ความตั้งใจของโพธิมหาเสนาบดีในการถวายทาน : หน้า 319/334

ปรารถนาจะได้อานิสงส์ใหญ่นี้ เพราะโอกาสเช่นนี้หาได้ยากอย่างยิ่งจริง ๆ โดยมากพระราชาจะรับ โอกาสนี้ไปเสียหมด หากรอคอยเรื่อยไปก็พอมีหวังคือหวังคว้าน้ำเหลวไปตลอดชาติ ท่านจึงคิดว่า .. “คราวนี้! เราต้องถวายทานแก่พระผู้มีพระภาคเจ้าก่อนใครให้ได้ แม้จะถูกพวกทหารบั่น ร่างเป็น 7 เสี่ยงก็ตาม หากไม่ได้ถวายคราวนี้ เรายอมตายเสียดีกว่า” 66 เสนาบดีเรียกภรรยามาว่า.. “ที่รัก พี่จะถวายทานแด่พระตถาคตเป็นคนแรก แต่จะได้รับโทษทัณฑ์จะตายหรือรอดก็ยังไม่รู้ ที่รัก น้องช่วยจัดข้าวห่อหนึ่งกับผ้าผืนหนึ่งให้พี่ด้วยเถิด” ภรรยารับคำสามี ซ้ำยังให้ส่วนของตนฝากสามีไปถวายด้วยว่า.. “ขอพี่โปรดเอาส่วนของน้องไปถวายด้วยเถิด” เสนาบดีเตรียมไทยธรรมพร้อมแล้ว เดินมาถึงทหารยาม พวกทหารกล่าวถามอย่างสงสัย.. “ท่านเสนาบดี ท่านมาที่ประทับของพระผู้มีพระภาคเจ้าทําไมกันหรือ?” โพธิเสนาบดีเห็นท่าทีทหารอ่อนน้อมเคารพตนคิดในใจว่า.. “ถ้าหากเราโกหกไปว่า พระราชาให้เรามานิมนต์พระพุทธเจ้า พวกนี้ย่อมเชื่อเราแน่ แต่ทว่า ทานที่ถวายไปด้วยการพูดเท็จย่อมไร้ผล เพราะฉะนั้น เราจะไม่พูดโกหกเด็ดขาด! " เสนาบดีตัดสินใจบอกพวกทหารไปว่า.. “ท่านทั้งหลาย ข้าพเจ้าจะเข้าไปถวายทานแด่พระผู้มีพระภาคเจ้า” ทหารอารักขาเปลี่ยนท่าทีทันที กล่าวอย่างไม่เกรงใจว่า... “ท่านอำมาตย์! ท่านไม่รู้ราชทัณฑ์? หรือท่านคิดว่าคอของท่านแข็งเหมือนเหล็กกันเล่า” ว่าแล้วก็พากันเข้ามาจับมัดตัวพาไปเฝ้าพระราชา พระราชาทราบเรื่องก็ทรงกริ้วจัด ตรัสสั่ง ให้นำไปประหารที่ป่าช้าทันที พระผู้มีพระภาคทรงตรวจดูทราบด้วยพระสัพพัญญุตญาณ พลันปรากฏพระองค์เฉพาะ หน้ามหาเสนาบดีที่กำลังจะถูกประหาร ตรัสว่า... “อำมาตย์ บัดนี้ท่านจะสละชีวิตของท่าน ท่านมีปัจจัยใดก็จงให้ทานตามกำลัง จงยังจิตให้ เลื่อมใสเถิด” ขณะนั้นเอง ข้าวห่อที่กระจัดกระจายไปตอนทหารค้นตัวจับกุม พลันมาปรากฏตรงหน้า เสนาบดี โพธิเสนาบดีเกิดปีติเลื่อมใสไม่มีประมาณ ยื่นภัตตาหารของตนและภรรยาถวายด้วย ความเคารพ แล้วตั้งจิตอธิษฐานว่า... 302 DOU ช า ด ก วิถี นั ก ส ร้ า ง บ า ร มี