จะมุ่งหาปัญญาอย่าดูหมิ่น : หน้า 114/334

เหล่าศิษย์จึงไม่ทำความเคารพสักการะอาจารย์อีกต่อไป ยามนั้นเอง ศิษย์พี่ใหญ่ไปธุระเพิ่ง กลับมาทราบเรื่องทั้งหมด แล้วเห็นศิษย์ไม่เคารพครูอาจารย์จึงกล่าวว่า.. “พวกเจ้านี่ไม่รู้อะไรในคำของอาจารย์เลย! อาจารย์พวกเราหมายความว่าท่านได้ อากิญจัญญายตนสมาบัติแล้ว” แต่แม้ศิษย์พี่ใหญ่จะพูดอธิบายอย่างไรก็ไม่มีใครเชื่อเลยขณะนั้นเองฤาษีอาจารย์ที่ละโลกแล้ว ไปเป็นอาภัสสราพรหม ได้สอดส่องดูศิษย์ของตนก็ทราบความประพฤติของเหล่าศิษย์ เกิดสลดใจ ในความโง่เขลาของศิษย์ที่อุตส่าห์อบรมสั่งสอนมายาวนาน พลางคิดว่า... “เจ้าอันธพาลพวกนี้โง่แล้วยังไม่เชื่อคำพูดของศิษย์ผู้ใหญ่อีก เราจะช่วยให้สร่างโง่เอง!” พริบตานั้น พรหมได้ลงมาปรากฏบนอากาศกล่าวว่า.. “ถึงมีผู้ประชุมกันตั้งพันแต่พวกเหล่านั้นกลับไร้ปัญญา เหมือนพวกดาบสโง่เหล่านี้นี่เอง! แม้จะร้องไห้คร่ำครวญไปสักร้อยปีก็ตาม คนมีปัญญารู้แจ้งความนัยของเราคนเดียว ยังดีเสียกว่าพวก คนพาลปานนีตั้งพันคน” ะ - กล่าวจบแล้วก็กลับไปสู่พรหมโลกดังเดิม พวกดาบสเหล่านั้นสลดใจในความโง่ของตน ตั้งใจ ทำความเพียรคลายทิฏฐิมานะ หายอวดดื้อถือดีจนได้บรรลุฌานสมาบัติ ครั้นสิ้นชีวิตแล้วก็ไปเกิดใน พรหมโลกกันทั้งหมด.. ประชุมชาดก พระทศพลทรงประชุมชาดกว่า อันเตวาสิกผู้ใหญ่ในครั้งนั้นได้มาเป็นพระสารีบุตร ส่วน มหาพรหมมาเป็นตถาคตแล “จะมุ่งหาปัญญาอย่าดูหมิ่น ทิฏฐิเหม็นมานะเน่าเอาทิ้งเหว สินเคารพพบแต่หนทางเลว ชีวิตเหลวเพราะลบหลู่ครูอาจารย์" จากชาดกเรื่องนี้ หากบรรดาศิษย์มีความเคารพครูมากพอ ก็พอจะเอาคำครูมาตรองให้เข้าใจ ได้ แต่ถ้าหัวดื้อมีทิฏฐิมานะแล้ว ถึงให้ใครมาอธิบายให้ตายก็ไม่ยอมเชื่อ หากตรองแล้วไม่เข้าใจอาจ ยังไม่นับว่าเป็นพาล แต่เมื่อได้รับคำอธิบายแล้วยังหัวดื้อไม่ยอมตรองนั้นเป็นพาลแท้ จะเห็นว่าคนไร้ ความเคารพ ล้วนมีทิฏฐิมานะและความเบาปัญญาเป็นของคู่กัน “นิสัยไม่ดูหมิ่นครู, เคารพครู, ตั้งใจฟังคำครู, ตรองตามคำครู ไม่ดื้อรั้นยึดมั่นในทิฏฐิมานะ และรับฟังคําอธิบาย” ทั้งหมดนี้จึงนับเป็นนิสัยในวิถีนักสร้างบารมีที่นับเนื่องเข้าในปัญญาบารมี บทที่ 4 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด ปั ญ ญ า บ า ร มี DOU 97 บ