บทที่ 11 บทเสริม : หน้า 315/334

บทที่ 11 บทเสริม พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงประทับนั่งบนชยบัลลังก์ ทรงเปล่งอุทานแล้วได้มีพระดำริอย่างนี้ว่า “เราแล่นไปถึงสื่อสงไขยแสนกัปก็เพราะเหตุบัลลังก์นี้ เพราะเหตุบัลลังก์นี้แหละ เราได้ตัดศีรษะอัน ประดับแล้วที่คอให้ไปแล้ว ตลอดกาลมีประมาณเท่านี้เราควักนัยน์ตาที่หยอดดีแล้ว และเชือดหทัยให้ ไปแล้ว ให้บุตรเช่นกับชาลีกุมาร ให้ธิดาเช่นกับกัณหาชินากุมารี และให้ภริยาเช่นกับพระมัทรีเทวี เพื่อเป็นทาสของคนอื่นๆ บัลลังก์ของเรานี้เป็นบัลลังก์ชัย เป็นบัลลังก์มั่นคง...” 991 จากพุทธดำริข้างต้นการบรรลุพระสัพพัญญุตญาณของพระองค์บนชยบัลลังก์ ประกอบมาจาก พระบารมีที่ทรงทุ่มเทสุดกำาลัง แลกชีวิตสร้างมาช้าๆ นับไม่ถ้วนจนแก่รอบเต็มมโนรถของพระองค์ นิสัย แห่งพระบารมีจึงผนึกรวมเป็นหนึ่งตึงพระองค์เข้าสู่พระสัพพัญญุตญาณโดยไม่มีอะไรมาเหนี่ยวรั้งใจ พระองค์ได้อีกต่อไป “บารมี” จึงเป็นตัวแปรสำคัญต่อศูนย์กลางกายในตัวมนุษย์บารมีเป็นตัวเชื่อมใจกับศูนย์กลาง กายไปทุกๆ ชาติ อุปมาดั่งคนป่วยมีเชื้อร้าย ต้องไปแหล่งยานยามาทานฆ่าเชื้อ ผู้มีเชื้อร้ายคือกิเลส ก็ต้องเข้าไปเอายาคือปัญญาญาณแหล่งเก็บยาคือศูนย์กลางกายบารมีนั้นเองคือผู้พาไปยังแหล่งเก็บยา ในบทเสริมนี้ ขอยกตัวอย่าง “น้ำใจยิ่งใหญ่” ที่มีให้แก่การสร้างบารมี ไว้เป็นเหมือน “ไฟ” ที่ ถูกจุดให้ปรากฏขึ้นมาเป็นเรื่องราวแล้วเข้าไปลุกโพลงเร่งเร้าอยู่ในใจของนักสร้างบารมีทั้งหลายสืบไป เพื่อการเกิดมาบรรลุธรรมกายได้สะดวกสบายคงความสว่างไสวไม่ถอนถอย โดยมีบารมีทั้ง 10 เป็น ห้องวิปัสสนาพาใจให้เข้าไปในศูนย์กลางกายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก้าวหน้าไปทุกชาติ จนกว่าธรรมดำจะ หมดสิ้นไปไม่มีปรากฏอีก 11.1 สังขจักรพรรดิราช ในอดีต ณ เมืองอินทปัตถ์ มีพระเจ้าจักรพรรดิทรงพระนามว่า สังขะ ทรงปกครองโลกด้วย รัตนะทั้ง 7 อยู่มาวันหนึ่ง มีบุรุษหนุ่มผู้หนึ่งนุ่งห่มผ้าอันพิสดารต่างจากชาวเมืองทั้งหมด ผ้าที่บุรุษนี้ นุ่งเป็นผ้าสีเดียวตลอดทั้งผืน มองไกล ๆ คล้ายดั่งกองเพลิงสว่างไสว ชาวบ้านเห็นบุรุษนี้ห่มผ้าทั้งยาว ทั้งใหญ่สะบัดไปตามลมเกิดหวาดหวั่นคิดว่าเป็นยักษ์ร้าย ช่วยกันเอาไม้ไล่ตี บุรุษนั้นรีบเดินหลบเลี่ยง พัลวันไปตลอดทาง จนเข้าไปในเขตพระราชวัง พลันได้พบกับสังขจักรพรรดิราช นับว่ามีโชควาสนา "สันติเกนิทานกถา, พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน, มก. เล่ม 70 หน้า 152 คัมภีร์อนาคตว์ส 298 DOU ช า ด ก วิ ถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี บาร