ความกตัญญูและการเผชิญหน้ากับยักษ์ : หน้า 119/334

แม่ให้สุขสบายก็ทำได้ยากเสียเหลือเกิน แม่ไม่มีอาหารดีๆ ทานกับเขาเลย ต้องมาลำบากเพราะ เราแท้ๆ ตกลงเราจะรับเงินก้อนนี้ให้แม่แล้วยอมไปหายักษ์เอง ถ้าหากเจรจากับยักษ์ได้ก็ดีไป แต่ถ้าต้องตายก็มิเป็นไร อย่างไรเสียแม่ก็มีเงินพอให้มีชีวิตอยู่อย่างสุขสบายเสียที” สุดนะยิ่งคิดก็ยิ่งให้สุขใจยิ่งนักที่จะได้เห็นแม่สุขสบาย ความกตัญญูทำให้ชายหนุ่มกล้า เผชิญหน้ายักษ์ วันรุ่งขึ้นมาณพหนุ่มได้เข้ามากราบลามารดาเพื่อไปหายักษ์ แต่ถูกมารดาห้ามมิให้ไป โดยเด็ดขาด! มารดาทัดทานแข็งขันว่า... “อย่าไปนะลูก! แม่ไม่ต้องการเงินนั่นหรอก” มาตรว่ามารดาจะห้ามอยู่หลายครั้ง แต่สุตนบัณฑิตก็ทนเห็นมารดาลำบากอดๆ อยากๆ ต่อไปอีกไม่ไหวแล้ว จึงแอบไปรับเงินกับอำมาตย์แล้วอาสาจะไปหายักษ์ เมื่อได้เงินมาแล้ว สุตนะ ก็ดีใจเป็นล้นพ้น รีบวิ่งเอาเงินไปให้แม่ แล้วพูดปลอบแม่ให้สบายใจว่า... “แม่อย่าคิดอะไรมากเลยนะ ผมจะไปปราบยักษ์และจะต้องกลับมาหาแม่อีกให้ได้! ลูกจะ หาทางช่วยชาวเมืองให้ปลอดภัยด้วย มิให้แม่ต้องผิดหวังหรอก แม่รออยู่ก่อน แล้วลูกจะรีบกลับมา ทำดวงหน้าแม่ที่เปียกน้ำตาให้กลับมายิ้มแย้มในวันนี้ให้ได้เ ห้ได้เลย” สุตนะปลอบมารดาให้เบาใจแล้วกราบลามารดา รีบตามทหารไปราชสำนักทันที ตอนนี้ ชายหนุ่มแม้คิดจะไปตาย ก็ตายไม่ได้เสียแล้ว เพราะหากตนตายลงเท่ากับแม่มิยิ่งเสียใจมากกว่า เติมอีกมากมาย อย่างไรก็ต้องกลับมาให้จงได้ อาศัยความกตัญญู ชายหนุ่มต้องเค้นความคิด หาหนทางต่อกรกับยักษ์ไปตลอดทาง... ในที่สุดก่อนถึงราชสำนักก็พลันคิดได้วิธีหนึ่ง “เจ้าใช่ไหมที่จะอาสาจะนำอาหารไป?” พระราชาตรัสถามมาณพ “ใช่แล้ว พระเจ้าข้า” สุตนบัณฑิตทูลตอบ “เจ้าต้องการอะไรเพิ่มเติมอีกไหม?” พระราชาตรัส “หม่อมฉันต้องการฉลองพระบาททองคำ ร่มฉัตรและพระขรรค์ของพระองค์ พระเจ้าข้า” “สุตนบัณฑิตทูลขอของ 3 สิ่ง เนื่องเพราะได้วิเคราะห์เหตุการณ์ที่นักโทษนำอาหารไป นอกเมืองให้ยักษ์ จับพิรุธได้ว่าไฉนยักษ์ไม่ออกมากินคนตามที่ต่าง ๆ ต้องรอคนเข้าไปใต้ต้นไม้ถึงจับ กินได้ จึงคาดว่ายักษ์นี้ต้องได้รับอนุญาตให้กินคนเฉพาะที่อยู่ใต้ร่มไม้เท่านั้น สุดนะจึงได้ทูลขอสิ่งของ ดังกล่าวจากพระราชาเพื่อใช้เป็นอุบายเพื่อการนี้ พระราชาจัดให้ตามต้องการแล้วให้คนถือของทั้งหมดตามไป สุตนบัณฑิตเดินเข้าไปใกล้ๆ ต้นไทรนั้นแล้วยืนสวมฉลองพระบาททองคำ จับพระขรรค์ และกั้นเศวตฉัตรไว้บนศีรษะ เอาปลาย ดาบผลักถาดอาหารเข้าไปในร่มไม้ ส่วนตนยืนอยู่นอกร่มไม้ กล่าวว่า... “ผู้สิงสถิตอยู่ ณ ต้นไทรนี้! พระราชาทรงส่งอาหารสะอาดมาให้ท่านแล้ว ท่านจงออกมา 102 DOU ช า ด ก วิถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี