ความสำคัญของความกตัญญู : หน้า 212/334

ต่อมา พวกอำมาตย์ทั้งหลายพากันโกรธแค้นพระราชาของตนที่ให้ชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่ง มาเป็นพระราชาโดยมองข้ามพวกตนไป จึงมิอาจยอมรับได้ หากพระองค์ทรงไร้เหตุผลก็เห็นที ราชบัลลังก์ถึงกาลต้องสั่นคลอนแล้ว อำมาตย์ยังมิอยากใช้วิธีรุนแรง เบื้องต้นจึงเข้าไปหา พระราชโอรสทูลขอร้องว่า “ข้าแต่พระราชกุมาร! พระราชาได้ประทานราชสมบัติครึ่งหนึ่งแก่หนุ่มบ้านนอก ทั้งร่วมเสวย ร่วมดื่ม ซ้ำให้พวกเด็ก ๆ มากราบไหว้ ข้าพระบาททั้งหลายทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ไม่ทราบว่าชาวบ้าน คนนี้มีดีอะไร ข้าพระบาททั้งหลายรู้สึกละอายใจมากเหลือเกิน ขอพระองค์โปรดทูลเรื่องนี้ให้พระราชา ทรงทราบด้วยเถิด” ราชโอรสเห็นว่าเรื่องชักจะบานปลายเสียแล้ว ได้เข้าไปทูลเรื่องราวทั้งหมดแก่พระราชา แล้ว อ้อนวอนให้พระองค์อย่าได้ทรงกระทำอย่างนี้ต่อไปอีกเลย พระราชาจึงตรัสเล่าเหตุการณ์ให้โอรสและเหล่าอำมาตย์ให้มาฟังพร้อม ๆ กันว่า... “ลูกเอ๋ย พ่อแพ้การรบครั้งก่อนได้หายไปไหน เจ้าทราบไหม?” พระราชาทรงนึกย้อน เหตุการณ์ความหลังที่ไม่เคยลืมเลือนไปจากพระทัย พลางตรัสเล่าให้ทุกคนฟังดังนี้ ครั้งนั้นเอง.. พระองค์ขึ้นมาเ ะองค์ขึ้นมาเสด็จหนีไปจนถึงบ้านชายแดนแห่งหนึ่ง ชาวบ้านแถบนั้นพากันหนี เข้าบ้านเรือนหมด ไม่มีใครกล้าออกมาต้อนรับทหารที่ไม่รู้จักซึ่งกำลังควบม้าเข้ามา เพราะกลัวถูก ฆ่าตาย แต่กลับมีผู้กล้าเปี่ยมน้ำใจผู้หนึ่งเห็นทหารอิดโรยอ่อนล้ามา เข้าไปถามว่า.. “ท่านเป็นใคร? เป็นทหารฝ่ายโจรหรือฝ่ายพระราชา?” เราตอบไปว่า “เป็นฝ่ายของพระราชา!” ชายผู้นั้นจึงพาเราไปรักษาตัวที่บ้านแล้วร้องเรียกภรรยามาว่า.. “เธอช่วยล้างเท้าให้แก่สหายเราทีเถิด” ชายหนุ่มหาอาหารมาให้ ปูที่นอนให้ เมื่อเราอิ่มแล้วก็นอนพักผ่อนหลับสบายไปด้วย ความอ่อนเพลียอย่างยิ่ง บุรุษหนุ่มคนนั้นยังนึกถึงม้าที่อ่อนล้า ออกไปเปลื้องผ้าออกให้เดินได้ถนัด ให้ดื่มน้ำ เอาน้ำมันทาหลังม้าแล้วให้หญ้าม้ากิน เราพักฟื้นอยู่สามวันก็กลับมาแข็งแรงดุจเดิมจึงขอ อำลา ก่อนจากกันชายหนุ่มยังได้เตรียมเสบียงให้แก่เราและม้าของเรา ตามมาส่งเรา เราได้บอกฝาก นายประตูเอาไว้ว่าถ้ามีชายหนุ่มมาทำธุระแล้วถามหาคนชื่อมหาอัสสาโรหะ ก็ให้พามาหาเราทันที” พระราชาตรัสเล่าเหตุการณ์ความหลังจบ จึงตรัสกับพระโอรสว่า.. "ลูกเอ๋ย พ่อไปพักอยู่บ้านของชายหนุ่มคนนี้ จึงได้รอดชีวิตกลับมาครองราชย์อย่าง ปลอดภัยเช่นนี้แล้วพ่อจะไม่ให้สมบัติแก่ผู้มีอุปการะแก่เราได้อย่างไรใครที่ให้แก่ผู้ไม่สมควรให้แต่กลับ บทที่ 7 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด สั จ จ บารมี DOU 195