วิถีนักสร้างบารมี DOU SB 405 ชาดก วิถีนักสร้างบารมี หน้า 37
หน้าที่ 37 / 334

สรุปเนื้อหา

ความรักของคนเรามักเริ่มต้นด้วยสิเน่หาแล้วมาพบจุดจบลงที่แค้น ..อนิจจาความรัก อย่างไรก็ตาม นับว่าช้างฉัททันต์ได้บารมีเพิ่มถึงระดับสูงสุดแล้ว! เป็นปรมัตถบารมี ประชุมชาดก พระทศพลทรงประชุมชาดกว่า ภิกษุณีนี้เป็นนางสุภัททาในกาลนั้น นายพรานผู้ถือเอางาเป็น พระเทวทัต ตถาคตเป็นพญาช้างในกาลนั้นแล จากชาดกเรื่องนี้ การให้ทานบางครั้งมิได้ประสงค์จะให้มาแต่เดิม แต่เมื่อมีความจำเป็นต้อง สละไปเพื่อประโยชน์ต่องานของหมู่คณะหรือเพื่อบารมี แม้ตนจะต้องทนพบกับความยุ่งยากลำบาก ก็ตัดใจสละให้ได้ การเสียสละเช่นนี้นับว่าเป็นน้ำใจยิ่งใหญ่ หากไม่รักการให้จนเป็นนิสัยและมีน้ำใจ เสียสละอยู่ในหัวใจแล้วก็จะให้ไม่ได้ หากคราวต้องให้เพื่อคุณค่าต่อส่วนรวมแต่ให้ไม่ได้ นอกจากไม่ใช่นักสร้างทานบารมีแล้ว ยังเป็นคนเห็นแก่ตัว เป็นการทำลาย

หัวข้อประเด็น

- วิถีนักสร้างบารมี

ข้อความต้นฉบับในหน้า

และความแค้นก็กลับมาสนองตนในที่สุด ดังนั้นนางได้ตรอมใจตาย เพราะนางมิอาจทน ความโศกาอาดูรในสามีสุดรัก เมื่อแค้นสร่างซา สิเน่หาก็เข้ามาแทน ใยแค้นมักมาคู่กับสิเน่หา ความรักของคนเรามักเริ่มต้นด้วยสิเน่หาแล้วมาพบจุดจบลงที่แค้น ..อนิจจาความรัก อย่างไรก็ตาม นับว่าช้างฉัททันต์ได้บารมีเพิ่มถึงระดับสูงสุดแล้ว! เป็นปรมัตถบารมี ประชุมชาดก พระทศพลทรงประชุมชาดกว่า ภิกษุณีนี้เป็นนางสุภัททาในกาลนั้น นายพรานผู้ถือเอางาเป็น พระเทวทัต ตถาคตเป็นพญาช้างในกาลนั้นแล จากชาดกเรื่องนี้ การให้ทานบางครั้งมิได้ประสงค์จะให้มาแต่เดิม แต่เมื่อมีความจำเป็นต้อง สละไปเพื่อประโยชน์ต่องานของหมู่คณะหรือเพื่อบารมี แม้ตนจะต้องทนพบกับความยุ่งยากลำบาก ก็ตัดใจสละให้ได้ การเสียสละเช่นนี้นับว่าเป็นน้ำใจยิ่งใหญ่ หากไม่รักการให้จนเป็นนิสัยและมีน้ำใจ เสียสละอยู่ในหัวใจแล้วก็จะให้ไม่ได้ หากคราวต้องให้เพื่อคุณค่าต่อส่วนรวมแต่ให้ไม่ได้ นอกจากไม่ใช่นักสร้างทานบารมีแล้ว ยังเป็นคนเห็นแก่ตัว เป็นการทำลายทานบารมีของตนเอง “นิสัยตัดใจให้ได้ในของรักของหวง, กล้าให้ทานแม้ต้องเผชิญความลำบาก, รักการให้ ความสุขผู้อื่น และมีน้ำใจเสียสละ” ทั้งหมดนี้จึงนับเป็นนิสัยในวิถีนักสร้างบารมีที่นับเนื่อง เข้าในทานบารมี 1.7 ฤาษีผู้รักบุญยิ่งกว่ารักชีวิต 1 สาเหตุที่ตรัสชาดก อุบาสกในกรุงสาวัตถีถวายมหาทานแด่ภิกษุสงฆ์ ณ พระวิหารเชตวัน ตลอด 7 วัน พระทศพลทรงกระทำาอนุโมทนาแล้วตรัสถึงทานว่าเป็นวงศ์ของหมู่บัณฑิตในกาลก่อน เมืออุบาสกกราบทูลอาราธนา พระองค์จึงทรงน่าเรื่องในอดีตมาสาธกดังต่อไปนี้.. ในอดีต มีชายผู้หนึ่งนามอกิตติ เที่ยวร่ำเรียนวิชาความรู้เจนจบสรรพศาสตร์ด้วยวัยเพียง 16 ปี ต่อมาบิดามารดาพลันตายลง เมื่อเปิดประตูคลัง เห็นสมบัติมากมายกองทิ้งไว้เกลื่อนกลาด เกิดสลดใจยิ่งนักว่า.. “พ่อแม่จากไป ไม่อาจเอาทรัพย์ที่อุตส่าห์หามาด้วยความลำบากยิ่งไปได้เลย มาทิ้งไว้ให้ เกลื่อนกล่นหมดค่าต่อตัวท่านเอง ตัวเรานี้ก็ปล่อยเวลาให้ล่วงเลยไปเสียนาน มัวทำงานหาทรัพย์อยู่ ก็จะเป็นเช่นเดียวกัน ช่างเป็นการสิ้นเปลืองเวลาแท้ๆ กว่าเราจะรู้ตัว พญามัจจุราชก็จะมาพาเราไป ตามชอบใจเสีย ความชรานี้เองเป็นโจรปล้นเวลาและปล้นจิตวิญญาณเราไปอย่างไม่ปราณี อกิตติมาณพคิดได้ดังนี้ จึงไม่รีรอให้มัจจุราชมาฉุดคร่าไป ได้เปิดประตูบ้านและคลังสมบัติ 'อกิตติชาดก, พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก, มก. เล่ม 60 หน้า 280-293 20 DOU ช า ด ก วิ ถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More