จัดงานมงคลฉลอง : หน้า 112/334

จัดงานมงคลฉลอง บังคมพระราชากราบทูลเรื่องทั้งปวงให้ทรงทราบ พระราชาทรงเบิกบานพระทัยเป็นที่ยิ่ง รับสั่งให้ ะนคร ทรงตั้งพญาช้างเป็นพญามงคลหัตถีแล้วแบ่งราชสมบัติออกเป็น 3 ส่วน ส่วนหนึ่งพระราชทานแก่พญาช้างเผือก ส่วนหนึ่งแก่นายหัตถาจารย์ อีกส่วนหนึ่งพระองค์ทรง ฉลองทวพระนค ครอบครองเอง นับแต่วันที่พระราชาได้ช้างนี้มา พระราชาทั่วชมพูทวีปล้วนยินดียอมสวามิภักดิ์ ราชสมบัติทั่วทั้งชมพูทวีปก็ตกอยู่ในเงื้อมพระหัตถ์ของพระราชานี้ผู้เดียว พระองค์ทรงเป็นราชัน ผู้ยิ่งใหญ่ในชมพูทวีปไปในทันที ประชุมชาดก พระทศพลทรงประชุมชาดกว่า พระราชามคธครั้งนั้นได้มาเป็นเทวทัต พระเจ้ากรุงพาราณสีได้ มาเป็นพระสารีบุตร นายหัตถาจารย์มาเป็นพระอานนท์ ส่วนช้างได้มาเป็นตถาคตแล “ร้อนริษยาทำลายปัญญาตน เพียงมุทิตาปลื้มจิตมิตรตระการ โทษเกลื่อนกล่นป่นคุณค่ามหาศาล เสพสําราญบาน นหมุนผลดี” จากชาดกเรื่องนี้ ช้างดีได้นายพาล อย่าว่าแต่จะช่วยพัฒนางานของนาย แม้ชีวิตก็แทบไม่รอด ดังนั้นนักสร้างปัญญาบารมีจำต้องหานายดีให้พบก่อน หากเจอเจ้านายที่ริษยา ลูกน้องก็มีแต่ถูก มองแง่ลบ มีแต่ถูกกดปัญญาให้มืดมน การริษยานับว่าทำลายปัญญาตน และผลประโยชน์อย่างยิ่งใหญ่ อีกทั้งยังสูญเสียโอกาสดีที่จะได้พบทางสว่าง ทำให้ต้องมืดมนต่อไปอีก ซ้ำยังได้อัธยาศัยผลักคนดี มีปัญญาออกไปจากตัวจนหมดสิ้น เพราะวิสัยของผู้มีปัญญาย่อมอยู่ร่วมกับผู้ริษยาไม่ได้ แต่ผู้ริษยา กลับเข้ากันได้ในคนประจบสอพลอ เป็นการดึงดูดคนพวกนี้เข้ามาเป็นพวกอีกด้วย นับเป็นการทำลาย ปัญญาตนเองโดยแท้ ทางที่ดีควรมองเรื่องคุณค่าให้มากกว่าคำชื่นชม เพื่อจะได้ชื่นใจกับคุณค่าที่ตน จะได้รับจากผู้มีปัญญา มากกว่าที่จะคิดว่าสูญเสียค่า นชมไป เช่นดั่งพระราชาบัณฑิตที่ถึงกับสละ ราชสมบัติของพระองค์ออกเป็น 3 ส่วนให้ช้างผู้ทรงคุณกับนายควานช้างที่นึกถึงพระองค์แล้วนำ ช้างมาให้ ทั้งนี้เพราะทรงเห็นคุณค่าของผลดีที่จะเกิดแก่พระองค์ มากกว่าเกียรติยศจอมปลอมถ้าหาก ไปติดมัน ผู้ต้องการให้คนอื่นมาเคารพยอมรับตน มัวติดอำนาจชื่อเสียง เมื่อถูกแย่งชิงไปย่อมทำใจได้ ยาก เหตุนี้ในหมู่กษัตริย์หรือผู้ปกครองทั้งหลายในอดีต มักสังหารวีรบุรุษผู้กอบกู้บ้านเมืองไป มากมายในยามสงบศึก เพราะวีรบุรุษเหล่านั้นมักได้รับการชื่นชมเกินหน้าผู้ปกครอง กลับถูกมองว่า แม้มีพระคุณต่อตน แต่ก็นับว่าได้แย่งเกียรติยศของตนไปกับพระคุณนั้นแล้ว จึงต้องกำจัดทิ้ง บ้านเมืองจึงล่มจมถูกยืดชิงไปง่ายดายเพราะขาดคนเก่งหากคิดถึงสุขส่วนตนมากกว่าสุขของบ้านเมือง ก็ยากที่จะสละเกียรติยศชื่อเสียงที่สั่งสมมาให้ผู้อื่นไปทั้งหมดได้ จากพงศาวดารจีนในยุค 3 ก๊ก เห็นได้ว่า เจ้าแคว้นทั้ง 3 ล้วนไม่ริษยาคนเก่ง ยึดมั่นแนวทางที่ บทที่ 4 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด ปั ญ ญ า บารมี DOU 95