ข้อความต้นฉบับในหน้า
3.2 กลิ่นเหม็นของกาม
สาเหตุที่ตรัสชาดก ณ พระวิหารเชตวัน กรุงสาวัตถี พระทศพลทรงทราบว่าภิกษุทั้งหลาย
ต่างตรึกถึงกามวิตก ทรงให้ภิกษุประชุมกันแล้วตรัสว่า ขึ้นชื่อว่ากิเลสเป็นของเล็กน้อยไม่มีเลย
ธรรมดาว่าภิกษุต้องข่มกิเลสที่เกิดแล้วเสียบัณฑิตครั้งก่อนต่างก็ข่มกิเลสทั้งหลายเสียได้จึงทรงนำเรื่อง
ในอดีตมาสาธกดังต่อไปนี้
ในอดีต ณ นครแห่งหนึ่ง พระราชาแห่งแคว้นทรงปกครองโดยธรรม วันหนึ่งทรงทอดพระเนตร
เห็นพระปัจเจกพุทธเจ้า 5 องค์เสด็จผ่านมา ได้นิมนต์ขึ้นสู่ราชนิเวศน์ เมื่ออังคาสด้วยภัตตาหาร
เสร็จแล้วได้ตรัสถามเหตุแห่งการบรรพชาของพระปัจเจกพุทธเจ้าทั้ง 5 องค์ มีเรื่องดังนี้
ท่านหนึ่ง ลักขโมยกระบอกน้ำของเพื่อนมาดื่ม เพราะกลัวน้ำของตนจะหมดเร็ว เกิดสำนึก
เสียใจคิดว่า..
“ตัณหานี้ร้ายนัก! มันจักเจริญเติบโตแล้วโยนเราลงนรกเป็นแน่ เราจะแก้ไขข่มมันเสียให้ได้
ก่อนที่มันจะพาลงนรก” จึงได้เจริญวิปัสสนาหักกิเลสบรรลุปัจเจกโพธิญาณ
ท่านที่สอง กล่าวคำเท็จต่อโจรเรียกค่าไถ่ ว่ามิได้เป็นอะไรกับบิดา โจรจึงปล่อยตัวทั้งสอง
ออกมา เกิดกลัวบาปจึงปราบกิเลส เจริญวิปัสสนาจนบรรลุปัจเจกโพธิญาณ
ท่านที่สาม มองภรรยาผู้อื่นด้วยกามกิเลส เกิดสลดสังเวชตนเอง ว่าความกำหนัดจะมัดตน
ลงสู่นรกได้สักวัน จึงเจริญวิปัสสนาได้ดวงตาเห็นธรรมบรรลุปัจเจกโพธิญาณ
ท่านที่สี่ เป็นนายอำเภอแล้วเผลออนุมัติให้ชาวบ้านฆ่าสัตว์บูชายัญ สัตว์มากมายต้องมา
ล้มตายเพราะตัว จึงกลัวบาปคิดกำราบกิเลส เจริญวิปัสสนาจนบรรลุปัจเจกโพธิญาณ
ท่านที่ห้า เป็นนายอำเภอเผลอให้ลูกบ้านดื่มสุราจนต้องทะเลาะตบตีกัน จึงละอายใจอยาก
ไกลกิเลสเป็นเหตุให้เจริญวิปัสสนาจนบรรลุปัจเจกโพธิญาณ..
พระราชาสดับจบแล้วมีจิตเลื่อมใส ได้ถวายจีวรและเภสัชเป็นจำนวนมาก หลังจากส่ง
พระปัจเจกพุทธเจ้าทั้ง 5 กลับแล้ว แต่นั้นมาพระองค์ก็ทรงเบื่อหน่ายในกามวัตถุเหลือทน มีทรงสน
พระทัยอาหารอันเลิศรส กระทั่งยังหน่ายที่จะทอดพระเนตรพวกนางสนม ทรงนั่งเจริญกสิณภาวนา
จนบรรลุฌานอยู่ในห้องบรรทมนั้นเอง แล้วเปล่งอุทานว่า..
“โอ้! น่ารังเกียจกามเหลือเกินแล้ว ทั้งมีกลิ่นเหม็น ทั้งเป็นเสี้ยนหนามของเราโดยแท้เชียว
เรามัวเสพมันอยู่ได้อย่างไรมาตั้งนาน”
ขณะนั้นเอง พระมเหสีผ่านมาพอดี พลันได้ยินคำอุทานนี้เกิดตกพระทัยคิดจะผูกมัดพระราชา
ปานียชาดก, พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก, มก. เล่ม 60 หน้า 51-62
บ ท ที่ 3 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด เ น ก ข ม ม บ า ร มี
DOU 67