การระวังภัย : หน้า 136/334

อยู่ในฌานสมาบัติไปจนตลอดชีวิต ละโลกแล้วก็มีพรหมโลกเป็นที่ไป.. ประชุมชาดก พระทศพลทรงประชุมชาดกว่า เราได้เป็นดาบสในครั้งนั้น จากชาดกเรื่องนี้ พราหมณ์หนุ่มมีปัญญาสอนตัวเองได้ ยอมละทิ้งความหลงเชื่อผิด ๆ ซึ่ง คนทั่วไปมักถอนความเชื่อผิด ๆ ได้ยากยิ่ง เมื่อลองได้หลงผิดยึดติดอันใดก็มักยึดถือสนิทติดแน่น ไม่ยอมคลายทิฏฐิง่ายๆ แม้จะได้รับคำอธิบายเหตุผลต่างๆ นานา ก็ยากที่จะถอนความยึดมั่นถือมั่น ความเชื่อเดิมของตนได้ นอกเสียจากบุคคลนั้นหมั่นเข้าหาบัณฑิต หมั่นสอบถามธรรมว่าอะไรเป็น ประโยชน์และมิใช่ประโยชน์ หมั่นตรองตามแล้วทำตามคำสอนของบัณฑิตมาหลายภพหลายชาติ จนเป็นนิสัยฝังแน่น กระทั่งสามารถสั่งสอนตักเตือนตนได้ หากไม่เช่นนั้นแล้ว ก็ยากที่จะเลิกหลงไป ในลัทธิผิดที่มีอยู่ในโลกมากมายในทุกยุคทุกสมัยของการเวียนว่ายตายเกิด “นิสัยชอบจับแง่คิดมุ่งทางกุศล, ชอบเข้าหาบัณฑิต, สอบถามธรรม, ตรองตามธรรม และทำสิ่งเป็นประโยชน์ ไม่ทำสิ่งมิใช่ประโยชน์” ทั้งหมดนี้จึงนับเป็นนิสัยในวิถีนักสร้างบารมีที่ นับเนื่องเข้าในปัญญาบารมี 4.12 มองให้ไกล ภัยไม่ถึง 1 สาเหตุที่ตรัสชาดก ณ กรุงราชคฤห์ โจรคนหนึ่งได้ขโมยเอาทรัพย์หนีไปบริเวณกุฎีของ พระโมคคัลลานเถระในป่า พระเถระคิดว่า การเกี่ยวข้องกับโจรย่อมไม่ควรจึงไล่โจรไป เมื่อพระเถระ กลับจากบิณฑบาตแล้วไปยังพระเวฬุวันวิหาร กราบทูลเรื่องนั้นแด่พระทศพล พระองค์ตรัสถึง โบราณกบัณฑิตทั้งหลายก็รังเกียจสิ่งที่ควรรังเกียจ ทรงนำเรื่องในอดีตมาสาธกดังต่อไปนี้ ครั้งหนึ่ง มีรุกขเทวาสิงอยู่ที่ต้นสะเดาในป่าช้า วันหนึ่งโจรวิ่งเข้ามายังป่าช้า ซ่อนห่อของที่ ขโมยมาไว้ที่โคนต้นสะเดาแล้วนอนพักเหนื่อยอยู่ รุกขเทวาเห็นโจรมานอนใต้ต้นไม้ของตน ก็ฉุกคิด ได้ว่า ถ้าพวกมนุษย์ตามเข้ามาจับโจรนี้ได้ก็จะต้องตัดกิ่งสะเดาเอามาทำเป็นหลาวเสียบโจรแน่ เช่นนี้ วิมานเราก็จะเสียหาย จึงตวาดโจรไปว่า.. “เฮ้ย! เจ้าจงลุกขึ้นซะ! มัวนอนอยู่ทำไมตรงนี้” รุกขเทวาทําภาพน่ากลัวจนโจรเผ่นหนีไป เทวดาที่สถิตอยู่อีกต้นเข้ามาถามอย่างฉงนว่า.. “พวกทหารจะมาจับโจร แล้วท่านไปไล่มันทำไมล่ะ?” เทวดาต้นสะเดาจึงอธิบายว่า.. "ปุจิมันทชาดก, พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก, มก. เล่ม 58 หน้า 444-449 บทที่ 4 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด ปั ญ ญ า บ า ร มี DOU 119