การให้ทาน : หน้า 39/334

ดื่มกินปีติเป็นภักษาหารแทน ขอเพียงอิ่มใจอาจไม่จำเป็นต้องอิ่มท้องก็ได้ ฤาษีแม้อิ่มใจแต่ก็ยังเป็น มนุษย์ มนุษย์ย่อมต้องหิว และหิวอย่างยิ่ง เพราะไม่มีอะไรลงท้องตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เช้านี้ฤๅษีต้ม ใบหมากเม่าอีกครา ชายชราก็ปรากฏอีกครั้ง มาขออาหาร คนในโลกบางพวกโมโหหิว ถึงให้ทานไป แล้วครั้งหนึ่งแต่อีกครั้งย่อมผิดกัน เพราะครั้งแรกยังไม่หิวเท่าใดนัก ยังหักใจทนทานได้แต่ครั้งต่อมา ย่อมมิใช่แล้ว กระทั่งยังคิดชิงชังผู้ขอ แต่ฤๅษีมิใช่บรรดาคนพวกนั้น แม้หิวเพียงใดท่านกลับคิดว่า... “โชคดีอีกแล้ว ๆ นับว่าเป็นบารมีที่ทับทวียิ่งกว่าครั้งก่อน!” ท่านรีบเดินเข้าไปเอาใบหมากเม่าที่เพิ่งนิ่งเสร็จร้อนๆ มาให้ชายชราทันที ท่วงท่าฤาษีแม้รีบ เดินแต่กลับดูอ่อนล้าอย่างยิ่ง ชายชรารับแล้วก็จากไปดังเช่นเคย ฤาษีเข้าอาศรมไปนั่งสมาธินึกถึง ทานบารมีเพื่อข่มความหิว ปีติก็พลันเกิดขึ้นชำแรกผิวหนังออกมาทุกขุมขน มากกว่าคราวแรกมากมาย เพราะครั้งนี้แม้เป็นอาหารชนิดเดิมแต่เป็นให้ได้ยากกว่า ทานจึงผิดกัน เพราะใจผิดกัน บารมีก็ย่อม ผิดกันไป ดังนั้นวันนี้เป็นทานอุกฤษฎ์! กำลังมหาทานวันนี้ ทำให้ฤาษีดื่มอยู่ในปีติสุขได้อีกครั้ง บททดสอบบางครั้งก็ต้องทนทุกข์เพื่อแลกมา วันนี้ชายชรามาขออีกเป็นวันที่ 3 แต่ฤๅษีอดอาหาร จนแทบสิ้นเรี่ยวแรงแล้ว กายภายในก็ร้อนผ่าวแต่ใจกลับเยือกเย็นยิ่งนัก เมื่อพบเห็นชายชรามาอีกครั้ง มิทันให้ใจได้ท้อแท้ กลับพลิกใจให้โสมนัสยิ่งขึ้นว่าวันนี้จะได้สละชีวิตเสียเลย คิดว่า... “โอ้! ช่างโชคดีอะไรปานนี้ เพียงแค่ใบหมากเม่า เราก็ทำให้เกิดบุญบารมีใหญ่นับไม่ไหว ทีเดียว” พลางหยิบใบหมากเม่าที่เพิ่งนิ่งเสร็จให้ชายชราอีกครั้ง ชายชรารับแล้วก็จากไป.. เที่ยงคืนแล้ว ท่านฤาษียังนอนไม่หลับ เนื่องเพราะมิอาจข่มความปีติที่ท่วมท้นล้นใจ แม้หิว เพียงไหนจนคล้ายจะหน้ามืดตาลาย แต่เมื่อไม่แยแสสนใจก็นับว่าพอทนทานได้ คืนนี้ท่านออกมา นั่งหน้าอาศรมอยู่ใต้แสงจันทร์ รำพึงรำพันถึงทานบารมีด้วยร่างกายอิดโรยอย่างเหลือเกิน.. “โอ..น่าปลื้มๆ ช่างน่าปลื้มใจแท้ นี่หากเราได้ทักขิไณยบุคคลสักหน่อย เราจะให้แบบนี้ สักเดือนสองเดือนทีเดียว” ท้าวสักกะเฝ้าดูอยู่ กระทั่งล่วงรู้ใจพระฤาษี พระองค์มิคาดว่าพระฤาษีจะไม่ยอมเลิกราถึง เพียงนี้ เช่นนี้ก็ป่วยการที่จะมาอีกในวันต่อ ๆ ไป พระองค์ทรงรำพึงว่า.. “พระฤๅษีนี้มีความคิดไม่โลเล จิตตระหนี่ที่พุ่งขึ้นแม้นิดเดียวก็ไม่มีเลยตลอด 3 วัน ไฉน อิดโรยถึงปานนี้แล้วยังยินดีจะให้ทานอยู่ร่ำไป?” ท้าวสักกะอดมิได้ เข้าไปถามพระฤาษี “พระคุณเจ้ามาอยู่ในป่านี้บำเพ็ญตบะเพื่ออะไรหรือขอรับ?” “อาตมาภาพปรารถนาพระสัพพัญญุตญาณ จึงบำเพ็ญตบะเพื่อพระบารมี” ฤๅษีตอบ ท้าวสักกะ เมื่อรู้ว่าพระฤๅษีมิได้มาแย่งชิงตำแหน่งของตนก็โล่งพระทัยอย่างยิ่ง ความกังวล 22 DOU ช า ด ก วิถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี บาร