอย่างดี แต่มิจำเป็นต้องละเลยคนเก่า หากคบคนไม่จริงใจก็จะกลายเป็นมิตรโลเล เป็นที่น่า รังเกียจของสหาย 192 DOU ช า ด ก วิ ถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี