เสียงสาปแช่งจากประชาชน : หน้า 230/334

“เจ้าคนชาติชั่วเอ๊ย! เจ้าโกรธพระราชาโดยไม่ยุติธรรมเลย เจ้าทำร้ายโคของเจ้าเองแล้ว พลาดถูกผาลแทง ไฉนจึงมาสาปแช่งพระราชาด้วยเล่า?” “เรามีเหตุผลนะท่าน! เราโกรธพระราชาเพราะพระองค์ไม่ทรงพิทักษ์รักษาบ้านเมืองเลย ชาวบ้านถูกเจ้าหน้าที่บ้านเมืองกดขี่ด้วยภาษีที่ไม่เป็นธรรม กลางคืนยังถูกพวกโจรปล้นอีกวันนี้แม่ครัว เอาข้าวมาส่งเราช้าเพราะถูกพวกเจ้าหน้าที่บ้านเมืองบังคับให้ทำอาหารไปเลี้ยงดูพวกมันแม่ครัวเลยหุง ข้าวมาให้เราใหม่ จึงมาช้า เราหิวจนหน้ามืดตาลายจนพลาดเช่นนี้” พระราชาเดินทางต่อไปอีก พบวัวเอาเท้าดีดคนรีดนมกลิ้งโค่โร่ล้มลงไป แต่แทนที่คนรีดนม จะด่าวัวกลับด่าพระราชาอย่างรุนแรงว่า... “ขอให้พระเจ้าปัญจาละจงถูกฟันแทงด้วยดาบ ให้ฉิบหายในสงครามเถิด!” ปุโรหิตฟังแล้วสุดทน ปราดเข้าไปถามเอาความกับคนรีดนมโคคนรีดนมก็ตอบว่า.. “เพราะพวกเจ้าหน้าที่บ้านเมืองมันสั่งให้เอานมไปเลี้ยงดูมันมากๆ จึงต้องรีดนมเกินกำลังโค ข้าจึงถูกดีดเช่นนี้ พระราชาเป็นคนเลว ไม่ยอมมาดูแลเลย” พระราชายังคงเดินทางต่อไป เห็นแม่โคนอนซมไม่กินหญ้า พวกเด็ก ๆ เลี้ยงโคก็พากัน สาปแช่งพระราชาว่า.. “ขอให้บุตรทุกคนของพระราชาจงตายไปให้หมดเลย!” ปุโรหิตฉงนใจยิ่งนักจึงเข้าไปถามเด็กๆ เด็กๆ ก็ชี้แจงว่า.. “เพราะบ้านเมืองมีแต่โจร! เช้านี้ พวกทหารจู่ๆ ก็เดินมาเอามีดแทงลูกโคแล้วเอาหนังไปทำ ฝักดาบ แม่โคตัว เลยเสียใจไม่ยอมกินหญ้า” พระราชาสลดใจเดินต่อไป พบฝูงกากำลังเอาจะงอยปากจิกกินพวกกบในสระแห้งสระหนึ่ง มิน่าเชื่อ พวกกบก็ยังพากันสาบแช่งด่าพระราชาว่า.. “ขอให้พระเจ้าปัญจาละพระองค์นี้ พร้อมด้วยพระราชโอรสจงถูกฆ่าตายอย่างอนาถใน สนามรบด้วยเถิดขอให้ฝูงการุมจิกกินซากศพพระราชาเหมือนที่เรากำลังถูกพวกกาจิกกินอยู่นี้ทีเดียว” รุกขเทวดาตามดูอยู่ขณะนั้นก็พลันบันดาลให้พระราชาและปุโรหิตฟังสำเนียงกบได้ กบชี้แจง ให้ปุโรหิตฟังว่า.. “เพราะบ้านเมืองมีโจรชุกชุม ชาวบ้านจึงไม่มีจะกิน แม้ก้อนข้าวจะให้ฝูงกาก็ไม่มี พวกมันจึงมา รุมจิกกินพวกข้า แม้จะหลบหลีกอย่างดีก็หนีไม่พ้นเพราะความหิวโหยของพวกกา มันจึงไม่ยอมเลิกรา” พระราชาฟังกบแล้วสลดใจยิ่งนัก ทรงดำริว่า ผู้คนทั้งหมดจนกระทั่งกบซึ่งเป็นสัตว์ดิรัจฉาน ยังพากันด่าเราผู้เดียว ทรงเสด็จกลับพระนครทันที แต่นั้นมาทรงตรวจตราผู้ร้าย จัดแจงบ้านเมืองให้ บ า ที่ 7 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด สั จ จ บ า ร มี DOU 213