แผนการของอำมาตย์ : หน้า 298/334

ต้องกำจัดมเหสีก่อน จึงคิดใช้แผนเดิม คือความระแวง ซึ่งใช้ได้ผลเสมอมา อำมาตย์จึงไม่คิดเปลี่ยน วิธีให้มากความ ดังนั้นอำมาตย์เข้าไปเฝ้าพระราชาแล้วกราบทูลว่า... “หลายวันมานี้พวกข้าพระองค์ได้ยินข่าวเรื่องหนึ่ง” อำมาตย์กราบทูลพระราชา “เรื่องอะไรหรือ?” พระราชาตรัสถามทรงใคร่รู้ “โพธิปริพาชกและพระราชเทวีลอบส่งข่าวสาส์นโต้ตอบกันไปมาเสมอ พระเจ้าข้า” “ข่าวสาส์นนั้นสั่งให้ทำอะไรรึ?” พระราชาทรงซักไซ้ “ท่านโพธิส่งสาส์นถึงพระราชเทวีว่า ขอให้เธอจงลอบปลงพระชนม์ แล้วราชสมบัติก็จะตกเป็น ของเรา ส่วนพระเทวีก็ส่งสาส์นตอบไปว่า การปลงพระชนม์ให้เป็นหน้าที่ของหม่อมฉัน ขอให้ท่านรีบ มาโดยเร็วเถิด” อ๋ามาตย์กุเรื่องกราบทูล พระราชาไม่ทรงแน่พระทัย แต่อำมาตย์ไม่กังวลในเรื่องนี้ เนื่องเพราะตนรู้ว่าความระแวงได้ เกิดขึ้นแล้ว แผนการสำเร็จแล้ว! ช่องว่างระหว่างพระทัยมีให้เจาะลงได้แล้วเหลือแต่ขั้นตอนต่อไปเท่านั้น อ๋ามาตย์หมั่นมาเฝ้ากราบทูลบ่อย ๆ ในที่สุดพระราชาก็ทรงเชื่อ มีรับสั่งให้ปลงพระชนม์พระเทวี พระเทวีตกอยู่ในชะตากรรมเดียวกันกับโพธิ์ปริพาชกเสียแล้ว ทั้งที่หลายวันก่อนพระนางได้ตรัส สนับสนุนให้พระราชาฆ่าท่านโพธิแท้ๆ ครานี้ถึงทีของพระองค์เอง พระราชาให้สับร่างเป็นชิ้นๆ ทิ้ง ลงส้วม! พระราชาพลาดไป! ทรงลืมดำริว่า พระเทวีก็มีโอรส บุตรที่ไหนบ้างจะไม่โกรธแค้นผู้สั่งฆ่า มารดาตน! ข่าวพระราชเทวีถูกปลงพระชนม์เลื่องลือไปทั่วพระนคร พระราชโอรสทั้งสี่ตั้งตนเป็นศัตรูต่อ พระราชาทันที พระราชากลายเป็นผู้ประสบภัยใหญ่หลวง ทรงบรรทมไม่เป็นสุขแม้สักลมหายใจเดียว กาลนั้น โพธิปริพาชกพำนักอยู่อาศรมในป่าอย่างสงบสุข ข่าวลือจากชาวบ้านถึงเรื่องพระมเหสีถูก ปลงพระชนม์ก็มาถึงท่าน ด้วยจิตกรุณาของท่าน แม้พระราชาจะคิดฆ่าตนก็ไม่โกรธ กระทั่งยังเห็น พระคุณที่ช่วยให้ข้าวน้ำมา จึงคิดว่า.. “ยกเว้นเราเสียแล้ว ใครอื่นเล่าจะมาช่วยพระราชาให้พ้นภัย เราต้องไปห้ามพระกุมารไม่ให้ ทำบาปหนัก” รุ่งเช้าท่านเข้าไปบ้านโยม ฉันเนื้อวานรที่โยมถวาย พลันคิดอะไรบางอย่างขึ้นได้ จึงขอ หนังวานรจากโยมนำามาตากแห้งที่อาศรมให้หมดกลิ่น นำมานุ่งห่มแล้วตรงไปเมืองพาราณสีทันที ท่านตรงเข้าไปพบพระกุมารก่อน ทูลเตือนว่า.. “การฆ่าบิดาเป็นกรรมหนักหนาสาหัส! พวกท่านอย่าได้กระทำ ทุกคนย่อมแก่ตายไปเอง ตัวเรานี้มาก็เพื่อไกล่เกลี่ยให้พวกท่านสามัคคีกันไว้ก่อนพวกท่านรออยู่ที่นี่ก่อนพอเราแจ้งข่าวมาขอให้ พวกท่านมาหาเราที่อุทยาน แล้วจะรู้กันอีกที” บ ท ที่ 9 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด เ ม ต ต า บ า ร มี บ ท ที่ DOU 281