ชาดก วิถีนักสร้างบารมี : หน้า 92/334

เพื่อให้ถูกไล่ออกจากวัง แล้วมุ่งหวังบรรพชา พระกุมารตกลงพระทัยใช้วิธีนี้ได้อธิษฐานมั่นคงว่า... “แต่นี้ไป! แม้กายเราจะเหือดแห้งตายไปก็ตามที เราจะไม่เคลื่อนไหวจนกว่าจะบรรลุ ความปรารถนาแห่งใจของเรา!” เป็นอันว่านับตั้งแต่นี้ไป ชีวิตอันแสนสุขในวังราวเทพบุตรเหมือนก่อนลงมาจุติเป็นอันต้อง ปิดฉากลงสิ้นเชิง ดูเหมือนก่อนลงมาเกิด พระองค์จะล่วงรู้เหตุ และพร้อมที่จะลงมาทนความลำบาก อันสุดแสน หากพระองค์คิดมาเพื่อสบาย หาความบันเทิง ในเมื่อก่อนมาเกิดพระองค์กำลังจุติขึ้นสู่ สวรรค์ชั้นสูง พระองค์เสด็จจุดขึ้นไปไยมิใช่ได้ความบันเทิงยิ่งกว่า แต่พระองค์เลือกลงมาสร้างบารมี มิใช่ มาหาความบันเทิง! พระกุมารทรงข่มกลั้นร่างกายและจิตใจเพื่อยึดมั่นในคำอธิษฐาน แม้พระกุมารจะเห็นนม วางอยู่ตรงหน้าก็ข่มความหิวและความอยากเอาไว้ ไม่ยอมเสวยนมเลยตลอดทั้งวันจนซูบผอม พระองค์สุดแสนทรมานแต่ก็ไม่กล้าแม้แต่จะคิดเสวย เพราะความทรมานในนรกมีมากกว่าความหิว เพียงแค่นี้ สำหรับนรกนั้น ไม่มีขีดสุดของความทรมาน ทรมานจนต้องทิ้งความรู้สึกอื่นทั้งสิ้น จนเหลือเพียงความทรมานอย่างเดียว ที่ยิ่งกว่าขาดใจ และจะไม่มีวันได้ขาดใจ! แต่ตอนนี้ พระมารดาทรมานแทนโอรสจนแทบจะขาดใจแล้ว ในที่สุดพระมารดาก็ป้อนนม ให้เอง ส่วนทารก 500 คนที่พระราชบิดาให้มาอยู่เป็นเพื่อนเล่นกับพระกุมาร เมื่อไม่ได้นมก็ร้องไห้ เจี้ยวจ้าวโหวกเหวกโวยวายจนน่าปวดหูยิ่งนัก พระกุมารต้องทนทั้งหิว และทั้งเสียงของทารกอีก 500 คน พระองค์ไม่ทรงยึดแขนขา และไม่เปล่งเสียงอยู่ตลอด 1 ปีเต็ม พระราชบิดาประสงค์จะทดสอบให้แน่ พระทัยจึงรับสั่งให้นำขนมมาล่อ พระกุมารแม้หิวโหยแต่ก็กลัวนรกยิ่งกว่าไม่มีอารมณ์แม้แต่จะมองขนม ส่วนทารกทั้ง 500 กลับยื้อแย่งขนม ชกต่อยกันชุลมุนวุ่นวายไปหมด ผ่านไปได้อีก 1 ปีเต็ม ยากยิ่ง สำหรับพระกุมาร 1 ปีที่ผันผ่านพระองค์ทรงอยู่กับประสบการณ์ที่ถูกทรมานในนรกอยู่ตลอดเวลา ดังนั้น พระองค์จึงไม่กล้าประมาท 1 ส่วนเรื่องที่ราชบุตรเป็นง่อยนั้นพระราชามิอาจทรงเชื่อได้เลย จึงทรงอยากทดลองให้หนัก ยิ่งขึ้น ดังนั้นในปีต่อมา พระองค์รับสั่งให้ทหารจุดไฟล้อมกุมารทุกๆ วัน โดยหวังให้กุมารตกใจกลัวแล้ว ลุกหนี หรือเมื่อไฟลามเข้าใกล้ตัวเต็มที่ก็จะทนไม่ไหวแล้วขยับแขนขาให้เห็นบ้าง แต่พระองค์ก็ทรง ผิดหวังอยู่ทุกวัน เพราะกุมารเห็นว่าแม้ไฟนี้จะร้อนแรงเผาไหม้ผิวหนังให้ลอกเกรียมปานใด แต่ ไหนเลยจะเทียบกับไฟในมหานรก พระองค์ยอมถูกไฟเผาตายเสียดีกว่าที่จะทิ้งปณิธาน ส่วนทารกทั้ง 500 นั้นโวยลั่นห้อง วิ่งหนีแทบเหยียบกันตายราวหนูติดจั่น พระกุมารถูกไฟล้อมแผดเผากายอยู่ทุก วัน จนผ่านไปได้อีก 1 ปี ปีต่อมา พระราชาให้ช้างตกมันวิ่งมาอย่างดุดันจับราชบุตรขึ้นกวัดแกว่งไปมาให้รู้สึกอึดอัด เหลือทน แต่พระองค์ก็ทนได้เพื่อแลกกับการได้ออกผนวช อย่างไรก็ตามช้างตกมันก็มิอาจเทียบ บทที่ 3 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด เ น ก ข ม ม บารมี DOU 75