การจากไปของวิธูรบัณฑิต : หน้า 239/334

เศียรเกล้า ทำประทักษิณพระราชาแล้วประคองอัญชลีกราบบังคมทูลว่า... “ข้าแต่พระองค์ผู้ประเสริฐ! ขอพระองค์ได้ทรงพระกรุณาเอาพระทัยใส่ดูแลบุตรภรรยาของข้า พระองค์ด้วยเถิด ข้าพระองค์ถวายบังคมลาไปแล้ว ขอพระองค์จงอดโทษแก่ข้าพระองค์ด้วยเถิด” “ท่านบัณฑิต! เราไม่อยากให้ท่านไปเลย เราจะสั่งให้เอาบุรุษนั้นไปฆ่าก็แล้วกัน ท่านอย่า ไปเลยนะ” พระราชาตรัสด้วยความอาลัย กระทั่งพาลไปโกรธแค้นบุรุษหนุ่มนั้น “อัธยาศัยเช่นนี้มิบังควรแก่พระองค์เลย พระเจ้าข้า พระองค์อย่าทรงตั้งพระราชหฤทัยใน อธรรมเลย ขอจงประกอบในอรรถและธรรมเถิด อกุศลกรรมไม่ประเสริฐ บัณฑิตติเตียน จะต้องตก นรกในภายหลัง ข้าแต่พระจอมประชาชน ข้าพระองค์ขอกราบทูลลาไปแล้วนะ พระเจ้าข้า” ก่อนจากไปวิธูรบัณฑิตได้ไปสอนสั่งนางสนมกำนัลและข้าราชบริพารต่างๆ ถึงแนวทางปฏิบัติ ต่อพระราชาแล้วออกจากวังไปอำลาชาวเมืองที่มาส่ง เมื่อเห็นบุตรคนโตมารอส่งอยู่หน้าบ้านก็มิอาจ กลั้นโศกาดูรไว้ได้น้ำตาไหลพรากสวมกอดบุตรแล้วเดินเข้าบ้านบุรุษหนุ่มจึงรีบกล่าวกับวิธูรบัณฑิตว่า... “เรารีบไปกันเถอะ! เพราะหนทางข้างหน้ายังอีกไกลนะท่าน ท่านจับหางม้าอาชาไนยของเรา ตัวนี้ไว้ให้ดีๆ ก็แล้วกัน!” วิธูรบัณฑิตกระชับผ้า จับหางม้า เอาขาเกี่ยวสองขาหลังม้าไว้แน่นแล้วให้สัญญาณบุรุษนั้น ออกเดินทางได้ บุรุษหนุ่มกระตุกม้า พริบตานั้นม้ามโนมัยสินธพกระชากผาวิธูรบัณฑิตเหาะขึ้นฟ้า ท่ามกลางสายตาที่ตื่นตะลึงของชาวเมืองที่มาส่ง ชาวเมืองยืนตะลึงตาค้าง มิใช่ตะลึงที่ม้า แต่ตะลึงที่ ชีวิตของวิธูรบัณฑิต! การมาโดยลักษณะนี้และไปด้วยอาการเยี่ยงนี้ จากประสบการณ์ชาวเมืองพอจะ คาดเดาได้ไม่ยากบุรุษนั้นย่อมเป็นใครอื่นไปได้ยากนอกเสียจากยักษ์! ชาวเมืองพากันคร่ำครวญหวลให้ รำพันกันเป็นการใหญ่ วิ่งไปแจ้งพระราชาว่าบุรุษนั้นเป็นยักษ์ ต่างพากันบ่นพร่ำเพ้อไปตามหนทาง เป็นการใหญ่ บุรุษหนุ่มได้กลายร่างเป็นยักษ์จริงดังชาวเมืองคาดการณ์ ยักษ์คิดว่า.. “เราจะทบวิธูรบัณฑิตให้ตายแล้วทิ้งซากไว้เอาแต่หัวใจไปยังนาคพิภพ มอบให้แก่พระนาง วิมลานาคเทวี” ยักษ์หมายใจว่าจะขี่ม้ากระชากวิธุรบัณฑิตให้ชนต้นไม้หรือชนภูเขาจนตายแล้วค่อยควักเอา หัวใจ แต่พอโฉบไปถึงที่หมาย ต้นไม้ก็แหวกออก ภูเขาก็โหว่ออกหมด ยักษ์ควบม้ากลับไปกลับมาก็ไม่มี ทีท่าว่าจะกระแทกวิธุรบัณฑิตได้เลย ยักษ์หันกลับมาดู วิธีรบัณฑิตยังคงยืนสงบนิ่งหน้าตาผ่องใส ยักษ์โกรธควบม้าวิ่งฝ่าลมพายุร้ายหมายให้ลมหวนวิธุรบัณฑิตเป็นจุณแต่ลมกลับวัดไปอย่างไม่น่าเชื่อ! ยักษ์ยังไม่อยากฆ่าวิธูรบัณฑิตด้วยมือตนเองเพียงแค่คิดข่มขู่ให้ตกใจตายก็คงพอ จึงแปลงร่าง ให้ใหญ่โตจนน่ากลัวแล้วผลักวิธูรบัณฑิตล้มลม จับเท้าทั้งสองกระชากเข้ามาในปากทำท่าจะเคี้ยว 222 DOU ช า ด ก วิ ถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี บาร