การบวชของพระกุมาร : หน้า 96/334

สาร ได้ฟังค่าของพระราชบุตรแล้วให้อัศจรรย์ใจยิ่งนัก กล่าวชื่นชมว่า.. “พระองค์ช่างมีพระดำรัสไพเราะจริงๆ แต่ข้าพระองค์สงสัยเหลือเกินเหตุไรพระองค์จึงไม่ตรัส อะไรๆ กับพระชนกและพระชนนีบ้างเลย พระเจ้าข้า” “เราระลึกชาติปางก่อนได้ ว่าเราเคยเสวยราชสมบัติอยู่เมืองนี้เพียง 20 ปี จากนั้นต้องไป ตกนรกอันกล้าแข็งหมกไหม้อยู่ยาวนานถึง 80,000 ปีนรก เรากลัวราชสมบัติเหลือเกิน ดังนั้นเรามิได้ เป็นใบ้ก็ต้องทำเหมือนใบ้ มิได้ง่อยเปลี้ยก็ต้องให้คนเข้าใจว่าเราง่อยเปลี้ย แกล้งนอนเกลือกกลิ้งใน ปัสสาวะอุจจาระของตน เช่นนั้น นายสารถีเอ๋ย! ชีวิตนี้เป็นของลำบากเป็นของน้อยทั้งยังมีทุกข์มาก ใครเล่าจะอาศัยชีวิตสั้น ๆ นี้ทำกรรมเวรด้วยเหตุการณ์เพียงเล็ก ๆ น้อย ๆ เพราะไม่มีปัญญาและ ไม่เห็นธรรมเล่า” เหมือนกัน” สารถีฟังแล้วพลันได้คิดว่า.. “ตัวเราเองก็เช่นกันจะเอาอะไรกับชีวิตที่ไม่สมประกอบนี้เราเองก็อยากจะบวชกับพระราชบุตร สารถีจึงกล่าวว่า.. “ข้าแต่พระราชกุมาร! ข้าพระองค์ก็จะขอบวชด้วยนะ พระเจ้าข้า ขอได้โปรดให้ข้าพระองค์ บวชด้วยเถิด ข้าพระองค์ชอบบวช” พระราชบุตรทรงดำริว่า.. “หากเราให้นายสารถีบวชตอนนี้ พระชนกและพระชนนีก็จะไม่เสด็จมาที่นี่ ทั้งสองก็จะเสีย โอกาส และต้องเสื่อมจากพรหมจรรย์ ม้า รถ และเครื่องประดับเหล่านี้ก็จะเสียหายไป คำครหาก็จะ เกิดขึ้นแก่เราว่า นายสารถีถูกพระราชกุมารผู้เป็นยักษ์เคี้ยวกินเสียแล้ว” เมื่อราชโอรสทรงดำริถึงผลเสียมากมายดังนี้ จึงตรัสกับนายสารถีว่า.. “นายสารถี! เธอจงเอารถไปคืนก่อนจะได้ไม่ต้องมีหนี้แล้วค่อยกลับมาบวช ผู้แสวงหาคุณ อันยิ่งใหญ่ล้วนสรรเสริญการบวชว่าประเสริฐแท้” จากนั้นพระกุมารได้น้อมพระองค์ผินพระพักตร์ไปทางกรุงพาราณสี ถวายบังคมพระชนก พระชนนีแล้วให้นายสารถีฝากคำไปว่า เตมียกุมารพระโอรสของพระองค์ขอถวายบังคมพระยุคลบาท ของพระองค์ นายสารถีรับข่าวสาส์นแล้วทำประทักษิณพระกุมาร ถวายบังคมแล้วขึ้นรถขับตรงไปยัง กรุงพาราณสีเพื่อแจ้งข่าวมงคลทันที ขณะนั้นเองพระนางจันทาเทวีเผยพระแกลด้วยสีพระพักตร์สุดรันทดคอยจดๆ จ้องๆ แลดู การมาของนายสารถีด้วยพระทัยที่ร้าวราน ทรงใคร่จะทราบว่าบุตรสุดรักเป็นอย่างไร เมื่อเห็น บ ท ที่ 3 ช า ด ก ใ น ห ม ว ด เ น ก ข ม ม บ า ร มี DOU 79