การให้พรของพระเจ้าสุตโสม : หน้า 250/334

“ขอให้พระองค์จงทรงมั่นพระทัยรับพรเถิดแม้ชีวิตของหม่อมฉันก็จะสละถวายให้พระองค์ได้” โปริสาทยืนยันหนักแน่น พระเจ้าสุดโสมเห็นโปรสาทยืนยันหนักแน่นเช่นนี้จึงยินดีรับพร แล้วกล่าวว่า.. “เราขอให้ท่านจงปราศจากโรคภัยไปตลอด 100 ปี นี้เป็นพรข้อที่หนึ่ง” โปริสาทชื่นบานใจที่พระสหายขอพรให้ตนมีความสุข รู้สึกสรรเสริญน้ำพระทัยของพระเจ้า สุตโสมยิ่งนัก “ขอท่านอย่าได้กินพระราชา 101 พระองค์ที่ท่านจับมาบูชายัญ นี้เป็นพรข้อที่สอง” พระเจ้าสุตโสมตรัสพร้อมกับมองไปที่พระราชาทั้ง 101 ที่ถูกจับแขวนห้อยติดกันอยู่ ใต้ต้นไม้ไกลออกไปด้านหลังโจร “ได้! หม่อมฉันจะไม่กินพระเจ้าแผ่นดินเหล่านั้น นี้เป็นพรข้อที่สอง หม่อมฉันยอมถวาย” โจรตัดใจถวายให้แก่พระสหาย “ขอท่านจงปล่อยกษัตริย์เหล่านั้นให้กลับไปสู่แคว้นของตนด้วยเถิด นี้เป็นพรข้อที่สามที่ หม่อมฉันปรารถนา” ข้อนี้โจรยินยอมโดยไม่ยาก “ข้อสุดท้าย! คนจำนวนมากต่างหวาดกลัวท่านจึงหนีเข้าที่ซ่อนเร้น ขอพระองค์จงเว้นเนื้อ มนุษย์เสียเถิด นี้เป็นพรข้อที่สี่ที่หม่อมฉันปรารถนาเป็นอย่างยิ่ง” โจรโปรสาทเหมือนถูกสายฟ้าฟาด ปรบมือหัวเราะกลบเกลื่อนทูลว่า “พระสหายสุดโสมพูดถึงเรื่องนี้เชียวหรือ! พรข้อนี้เท่ากับชีวิตของหม่อมฉันเชียวนะจะให้ถวาย แต่พระองค์ได้อย่างไรกัน? ขอพระองค์จงรับพรอย่างอื่นเถิด เนื้อมนุษย์เป็นอาหารที่ชอบใจของ หม่อมฉันมานานแล้ว หม่อมฉันเข้าป่ามาก็เพราะเหตุนี้เท่านั้น ถ้างดเนื้อมนุษย์แล้วหม่อมฉันจะเข้าป่า มาทำไม! หม่อมฉันยอมแลกกับราชสมบัติก็เพราะเนื้อนี้” “ท่านไม่ยอมงดเพราะเป็นของรักของท่านรึ? ผู้ใดทำบาปเพราะของรัก นับเป็นอันธพาล ท่านมัวคิดอยู่แต่ว่านี้เป็นของรัก แล้วทําตนให้เหินห่างจากความดีจะตกนรกในที่สุด ท่านทําตนให้เห็น ห่างจากสิ่งที่ตนรัก ก็ตนแลประเสริฐที่สุด เมื่ออบรมตนแล้วภายหลังก็จะได้สิ่งที่รักทั้งหลาย” พระเจ้า สุตโสมตรัสเตือนโปริสาท สั่ง โปรสาทรู้สึกหวาดหวั่นยิ่งนักเนื่องเพราะพระเจ้าสุดโสมจะคาดคั้นเอาพรชัย ให้ได้จริง ๆ แต่ โปริสาทไม่อาจทำใจได้จริง ๆ รู้สึกกดดันฝืนใจตนเองจนแทบอกระเบิด น้ำตาก็ไหลพรากออกมา พลางพร่ำเพ้อว่า.. “เนื้อมนุษย์นี้เป็นที่รักยิ่งของหม่อมฉันจริงๆ นะท่านสุดโสม ท่านจงทราบความจำเป็นของ บทที่ 7 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด สั จ จ บารมี DOU 233