ความพยายามและความกล้าหาญ : หน้า 158/334

“ท่านอาจารย์ขอรับ! งานของกระผมค่อนข้างด่วนมาก ขอท่านอาจารย์ให้โอกาสแก่กระผม สักคืนหนึ่งเท่านั้น กระผมขอเรียนทุกวิชาเพียงแต่หัวข้อเท่านั้น ขอรับ” กล่าวเสร็จก็เข้าไปล้างเท้าอาจารย์ วางถุงทรัพย์พันหนึ่งไว้ให้อาจารย์แล้วเริ่มเรียนวิชาทันที ..อรุณขึ้นขอบฟ้าแล้ว “ยังมีสิ่งอื่นอีกไหมครับ ท่านอาจารย์?” ศิษย์ถาม “ไม่มีแล้ว จบหมดแล้ว!” อาจารย์ยืนยัน ศิษย์กราบลาบูชาคุณอาจารย์ แล้ววิ่งกลับไปกรุงพาราณสีทันที บัดนี้แผนการสําเร็จไป ครึ่งหนึ่งแล้วคงเหลือแต่กลับไปให้ทันและทำพิธีมิให้ผิดพลาดเท่านั้น! ยังประมาทดีใจไปก่อนมิได้ เด็กชายวิ่งไปไม่มีเวลาหยุด ในที่สุดก็ถึงบ้านก่อนมืดพอดี มารดาเข้ามาหาบุตรอย่างเป็นห่วง บุตรกราบ มารดา แจ้งว่าเรียนจบแล้ว มารดาหายโศก ปลาบปลื้มเป็นอย่างมาก วันสำคัญที่สุดคือพรุ่งนี้ ความพยายาม ที่ทำมาจะบรรลุผลหรือไม่ ก็ขึ้นกับวันพรุ่งนี้ เด็กชายใจจดจ่อรอคอย พรุ่งนี้ต้องใช้ความกล้าหาญ หากประหม่าทำติดขัดความพยายามที่ทำมาทั้งหมดก็ต้องสูญความหวังที่ตั้งไว้พังลงหมด! รุ่งขึ้น พระเจ้าสุสีมะเสด็จไปยังมงคลสถาน บุตรปุโรหิตแต่งตัวเต็มยศไปที่ลานพิธี โดยมี เหล่าสหายและบริวารของปุโรหิตห้อมล้อมมากมาย เด็กชายเข้าไปกราบทูลพระราชาว่า.. “ข้าแต่มหาราช! พระองค์ยังทรงระลึกถึงวงศ์ของข้าพระองค์ได้ไหม พระเจ้าข้า เหตุไรพระองค์ จึงทิ้งข้าพระองค์ แล้วให้ผู้อื่นทำพิธีมงคลช้างแทนล่ะ พระเจ้าข้า” พระราชาตรัสอนุญาตให้บุตรปุโรหิตลองทำพิธีดู บุตรปุโรหิตทุ่มเทสมาธิทำจนสุดกำลัง ใน พิธีนั้นไม่อาจมีใครมาทัดเทียมบุตรปุโรหิตได้แม้แต่คนเดียวบุตรได้รับตำแหน่งแทนบิดานับแต่นั้นมา.. ประชุมชาดก พระทศพลทรงประชุมชาดกว่า มารดาครั้งนั้นมาเป็นมหามายา บิดามาเป็นพระเจ้าสุทโธทนะ พระราชาสุสีมะมาเป็นอานนท์ อาจารย์ทิศาปาโมกข์มาเป็นโมคคัลลานะ มาณพคือตถาคตแล จากชาดกเรื่องนี้ บุตรปุโรหิตไม่คิดยอมรับชะตากรรมที่ทำได้แค่อยู่เฉยๆ แล้วปล่อยให้ สูญสิ้นเกียรติยศ ให้มารดาอนาถาน่าสงสาร แต่คิดสู้บากบั่น ยินดีรับความลำบาก แม้แทบจะไม่เห็น ทางสำเร็จ แต่เมื่อไม่ยอมจำนน โอกาสก็เกิดขึ้น มนุษย์สูญเสียโอกาสดี ๆ ไปมากมาย ก็เพราะ “ความกลัว” สิ่งที่น่ากลัวที่สุดของมนุษย์ก็คือ ความกลัวในตัวมนุษย์นั้นเอง เช่น กลัวความลำบาก กลัวสูญเสียความสะดวกสบาย กลัวตาย กลัว ล้มเหลว กลัวอับอายขายหน้า ไม่กล้าหักใจแก้ไขนิสัยตนเอง ไม่กล้าเปลี่ยนความคิดของตน จึงหนี อุปสรรคอยู่ร่ำไป พอสิ่งใดเข้ามาในชีวิต ก็ตั้งป้อมป้องกันตนเอง กลัวว่าสิ่งนั้นจะมาพรากความสะดวก ของตนไป ถ้าได้มาง่าย ๆ ก็รับไว้ หากต้องทนลำบากก็ปฏิเสธไป ชีวิตมีแต่คอยหลบหลีกภาระและ บทที่ 5 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด วิริยบารมี DOU 141