คำสาปอันน่ารังเกียจ : หน้า 86/334

3.3 คำสาปอันน่ารังเกียจ 1 สาเหตุที่ตรัสชาดก ภิกษุรูปหนึ่งเที่ยวบิณฑบาตในกรุงสาวัตถี เห็นสตรีแต่งกายงดงามแล้ว มองดูด้วยอ้านาจถือเอานิมิตอันงาม ถูกกิเลสเข้าครอบงำจนหมดความยินดียิ่งอยู่แล้วเธอมีผมและเล็บ งอกยาวขึ้น มีจีวรเศร้าหมอง มีตัวผอมเหลือง กายสะพรั่งด้วยเส้นเอ็น ไม่ยินดีในป่า โคนไม้ เรือน ว่างเปล่า เพื่อนภิกษุนำเธอไปยังสำนักของพระทศพลแล้วแสดงให้ทรงทราบ พระทศพลตรัสถึง บัณฑิตในกาลก่อนที่พากันรังเกียจกามเป็นอันมาก จึงทรงนำเรื่องในอดีตมาสาธกดังต่อไปนี้ กาลครั้งหนึ่ง ชายผู้หนึ่งนามว่ามหากาญจนกุมารมีน้องชายอยู่ 6 คน น้องสาว 1 คน เป็น คนสุดท้อง มหากาญจนกุมารเดินทางไปร่ำเรียนสรรพวิชา เมื่อกลับมาบ้านบิดามารดาก็อยากให้ แต่งงานเสียที บุตรชายคนโตรีบปฏิเสธว่า “อย่าเลยแม่! ลูกไม่ต้องการภรรยา โอ! การมีครอบครัวช่างน่าสะพรึงกลัวเหมือนไฟลุกลามทั่ว บ้าน ลูกรู้สึกว่าต้องถูกจองจำอยู่ในคุก ช่างให้รู้สึกน่าเกลียดน่ากลัวขยะแขยงอย่างยิ่งจริงๆ คำว่า ครอบครัว! สำหรับลูกแล้วมันไม่ต่างจากคำนิยามของสถานที่ที่เขาเทของโสโครก เป็นดุจหลุมส้วม หมกเหม็นสุดทนลูกไม่ต้องการเรื่องเพศเลยไม่อยากคิดแม้แต่จะฝันจะกล่าวไปไยกับการมีภรรยาล่ะแม่ แม่ให้ลูกคนอื่น ๆ เขามีเถอะ ลูกไม่เอาด้วยหรอก” เป็นอันว่าบรรดาลูกทั้ง 7 ไม่มีใครยอมมีครอบครัวเลย ทุกคนเอาอย่างพี่ชายคนโตหมด บิดามารดาจ๋าต้องตัดใจไปโดยปริยาย ทุกคนต่างดูแลปรนนิบัติบิดามารดาได้อย่างเต็มที่ บุตรทั้ง 7 หมั่นผลัดกันดูแลบิดามารดาไม่ปล่อยปละละเลย จึงเป็นครอบครัวอบอุ่นอย่างยิ่ง พ่อแม่มีความสุข ตราบจนวาระสุดท้ายของชีวิต ได้ลาโลกไปอย่างเปี่ยมปีติ เมื่อบิดามารดาตายลง พี่ชายคนโตประสงค์จะเข้าป่าหาที่อยู่อันร่มรื่นอยู่อย่างสงบ แล้ว บวชเป็นบรรพชิตหาความสุขทางใจ น้อง ๆ ทุกคนปรึกษาหารือกันก็ตกลงใจเหมือนกันว่าจะออก บวชตามพี่ชายกันทั้งหมด เมื่อทุกคนเห็นเป็นเอกฉันท์เช่นนั้นจึงเปิดประตูบ้านให้ทาน แจกจ่าย ทรัพย์จนหมดแล้วพากันเข้าป่าหิมพานต์อันสวยงามแสนสดชื่นรื่นรมย์ ในบรรดาคนเหล่านี้ยังมี ทาสชาย ทาสหญิง และสหายเพื่อนบ้านอีกอย่างละคนขอตามไปบวชด้วย ทั้งหมดสร้างอาศรมอยู่บริเวณ เดียวกัน ถึงเวลาหาผลไม้ก็เดินคุยกันไปเป็นกลุ่ม ๆ สนุกสนานเหมือนชาวบ้านทั่วไป มหากาญจนฤาษี พี่ใหญ่ เห็นน้อง ๆ แล้วพลางคิดว่า.. “เอ.. ทุกคนคึกคะนองเหมือนชาวบ้านอย่างนี้เห็นจะไม่ได้การ สู้อุตส่าห์สละกองทรัพย์ 80 โกฏิมาบวชถึงที่นี่ก็จะเปล่าประโยชน์ เอาล่ะ! เราจะเสียสละเป็นผู้หาผลไม้ให้น้อง ๆ เอง น้อง ๆ จะได้ พักในอาศรมแสวงหาความสงบบำเพ็ญสุขทางใจกันได้เต็มที่” 'ภิสชาดก, พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก, มก. เล่ม 60 หน้า 402-421 บ ท ที่ 3 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด เ น ก ข ม ม บ า ร มี DOU 69