การยอมลำบากเพื่อผู้อื่น : หน้า 279/334

เขตป่าไม้งิ้ว ทำลายไม้จิ๋วราบเป็นหน้ากลอง ลูกนกครุฑพลัดตกลงมาพากันร้องเสียงขรม .. “เฮ้ย! นั่นมันเสียงอะไรกันหน่ะ?” ท้าวสักกะถามเทพสารถี “เสียงลูกนกครุฑร้อง พระเจ้าข้า โอ้! ช่างน่ากรุณาจริงๆ” เทพมาตลีทูล ท้าวสักกะสลดใจรีบรับสั่งให้หยุดรถ ตรัสว่า “มาตลีผู้สหาย! ลูกนกครุฑเหล่านี้ต้องมาลำบากเพราะเรา มันอาจตายได้ เพื่อรักษาชีวิต พวกลูกครุฑเหล่านี้เอาไว้ เราจะสละชีวิตให้แก่พวกอสูรมัน ท่านจงกลับรถโดยเร็วเถิด” เทพมาตลีกลับรถหันหน้ามุ่งลุยฝ่ากลับไปยังเทวโลก พวกอสูรเห็นท้าวสักกะกลับรถพุ่งฝ่า เข้ามาทำท่าจะสู้ตาย เกิดตกใจกลัวกันหมดว่า... “เห็นทีท้าวสักกะจากจักรวาลอื่นจะพากันระดมพลมาช่วยเป็นแน่แล้ว จึงหาญกล้ากลับรถ มาลุยโดยตรงเยี่ยงนี้ เฮ้ย! พวกเรารีบถอยด่วน” จอมอสูรรนรานกล่าว กองทัพอสูรพากันหนีหัวซุกหัวซุน ท้าวสักกะเสด็จกลับเทพนครโดยสวัสดี เวลานั้นเอง เวชยันตปราสาทสูงพันโยชน์ได้ชำแรกปฐพีผุดขึ้นฉลองชัยชนะอันขาวสะอาดของพระองค์ จากนั้นมา ท้าวสักกะทรงตั้งทัพอารักขาภพดาวดึงส์ไว้ 5 ชุดคือทัพนาค ทัพครุฑ ทัพกุมภัณฑ์ ทัพยักษ์ และ ท้าวมหาราชทั้ง 4 เป็นด่านสุดท้ายก่อนมาถึงตัวพระองค์ในเวชยันตปราสาท แต่นั้นมา เหล่าอสูรก็ขึ้นมาท้ารบอยู่ทุก ๆ ปีที่เห็นดอกแคฝอยผลิบาน เป็นแคฝอยประทับ รอยแค้น! แต่ดีที่สุดยังคงเป็นเรื่องท้าวสักกะทรงยอมสละชีวิตและทิพยสมบัติทั้งปวง เพียงเพื่อช่วยชีวิต ลูกนกโดยไม่ลังเล.. ประชุมชาดก “แสวงหาสุขตน บนทุกข์คนอื่น ปลายทางขมขื่น ชื่นสุขไม่มี” พระศาสดาตรัสว่า บัณฑิตทั้งหลายในปางก่อนถึงจะสละชีวิตของตนก็ไม่ทำปาณาติบาต แล้วทรงประชุมชาดกว่า มาตลีสารถีมาเป็นพระอานนท์ ท้าวสักกะมาเป็นตถาคตแล จากชาดกเรื่องนี้ ท้าวสักกะแม้มีอำนาจศักดิ์ใหญ่ ก็ไม่คิดทำลายชีวิตผู้อื่น มีใจอ่อนโยน ไม่ คิดว่าชีวิตตนมีค่ากว่าชีวิตผู้อื่น แล้วหาสุขใส่ตนโดยเบียดเบียนสุขผู้อื่น สัตว์ทั้งหลายจึงได้รับการค้ำจุน ทั่วถึงกันด้วยอำนาจเมตตาธรรม เรื่องการยอมลำบากเพื่อให้ผู้อื่นเป็นสุขนั้น มีตัวอย่างดังปฏิปทาแห่งความเมตตาของ พระเดชพระคุณหลวงพ่อวัดปากน้ำภาษีเจริญ (สด จนฺทสโร) ในสมัยที่มีคนมาถามท่านว่าทำไม 262 DOU ช า ด ก วิ ถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี บาร