ชาดก วิถีนักสร้างบารมี : หน้า 207/334

เพิ่งทราบว่าพระอัครสาวกทั้งสองมาจึงรีบนำไทยธรรมไปถวายพระเถระมิได้รับอะไรไว้เลย พวกอุบาสก อ้อนวอนว่า เมื่อพระคุณเจ้าไม่รับ ก็นิมนต์มาที่นี้อีกเพื่ออนุเคราะห์พวกกระผม พระเถระรับนิมนต์ แล้วไปสู่สำนักพระชินสีห์ มากมาย กาลต่อมาพระเถระกลับมาตามคำนิมนต์พร้อมภิกษุอีกพันรูป ชาวบ้านถวายมหาทานกัน อกุศลเพราะอาศัยตน จึงพาคณะลาจากไป พระโกกาลิกะไม่ได้จีวรก็ด่าตัดพ้อพระเถระว่า สารีบุตรและโมคคัลลานะเมื่อก่อนเขาให้ลาภไม่ รับ บัดนี้รับเสียจนล้นเหลือไม่มองดูผู้อื่นเลย พระเถระทราบดำรินั้นด้วยญาณคิดว่าโกกาลิกะประสบ พวกชาวบ้านอาราธนาให้อยู่อีกสองสามวันก็มิได้ ปรารถนาจะอยู่ อุบาสกเหล่านั้นไปพบพระโกกาลิกะกล่าวว่า ได้ยินว่าพระคุณเจ้าทนการอยู่ของ พระเถระไม่ได้ นิมนต์ไปเถิดขอรับ โปรดให้พระเถระเจ้าทั้งสองรับขมาแล้วนิมนต์กลับมา หรือไม่ เช่นนั้นพระคุณเจ้าจงหนีไปอยู่ที่อื่นเถิด พระโกกาลิกะจำต้องไปอ้อนวอนพระเถระด้วยความกลัว พวกชาวบ้าน แต่พระเถระทั้งสองก็มีประสงค์จะกลับ พวกอุบาสกคิดว่า เมื่อภิกษุผู้มีบาปกรรมนี้ยังอยู่ ในวิหาร พวกภิกษุผู้มีศีลเป็นที่รักจักไม่อยู่ พวกเราต้องไล่เธอไป แล้วกล่าวว่า พระคุณเจ้าอย่าอยู่ที่นี้ เลย พระคุณเจ้า จะพึ่งพาอาศัยอะไรๆ พวกข้าพเจ้าไม่ได้แล้ว เมื่อเธอถูกพวกเหล่านั้นยังน้ำหน้า ได้ไปพระเชตวันเข้าเฝ้าพระทศพลกราบทูลว่า พระองค์ผู้ เจริญ พระสารีบุตรและพระโมคคัลลานะมีความปรารถนาลามก พระทศพลทรงตรัสห้ามพระโกกาลิกะ แล้วให้ยังจิตเลื่อมใสในพระอัครสาวกทั้งสอง โกกาลิกะกราบทูลต่อว่า พระองค์มัวแต่เชื่ออัครสาวก ของพระองค์ พวกนี้ล้วนเลวๆ มีลับลมคมใน ทุศีลทั้งนั้น แล้วหลีกไป กาลต่อมาพระโกกาลิกะเกิดตุ่ม เท่ามะตูมสุก แตก เหลือง เลือดโทรมกาย เจ็บแสบนอนอยู่ เมื่อตายไปบังเกิดในปทุมนรกดังกล่าว ¿ นนเอง พระทศพลเสด็จมาทรงทราบเรื่องที่ภิกษุสนทนากันแล้วตรัสว่า แม้ในกาลก่อน โกกาลิกะก็ เสวยทุกข์เพราะปากของตนมาแล้วเหมือนกัน ทรงนำอดีตมาตรัสเล่าดังต่อไปนี้ ในอดีต มีอำมาตย์ผู้หนึ่งคิดค้นหาอุบายที่จะห้ามพระราชาตรัสพระวาจามากเกินไป ดู เหมือนพระองค์เองก็ไม่ทรงรู้ตัวว่าทรงมีพระวาจามากจนน่ารำคาญเหล่าอำมาตย์ข้าราชบริพารต่างก็ เอือมระอาไปตาม ๆ กัน วันหนึ่งพระราชาเสด็จไปพระราชอุทยานกับท่านอำมาตย์ เบื้องบนพระราชา มีมะม่วงอยู่ต้นหนึ่งขณะนั้นมีสิ่งหนึ่งตกลงมาใกล้พระบาทของพระราชาสิ่งนั้นไม่ใช่มะม่วงแต่กลับเป็น ลูกนกดุเหว่า! พระราชาฉงนพระทัยจึงมองขึ้นไปกลับต้องทรงฉงนพระทัยยิ่งขึ้นไปอีก เพราะบนต้น มะม่วงมีรังอีกา แต่ที่ร่วงลงมาคือลูกดุเหว่า! พระราชารับสั่งถามอำมาตย์คู่พระทัยว่า... “สหายเอ๋ย! นี่มันเรื่องอะไรกัน? แปลกดี” อำมาตย์สมองแจ่มใสขึ้นมาทันที ยิ้มอยู่ในใจคิดว่า เราจดจ่อหาเรื่องเปรียบเทียบเพื่อให้ พระราชาได้คิดมานานแล้ว วันนี้พบเสียที กล่าวอย่างยินดีว่า.. 190 DOU ช า ด ก วิ ถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี บาร