ความสัมพันธ์และการให้อภัย : หน้า 286/334

แม้ยามประสบภัย” ทั้งหมดนี้จึงนับเป็นนิสัยในวิถีนักสร้างบารมีที่นับเนื่องเข้าในเมตตาบารมี 9.5 แม้บุตรตายก็ไม่ทำลายไมตรี 1 สาเหตุที่ตรัสชาดก ภิกษุนั่งสนทนากันในโรงธรรมสภาถึงเรื่องนกส่งสาส์นของพระเจ้าโกศล พระทศพลเสด็จมาทรงทราบความนั้นแล้วตรัสว่า มิใช่แต่บัดนี้เท่านั้น แม้ในกาลก่อนนกกะเรียนนี้ก็ ทำเช่นนี้เหมือนกัน แล้วทรงนำเรื่องในอดีตมาสาธกดังต่อไปนี้ ในอดีตกาล พระราชาพระองค์หนึ่งทรงมีนกกะเรียนส่งสาส์น วันหนึ่งทรงมอบหมายให้นาง นกกะเรียนถือพระราชหัตถเลขาไปส่งแก่พระราชาต่างเมือง นกกระเรียนทำหน้าที่เสร็จแล้วก็บิน กลับมาแจ้งถึงภารกิจที่สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี จากนั้นรีบบินไปดูลูกน้อยด้วยคิดถึงสุดประมาณ แต่ต้อง ตกตะลึงไม่นึกฝันเพราะพลันพบเห็นร่างลูกน้อยมีมดไต่ตอมกำลังจะเน่า เป็นร่างที่ไร้วิญญาณ! ดวงใจ นางนกกะเรียนร้าวรานจนไม่อาจควบคุมสติได้ นางได้เที่ยวบินไปสืบเหตุการณ์จนทั่ววังว่าใครฆ่าลูก ของตน นกส่งสาส์นย่อมชำนาญการสืบสวน ในที่สุดก็ได้ความจริง นกกะเรียนรอคอยโอกาสแก้แค้น! แล้ววันหนึ่งโอกาสก็มาถึง นกกะเรียนจับจ้องอยู่ที่เสือโคร่งดุร้ายตัวหนึ่งด้วยความเจ็บแค้น เสือโคร่งถูกล่ามไว้ในราชสำนัก เวลานั้นพระราชโอรสเกิดซุกซนเข้าไปวิ่งเล่นแถวบริเวณเสือโคร่ง โดยหารู้ถึงภยันตรายไม่ นกกะเรียนเห็นดังนั้นจึงรีบบินไปหาพระราชโอรสแล้วโฉบเด็ก ๆ ให้ล้มลง ตรงปากเสือ เสือโคร่งกระโจนเคี้ยวกินเด็ก ๆ ทันที เด็กตายหมดแล้ว นกกระเรียนสะใจที่แก้แค้นได้ สําเร็จ แต่ความสะใจมิได้ทำร่างลูกน้อยของตนให้ฟื้นขึ้นมา ร่างลูกๆ เน่าไปนานแล้ว กระทั่งยังทำให้ ใจแม่เน่าไปด้วย และบัดนี้เหตุการณ์เริ่มจะเน่าขึ้นเรื่อยๆ นกพลันพบว่าตนได้ฆ่าบุตรของผู้มีพระคุณ ที่ชุบเลี้ยงตนมา อย่างไรเสียมิตรภาพระหว่างนางกับพระราชาจะยังคงเป็นดังเดิมได้อยู่หรือ? “เราอยู่ที่นี้ต่อไปไม่ได้อีกแล้วต้องหนีไปที่อื่นโดยเร็วแต่จะไปโดยไม่ทูลลาพระราชาผู้มีพระคุณ เห็นจะไม่ดี” นางนกคิดดังนี้แล้วบินไปเฝ้าพระราชา กราบทูลว่า.. “ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นนาย พระองค์เป็นผู้ทรงอุปถัมภ์บำรุงหม่อมฉันเป็นอย่างดีมิได้ขาด แต่ พวกเด็กมาบีบลูก ๆ ของหม่อมฉันจนตาย เป็นเพราะความพลั้งเผลอของพระองค์ หม่อมฉันโกรธแค้นจึง ได้ฆ่าเด็กพวกนั้นตอบแทนไปแล้ว บัดนี้หม่อมฉันไม่อาจอยู่ที่นี้ได้อีกแล้ว หม่อมฉันจะขอทูลลาไป ป่าหิมพานต์” พระราชาทรงเข้าพระทัยจิตใจนางนกกะเรียนแม่ลูกอ่อนดี พระองค์ไม่ทรงพิโรธเลย แม้จะ สูญเสียพระโอรสสุดรักไปก็ตาม แค้นไปก็มิได้นำวิญญาณของพระโอรสกลับคืนมาได้ พระองค์ทรงทราบ ว่านางนกเองก็เสียใจไปไม่น้อยกว่าพระองค์ พระองค์มิอาจพิโรธ ตรัสกับนกกะเรียนว่า.. บ "กุนตินีชาดก, พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก, มก. เล่ม 58 หน้า 661-667 บ ท ที่ 9 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด เ ม ต ต า บ า ร มี ท DOU 269